"ว่าไง จะไปด้วยกันไหม"
เซี่ยซื่อเห็นท่าทีของสวีอวี้ ใบหน้าฉายแววยินดีทันที รีบกล่าว
"นายก็จะไปด้วย?"
สวีอวี้แปลกใจเล็กน้อย แม้ทั้งคู่รู้จักกันไม่นาน แต่จากที่เขาเข้าใจ เซี่ยซื่อไม่ใช่คนที่จะออกไปเสี่ยงอันตรายเองแน่
"ฉันก็ไม่อยากไปหรอกนะ โดนตาแก่บ้านั่นบีบมา!"
เซี่ยซื่อหน้าบูดบึ้ง ตนเองถูกจับยัดเข้ามาล้วนๆ
สวีอวี้พยักหน้า ไม่ถามมากความต่อ มิน่าล่ะเจ้าหมอนี่ถึงได้วิ่งมาหาเขา
ส่วนเรื่องที่คนเบื้องหลังของเซี่ยซื่อจงใจแสดงไมตรีต่อหลินเจา นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องคิดมาก
"พี่อวี้ งั้นตกลงกับผมใช่ไหม"
เซี่ยซื่อเหมือนกลัวเขาจะเปลี่ยนใจ รีบพูด "งั้นพรุ่งนี้เช้าผมมารับนะ"
สวีอวี้พยักหน้า ทั้งคู่คุยเล่นต่ออีกเล็กน้อย แล้วแยกย้าย
ค่ำคืน เงาร่างหญิงสาวคุ้นตาปรากฏในลานบ้านสวีอวี้
"น้าหลิน"
สวีอวี้เหมือนรู้ว่าเธอจะมาแต่แรกแล้ว เดินไปกลางลาน คารวะครั้งหนึ่ง
"มีอะไรหรือ"
หลินหร่านมองเด็กหนุ่มตรงหน้า มีรอยยิ้มจางๆ ถาม
เธอดูผ่อนคลายขึ้นมาก เห็นได้ชัดว่า หลังจากที่หลินเวยเวยเข้าสถาบันยุทธ์ไป เธอก็ไม่ต้องแบกภาระทางใจคอยห่วงความปลอดภัยของลูกสาวอีก
"ตระกูลหลินมีเหมืองแร่รอบปราการไหมครับ"
สวีอวี้ไม่อ้อมค้อม ถามตรงๆ
หลินหร่านพยักหน้า เหมือนนึกอะไรได้ เธอไม่ได้ปิดบังอะไร หยุดคิดเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ด้านตะวันออกกับใต้ ห่างไปประมาณยี่สิบลี้ ตระกูลหลินมีทั้งหมดสี่เขตเหมือง สามแห่งขุดมานานแล้ว แห่งที่สี่เพิ่งค้นพบเมื่อห้าปีก่อน เพิ่งเริ่มขุดปีที่แล้ว สายแร่คุณภาพดี..."
"เขตเหมืองใหม่นี้อยู่ห่างปราการประมาณห้าสิบลี้ คราวที่แล้วตอนคลื่นอสูร เคยถูกฝูงอสูรซากจู่โจม เสียหายหนัก แต่ช่วงนี้คงกลับมาขุดใหม่แล้ว"
"ห้าสิบลี้"
สวีอวี้ขมวดคิ้ว จากประสบการณ์ที่เคยออกร่อนในแดนร้าง เขตนี้เป็นพื้นที่อันตรายสูงที่อสูรซากออกหากินบ่อยมาก แถมยังมีเขตแดนอสูรซากระดับห้าอยู่ไม่น้อย
"แถวเขตเหมืองใหม่มีเขตแดนอสูรซากอะไรไหมครับ"