"นี่...พวกเราจะทำได้ไหม"
พ่อสวีกับลุงสวีมองหน้ากัน แววตาฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นลังเล
พวกเขาทำงานหนักในเขตนอกมาหลายปี ไม่เคยข้องเกี่ยวกับงานแบบนี้ กลัวว่าจะพลาดพลั้งเพราะความซุ่มซ่าม
"ก็แค่งานง่าย ๆ พวกคุณมีประสบการณ์โชกโชน ต้องทำได้แน่"
สวีอวี้ยิ้ม อธิบายต่อ "เมื่อคืนฉันไปสืบมาแล้ว ตรงประตูเมืองรับสมัครเลย เดี๋ยวฉันพาพวกคุณไปดูด้วยกัน"
"ถ้าได้จริงก็ดีเกินคาด"
แม่สวีผงกหัวเห็นด้วย
ที่จริง ทุกครั้งที่พ่อสวีทำงานในเหมืองแร่ พวกเธอหวาดผวาใจหายใจคว่ำ กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น
เพราะในเหมืองอุบัติเหตุเกิดบ่อย เผลอนิดเดียวก็สิ้นชีวิต แถมยังมีหนูเหมืองกลายพันธุ์อาละวาด กัดคนงานตายเป็นเรื่องปกติ
ถ้าอยู่ทำงานในปราการได้ อย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่าเยอะ
"พ่อ เดี๋ยวหนูกับพี่ไปเป็นเพื่อนนะ"
สวีเยว่เงยหน้ามอง เปี่ยมด้วยความคาดหวัง
แม้จะไม่รู้ว่าเหมืองแร่อันตรายแค่ไหน แต่ที่เห็นพ่อกับลุงเนื้อตัวมอมแมม อิดโรยแทบลากร่างกลับบ้านทุกวัน ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
"ดี งั้นไปลองดู"
เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง พ่อสวีก็คลายความลังเล พยักหน้าหนักแน่น พลางยิ้มซื่อ ๆ
หลังกินข้าวเช้าด้วยกัน สวีอวี้พาพ่อสวี ลุงสวี และสวีเยว่เดินทางไปยังประตูเมือง
สวีเฉียงถูกทิ้งไว้ที่บ้าน คอยช่วยแม่สวีกับคนอื่น ๆ พร้อมสงวนแรงและพลังชีวิต เผื่อทะลุด่านสิบคะแนนเร็ววัน
หน้าประตูเมืองคลาคล่ำไปด้วยผู้คน จุดสมัครมีแถวยาวเหยียด เห็นได้ชัดว่าครอบครัวผู้ใช้พลังขั้นสองอีกหลายคนก็อยากฉวยโอกาสนี้หางานมั่นคง
เมื่อเห็นสวีอวี้ ทหารที่เฝ้าประตูเมืองรีบยิ้มแย้มเดินมาต้อนรับ พยักหน้าทักทาย "พี่สวี จะไปไหนน่ะ"
"ไปส่งน้องสาวที่โรงเรียน"
สวีอวี้ยิ้มตอบรับอัธยาศัย มองแถวยาวของคนสมัครงาน ก่อนจะพูดกับพ่อสวีเบา ๆ "พ่อ ต่อแถวไปก่อนนะ ผมไปส่งเสี่ยวเยว่ที่โรงเรียนแล้วค่อยกลับมาจัดการ"