ซุนปู้เดินลงจากเวทีประลอง สายตากวาดมองฝูงชน ก่อนหยุดอยู่ที่สวีเฉียง
เขาเดินเข้าไปใกล้อย่างช้าๆ มองลงมาบนเปลหามของสวีเฉียงจากที่สูง มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ย "อย่าลืมที่ฉันบอกเธอ และหลังจากนี้ ถ้าเธอยังใช้สายตาแบบนี้มองฉันอีก ฉันจะทำให้เธอและครอบครัวต้องชดใช้ในราคาที่ไม่มีวันลืม"
สวีเฉียงตัวสั่นสะท้าน กัดฟันแน่นขึ้น แต่เมื่อเผชิญคำขู่ของอีกฝ่าย ก็ไม่กล้าจ้องมองต่อไป ได้แต่ก้มหน้าลง
ซุนปู้หัวเราะเย็นชา ถึงได้พอใจ
คนของตระกูลซุนยิ่งไม่ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยนี้ แม้แต่สิ่งที่ซุนปู้ทำยังมีสีหน้าชื่นชม
ในสายตาพวกเขา ลูกหลานครอบครัวพลเมืองนั้นไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง หากไม่ใช่เพราะการทดสอบนี้ พวกเขาไม่มีแม้แต่สิทธิ์สู้กับซุนปู้ การพ่ายแพ้ต่อซุนปู้ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งแล้ว
แม้หลังจากเข้าสถาบันยุทธ์แล้ว พวกเขาอาจได้รับทรัพยากรบ้าง แต่ก็ไม่อาจเทียบกับลูกหลานอย่างซุนปู้ที่มีการสนับสนุนจากตระกูลได้ สุดท้ายก็เป็นได้แค่ตัวประกอบ
"ตระกูลซุน... ซุนปู้..."
สวีอวี้ยืนอยู่ไกลๆ ไม่ได้เข้าไป
สวีเฉียงผ่านการทดสอบของสถาบันยุทธ์แล้ว ด้วยทรัพยากรของสถาบัน อาการบาดเจ็บนั้นคงจะหายดีในไม่ช้า
ส่วนคำขู่ของซุนปู้ เขาได้ยินทุกคำอย่างชัดเจน หากอีกฝ่ายไม่ได้ข่มขู่ครอบครัว สวีอวี้อาจจะอดทนและให้สวีเฉียงเผชิญหน้าด้วยตัวเอง
แต่คู่ต่อสู้กลับดึงครอบครัวของเขาเข้ามาเกี่ยวข้อง นี่ไม่ใช่เรื่องระหว่างสวีเฉียงกับซุนปู้อีกต่อไปแล้ว