ฉินชิงหานดูเหมือนจะรู้ตัวแล้วว่าเย่เฟิงอู่กำลังโกรธเธออีกครั้ง
รถเพิ่งจอดสนิท เธอก็คิดจะหนีลงจากรถทันที
ทว่าเธอยังปลดเข็มขัดนิรภัยไม่ทัน มือใหญ่ข้างหนึ่งก็กดเธอไว้เสียก่อน
ฉินชิงหานนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ถูกเขาจูบอย่างบังคับ ใจก็พลันระแวดระวังขึ้นมา เธอกัดริมฝีปากแดงแน่นแล้วพูดว่า “ถ้าคุณยังคิดจะรังแกฉันอีก ฉันจะ... ฉันจะกัดคุณอีกนะ”
ได้ยินดังนั้น เย่เฟิงอู่แทบจะหัวเราะด้วยความหงุดหงิด ฉินชิงหานแม้จะดูอ่อนโยน แต่กับคนที่กล้าล่วงเกินเธอ ผู้หญิงคนนี้ลงมือจริงไม่ปรานีเลย
อย่างจินเป้า ครั้งแรกเขายังไม่ทันแตะต้องมือของฉินชิงหานด้วยซ้ำ ก็ถูกส้นสูงของเธอเหยียบทะลุฝ่ามือแล้ว
ครั้งก่อน เกาเหอบังคับให้เธอไปเป็นสาวนั่งดื่ม เธอก็พกกรรไกรติดตัวไปด้วย หากถึงคราวคับขัน เย่เฟิงอู่ไม่สงสัยเลยว่า ฉินชิงหานคงแทงกรรไกรเล่มนั้นออกไปแน่
ที่น่าโมโหที่สุดคือเมื่อคืน ผู้หญิงคนนี้ถึงกับกัดเขาจริง ๆ
ดังนั้น เย่เฟิงอู่ที่เดิมทีก็มีความคิดแบบนั้นอยู่บ้าง จึงรีบเก็บความคิดชั่วร้ายในใจไปทันที
จากนั้น เย่เฟิงอู่ก็ทำหน้าบึ้งตึงแล้วพูดว่า “ต้องให้ฉันช่วยเธออีกกี่ครั้ง เธอถึงจะรู้ตัวว่าตัวเองเป็นผู้หญิงโง่ ๆ คนหนึ่ง แล้วเธอวิ่งไปถิ่นของเสือตะวันตกเหมยเฟิงทำไม”
ฉินชิงหานรู้ว่าตัวเองผิด จึงก้มหน้าลงแล้วพูดเสียงเบาว่า “ฉันแค่... แค่อยากคืนแหวนให้คุณ”
เย่เฟิงอู่แค่นเสียง “แหวนวงเดียวจะสำคัญกว่าชีวิตเธอได้อย่างไร ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้ตามเธอไป เธอรู้ไหมว่าจุดจบของเธอจะเป็นอย่างไร ถูกคนของเฉินยวนจงย่ำยีจนยับเยิน แล้วโยนลงแม่น้ำให้ปลาแทะกิน”
วันนี้เย่เฟิงอู่ตั้งใจจะขอโทษเรื่องเมื่อคืน จึงตามฉินชิงหานออกจากบ้านมา แต่ไม่คิดว่าเธอจะเอาแหวนไปขายให้โรงรับจำนำของเฉินยวนจง
ฉินชิงหานไม่ใช่คนโง่ เธอสัมผัสได้ว่าเย่เฟิงอู่โมโหเพราะเป็นห่วงเธอ
ดังนั้นฉินชิงหานจึงไม่กล้าอธิบายอะไร เพียงหยิบเงินแสนหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา “เงินแสนนี้ถือว่าฉันชดใช้ให้คุณ”