โดยไม่รู้ตัว เย่เฟิงอู่กลับรู้สึกหวาดหวั่นจนไม่กล้ารับสาย ทั้งที่เขาคือราชันหมาป่าโลหิต ผู้ทำให้ผู้คนทั่วโลกได้ยินชื่อก็อกสั่นขวัญแขวน เป็นเทพสงครามผู้เกรียงไกรแห่งกองทัพ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาปฏิบัติภารกิจมานับไม่ถ้วน แม้ต้องตกอยู่ท่ามกลางห่ากระสุน เขาก็ไม่เคยหวาดกลัวแม้แต่น้อย
แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฉินชิงหาน เย่เฟิงอู่กลับรู้สึกหวั่นเกรงขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ ไม่ใช่เพราะเขากลัวฉินชิงหานมากมายอะไร
ที่แท้เป็นเพราะเขารักฉินชิงหานมากเกินไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ละเอียดอ่อนอยู่แล้ว แค่ข้อบกพร่องเพียงเล็กน้อยก็อาจทำลายความสัมพันธ์ที่มีอยู่ในตอนนี้ได้
หลังลังเลอยู่นาน ในที่สุดเย่เฟิงอู่ก็กดรับสาย ตายก็ตายสิ
“ฮัลโหล ชิงหาน วันนี้ผมมีธุระนิดหน่อย อาจไม่ได้กลับบ้านไปนอน” เย่เฟิงอู่พูดพลางยิ้มแหย
ในเวลานี้ หัวใจของเย่เฟิงอู่แทบขึ้นไปจุกอยู่ที่คอ สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือฉินชิงหานจะเกลียดเขา
“ขอบคุณที่ช่วยจิ้งซือไว้นะ ฉัน...ฉันตั้งใจว่าจะทำอาหารเย็นให้นาย แต่ในเมื่อนาย...ในเมื่อนายไม่กลับมาแล้ว งั้น...”
“คุณลุงคะ วันนี้แม่จะทำของอร่อย คุณลุงกลับมากินข้าวนะคะ”
ไม่นาน เสียงอ่อนโยนของฉินชิงหานก็ดังมาจากปลายสาย ตามด้วยเสียงของจิ้งซือที่พูดแทรกเข้ามา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าตึงเครียดของเย่เฟิงอู่ก็ชะงักไปทันที จากน้ำเสียงของฉินชิงหาน เขาไม่ได้ยินแววโกรธเลยแม้แต่น้อย
ถ้าอย่างนั้น เขาก็อาจจะ...
เย่เฟิงอู่จึงรีบเปลี่ยนคำพูด “เอ่อ ชิงหาน เดี๋ยวผมก็กลับบ้านแล้ว คุณอยากได้ผักอะไรบ้าง ผมจะซื้อไปให้”