บทความของจางม่าน
เฉี่ยวเฉี่ยวกำชับครั้งแล้วครั้งเล่าว่าโจวเหวินฮุยต้องไม่ยิ้มให้ผู้หญิง แต่โจวเหวินฮุยก็ยิ้มให้ผู้หญิงอีกจนได้ เขาจำเป็นต้องยิ้ม เพราะผู้หญิงคนนั้นมากับหลินเจี๋ย
โจวเหวินฮุยต้อนรับพวกเขาอย่างอบอุ่น จางม่านดูน้อยใจเล็กน้อย ส่วนหลินเจี๋ยก็ยังคงทำตัวสบายๆ เช่นเคย “เหวินฮุย ไม่ใช่ว่าฉันอยากมารบกวนนายหรอกนะ แต่จางม่านมาหาฉันแล้วก็ยืนกรานให้ฉันพาเธอมาเยี่ยมนายน่ะ”
“ไม่ถึงกับเยี่ยมหรอก เชิญนั่ง เชิญนั่ง”
พวกเขาทั้งสามนั่งลงบนโซฟาไม้เรียบง่ายในห้องทำงาน
“อาจารย์โจวคะ ฉันส่งต้นฉบับไปให้สำนักพิมพ์หลายเรื่องแล้ว แต่มันก็เงียบหายไปราวกับก้อนหินจมลงในทะเล ไม่มีข่าวคราวอะไรเลยค่ะ”
“งั้นเหรอ คุณใช้ชื่อจริงหรือนามปากกาครับ”
“นามปากกาว่าม่านม่านค่ะ หรือว่าฉันเขียนได้ไม่ดีคะ”
“เดี๋ยวนะครับ ผมจะถามบรรณาธิการให้”
โจวเหวินฮุยเดินไปที่ประตูห้องทำงานแล้วตะโกนถาม “เสี่ยวเกา ช่วยตรวจดูหน่อยว่ามีคนเขียนชื่อม่านม่านส่งเรื่องมาไหม”
“ได้เลยค่ะ บรรณาธิการโจว”
กลับมานั่งในห้องทำงาน โจวเหวินฮุยกล่าวอย่างเสียใจว่า “ต้นฉบับมีเยอะมาก งานที่ตีพิมพ์ต้องผ่านการคัดกรองจากบรรณาธิการข้างล่างก่อน แล้วถึงส่งมาให้ผมตรวจทานที่ห้องทำงาน”
“ฉันก็ว่าแล้ว แทนที่จะรอเก้อ สู้มาหาเหวินฮุยโดยตรงดีกว่า จางม่าน ฉันกับเหวินฮุยเป็นวีรบุรุษจากสนามรบเดียวกัน เคยเป็นเพื่อนบ้านในเขตทหารด้วยนะ”
หลินเจี๋ยพูดเกินจริงไปหน่อย ที่จริงมิตรภาพของพวกเขาเป็นแค่การดื่มเหล้าด้วยกันครั้งหนึ่ง ตรงกันข้าม เฉี่ยวเฉี่ยวกับหานตานกลับสนิทสนมกันกว่ามาก
“ฉันกลัวรบกวนอาจารย์โจวน่ะค่ะ อาจารย์โจวคะ ผลงานของฉันอาจยังไม่สมบูรณ์ ท่านช่วยวิจารณ์ได้เลยนะคะ ฉันสัญญาว่าจะแก้ไขอย่างจริงจัง” จางม่านกล่าวด้วยความเคารพ