โจวจงไห่อาบน้ำเสร็จ สวมเสื้อชั้นในสีขาว กางเกงขาสั้นสีดำครึ่งน่อง ไร้ซึ่งความน่าเกรงขามดั่งเคย ดูเหมือนลุงข้างบ้านใจดีคนหนึ่ง
ลั่วเหม่ยอวิ๋นหั่นขนมไหว้พระจันทร์เป็นชิ้นเล็ก ๆ ใส่จานเต็มจาน วางซ้อมไว้ข้างบน ดูประณีตยิ่งนัก
"หยางเจิ้ง มากินขนมไหว้พระจันทร์กัน"
ลั่วเหม่ยอวิ๋นจิ้มขนมไหว้พระจันทร์ให้หยางเจิ้งชิ้นหนึ่ง โจวเหวินฮุยก็จิ้มชิ้นหนึ่ง ค่อย ๆ ลิ้มรส
หยางเจิ้งคำเดียวก็กินได้สามชิ้น แต่คนตระกูลโจวสง่างามเช่นนี้ เขาจึงได้แต่ค่อย ๆ ลิ้มรสตาม
"หยางเจิ้ง งานเป็นยังไงบ้าง" โจวจงไห่ถามพลางจิบชา
"หลังจากกลับจากฝึกที่อู๋ซี ก็ได้เป็นหัวหน้ากะ ผู้จัดการโรงงานถังเป็นคนดูแลให้ เงินเดือนขึ้นสิบหยวน ตอนนี้ได้เดือนละ 45 หยวนแล้วครับ"
เข้าโรงงานได้ครึ่งปีก็ได้เป็นหัวหน้ากะ หลายคนในหน่วยงานไม่ยอมรับ หยางเจิ้งเข้าใจดีว่าเป็นเพราะหน้าตาของผู้บัญชาการกองพลโจว
"อย่าดูถูกตัวเอง อย่าคิดว่าความสำเร็จของนายมาจากเส้นสาย แค่ขาเทียมที่นายทำเพื่อเหวินฮุย ต่อให้เป็นหัวหน้าแผนกก็ไม่มีปัญหา"
โจวจงไห่ปกป้องคนในครอบครัวยิ่งนัก ลูกตัวเอง อะไรก็ดีไปหมด
"คุณอาโจว ขาเทียมนั้นอาจารย์ช่วยทำครับ" หยางเจิ้งหน้าแดง
"อาจารย์เก่ง แน่นอนว่าลูกศิษย์ก็ต้องเก่งด้วยสิ ครั้งแรกที่เจออาจารย์ของนาย เขาไม่ยอมรับนายเป็นศิษย์ บอกว่าจะสอนให้สามเดือน ถ้าไม่ได้เรื่องก็จะไม่สอนต่อ ตอนนี้ครึ่งปีแล้ว เขายังสอนนายอยู่ แสดงว่านายยอดเยี่ยม"
จงใจจะอ้อมค้อมยอมรับตน หยางเจิ้งจึงได้แต่ฝืนรับอย่างเสียไม่ได้
"ผมจะพยายามครับ"
"หยางเจิ้ง ฉันมีลูกชายสองคน เหวินฮุยขาไม่สะดวก ลูกชายคนเล็กเรียนเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่ต่างประเทศ ไม่รู้ว่าเรียนอะไรไปบ้าง ไม่ได้ส่งจดหมายมานานแล้ว นายเป็นพี่ชายของเฉี่ยวเฉี่ยว ก็นับว่าเป็นลูกชายครึ่งหนึ่งของฉัน ฉันกับอาเสี่ยวของนายงานที่กองทัพยุ่ง เรื่องทางบ้าน นายต้องช่วยดูแลมากหน่อย"