วันรุ่งขึ้น เสียงแตรปลุกในที่พักครอบครัวทหารยังไม่ทันดัง ลั่วเหม่ยอวิ๋นก็ปลุกเฉี่ยวเฉี่ยวเบา ๆ
“แม่คะ กี่โมงแล้ว เดี๋ยวหนูจะลุกไปทำอาหารเช้าให้”
เฉี่ยวเฉี่ยวดีดตัวจากเตียงขึ้นมาทันที เมื่อคืนนอนดึกเกินไป เลยหลับเป็นตาย
ลั่วเหม่ยอวิ๋นไม่ได้เร่งเฉี่ยวเฉี่ยว แต่นั่งลงริมเตียง มองโจวเหวินฮุย เอามือลูบหน้าเขาเบา ๆ โจวเหวินฮุยคิดว่าเป็นเฉี่ยวเฉี่ยว เลยเลียริมฝีปากแล้วหลับต่อ
เฉี่ยวเฉี่ยวแต่งตัวเสร็จ ก็รีบไปก่อเตาถ่าน ครู่ใหญ่ ลั่วเหม่ยอวิ๋นเดินออกมาจากในบ้าน โจวจงไห่ที่รออยู่หน้าห้องก็เข้าไป
ลั่วเหม่ยอวิ๋นมาถึงครัว ดึงมือเฉี่ยวเฉี่ยวที่กำลังจุดไฟไว้ “เฉี่ยวเฉี่ยว พ่อกับแม่ไม่กินอาหารเช้าแล้ว พ่อแม่ต้องกลับกรมทหารเดี๋ยวนี้”
“หา ไหนบอกว่าจะไปช่วงบ่ายไม่ใช่เหรอคะ ยังมีหัวหมูเหลือตั้งเยอะเลย” เฉี่ยวเฉี่ยวถามอย่างไม่เข้าใจ
“คำสั่งทหารเด็ดขาดเหมือนภูเขา พ่อแม่ต้องไปเดี๋ยวนี้ เฉี่ยวเฉี่ยว มานี่ นี่สมุดเงินฝากของพ่อแม่ 500 หยวน ให้พี่ชายเธอ เขาต้องใช้เงินทำขาเทียมให้เหวินฮุย”
“แม่คะ ไม่ต้อง หนูมีเงิน”
“เชื่อฟังแม่ เอาไปเถอะ เงินเก็บพ่อแม่มีแค่นี้ ยังมีคูปองอาหารอีกกว่า 100 หยวน ใส่ไว้ในลิ้นชัก”
ลั่วเหม่ยอวิ๋นหยิบสมุดเงินฝากประจำออกมาอีกเล่ม ส่งให้เฉี่ยวเฉี่ยว “นี่เงินชดเชยวีรบุรุษของเหวินฮุย 3,000 หยวน แม่ฝากประจำห้าปี ยังเหลือนานสองปีถึงจะถอนได้ เฉี่ยวเฉี่ยว เงินก้อนนี้เก็บไว้ใช้ตอนคลอดลูกนะ”
“แม่คะ คุณจะทำอะไรคะ เงินนี่ให้หนูไปก็ไม่มีประโยชน์ คุณเก็บไว้เถอะ กว่าจะคลอดลูกก็ยังอีกนาน”
ลั่วเหม่ยอวิ๋นยัดสมุดเงินฝากทั้งสองเล่มใส่มือเฉี่ยวเฉี่ยว พร้อมยิ้ม “แม่ไม่ได้อยู่บ้านบ่อย ต่อไปเธอเป็นคนดูแลบ้านแทน แต่ว่า ฐานะครอบครัวเรายังน้อย ต้องขอโทษพวกเธอด้วย เฉี่ยวเฉี่ยว สัญญากับแม่ได้ไหม อย่าบอกเหวินฮุย”