“จัดการยังไง” โจวจงไห่ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หลิวซงหมิงกลืนน้ำลายลงคอแล้วพูดว่า “เลขาธิการหน่วยการผลิตใหญ่ไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด ส่วนปัญญาชนลงชนบทหญิงถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาดูหมิ่นครอบครัวทหาร
หัวหน้าหน่วยกู้ภัยที่ช่วยคนถูกปลดจากตำแหน่ง แล้วให้ญาติของเลขาธิการหน่วยการผลิตใหญ่ขึ้นมาแทน เพื่อแก้แค้นพ่อแม่ของเด็กสาว หัวหน้าหน่วยคนใหม่ก็คอยรังแกพ่อของเด็กสาวทุกวัน แถมยังบอกให้ทุกคนระวังคำพูด อย่าให้ถูกจับเข้าคุกโดยไม่รู้สาเหตุ
ครอบครัวของเด็กสาวไม่ได้ติดใจเอาความผิดกับปัญญาชนลงชนบทหญิงเลย พ่อของเธอไม่รู้จะโต้แย้งยังไง ทำได้แค่อดกลั้น อดกลั้น สุดท้ายก็กระอักเลือดออกมา...”
โจวจงไห่ตบโต๊ะฉาดหนึ่งแล้วพูดด้วยความโกรธว่า “จางเหว่ย กล้าดีนักนะ”
หลิวซงหมิงก้มหน้าแล้วพูดว่า “ท่านผู้บัญชาการ เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินไป แม่ของข้าไม่มีทางอื่นแล้วจริง ๆ ถึงได้เขียนจดหมายมาถามว่าข้าจะออกความเห็นยังไง”
“ซับซ้อนอะไรกัน ก็แค่ลอบข้ามแม่น้ำลอบตี”
คำว่าลอบข้ามแม่น้ำลอบตี ใช้แบบนี้ก็ได้เหรอ
“จางเหว่ยอยากปกป้องเลขาธิการหน่วยการผลิตใหญ่ แต่ก็ไม่อยากล่วงเกินตระกูลหยางโจ้งแจ้ง เลยเมินเรื่องความสัมพันธ์ชายหญิง แล้วเบี่ยงเบนประเด็นไปที่ปัญญาชนลงชนบทหญิงดูหมิ่นครอบครัวทหาร
ถ้าฉันเข้าไปแทรกแซง เขาก็จะทำเป็นใส่ซื่อแล้วบอกว่าได้ลงโทษปัญญาชนลงชนบทหญิงไปแล้ว ส่วนคนข้างล่างจะทำยังไง เขาก็มีข้ออ้างของเขา หรือไม่ก็จัดการจับเพิ่มอีกสักสองสามคน ขยายเรื่องให้ใหญ่ขึ้น แล้วตระกูลหยางก็จะอยู่ที่หมู่บ้านต้าสุ่ยไม่ได้อีกต่อไป” โจวจงไห่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ท่านผู้บัญชาการตาตีเส้นเลยทีเดียว เรื่องมันเป็นแบบนี้เลย พ่อของเฉี่ยวเฉี่ยวทุกข์จนพูดไม่ออก อีกทั้งก็ไม่อยากสร้างปัญหาให้ลูก ๆ และท่านด้วย ถ้าแม่ข้าไม่ได้ไปเยี่ยมย่าของเฉี่ยวเฉี่ยว พ่อของเฉี่ยวเฉี่ยวคงถูกโกรธจนขาดใจตายแน่ ส่วนหัวหน้าหน่วยที่ถูกปลดนั่นก็น่าสงสารมาก”