คานบนงอ คานล่างก็เบี้ยว ฟู่ซันจวินต้อนรับจางเหว่ยอย่างอบอุ่น พร้อมกับเล่าเรื่องให้ฟัง
ทั้งคู่กำลังจิบชาเขียวอยู่ ฟู่ซันจวินก็พูดขึ้นว่า “มีผู้หญิงคนหนึ่ง อาจจะเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง แต่งงานกับทหารพิการ...”
จางเหว่ยนั้นเจ้าเล่ห์เพทุบาย แค่ประโยคแรกก็รู้ตัวว่าตัวเองซวยแล้ว
ขณะที่ฟู่ซันจวินยังเล่าเรื่องต่อ จางเหว่ยก็เริ่มคิดหาทางพลิกสถานการณ์
บัดซบ กัวเป่าฮวา ไอ้เหี้ยเอ๊ย แค่เปลี่ยนหัวหน้าหน่วยเล็ก ๆ ก็พอแล้ว ยังจะไปหาเรื่องคนตระกูลหยางอีกทำไม?
อดทนไว้หน่อยก็สงบได้ แต่นี่มันพังไม่เป็นท่าเลย
รู้งี้ตัดไอ้นั่นของแกไปให้หมากินเสียยังดี
ฟู่ซันจวินเลือดเย็น พูดไปสองประโยคก็จิบชาไป พลางชมว่าชาหอมดี
จางเหว่ยเหงื่อโชกตัวสั่นเทา
ในที่สุด ฟู่ซันจวินก็เล่าจบ ถามว่า “เลขาธิการจาง ถ้าเป็นคุณเจอเรื่องแบบนี้ คุณจะจัดการยังไง?”
จางเหว่ยตกใจแทบตาย แทบอยากคุกเข่าลง “เลขาธิการ ผม... ผมผิดไปแล้ว... กัวเป่าฮวารังแกคนตระกูลหยาง ผมไม่รู้เรื่องเลยนะครับ”
“ผัวะ!” เสียงฟู่ซันจวินเคาะโต๊ะดังขึ้น เขาพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “โจวจงไห่พูดถูก ถ้าเปลี่ยนเป็นเขา ก็คงใช้คำว่า ‘ไม่รู้’ บ่ายเบี่ยงเช่นกัน ต้นตอของเรื่องนี้คืออะไร?
กัวเป่าฮวามั่วกามไปทั่ว แล้วมันเกี่ยวอะไรกับตระกูลหยาง? แกมันเห็นแก่กัวเป่าฮวา แถมยังใส่ความปัญญาชนลงชนบทสาวอีก โทษหาว่าดูหมิ่นครอบครัวทหารเนี่ยนะ ทั้งที่หยางเป็นคนเปิดโปงเรื่องปัญญาชนลงชนบทผู้นั้น?”
“ไม่... ไม่นะครับ...”
“ถ้าไม่มี แล้วความผิดของปัญญาชนลงชนบทมาจากไหน? วันนี้ปัญญาชนลงชนบทดูหมิ่นครอบครัวทหาร พรุ่งนี้ชาวบ้านก็ดูหมิ่นครอบครัวทหาร ใครอยากทำร้ายหรือแก้แค้นใคร ก็แค่ยัดข้อหาดูหมิ่นครอบครัวทหารให้เขา ไม่ดีหรือ? จางเหว่ย มานี่ มานี่สิ แกก็ยัดข้อหาฉันดูหมิ่นครอบครัวทหารสิ แล้วฉันจะยกตำแหน่งเลขาธิการพรรคประจำอำเภอให้แกเอง”