วันเสาร์ การบรรยายของโจวเหวินฮุยจัดขึ้นที่ห้องเรียนแผนกวิชาประวัติศาสตร์ นักศึกษาคณะอื่นที่มาด้วยความสนใจจนล้นห้องเรียนถึงขั้นยึดขอบหน้าต่างกันหมด
พวกเขาไม่ได้ต้องการฟังบรรยายเสมอไป แต่อยากรู้จักบรรณาธิการคอลัมน์รองของหนังสือพิมพ์รายวัน เผื่อมีโอกาสได้ลงบทความเล็ก ๆ สักชิ้นในอนาคต
โจวเหวินฮุยสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็คเรียบกริบ รองเท้าหนังขัดเงาสวมทับขาเทียม
เสื้อผ้าล้วนเป็นฝีมือการเลือกสรรของเฉี่ยวเฉี่ยว ภาพรวมดูสุขุม น่าเชื่อถือ และเปี่ยมด้วยบารมีของนักวิชาการ
โจวเหวินฮุยก้าวขึ้นเวทีตามหลังอาจารย์เหอเยวียน
"นักศึกษาทุกท่าน วันนี้อาจารย์โจวผู้มาบรรยายให้คณะประวัติศาสตร์ของเราเป็นวีรบุรุษ ท่านเคยพิมพ์หนังสือเล่มหนึ่งชื่อ 'วีรชนเงียบงัน' การที่อาจารย์โจวอาสามาบรรยายที่นี่นับเป็นเกียรติสูงสุด ขอให้ทุกคนตั้งใจฟัง เชิญอาจารย์โจวเหวินฮุยครับ"
โจวเหวินฮุยเดินมือเปล่า ย่างก้าวหนักแน่นดุจเหล็กกล้า ขึ้นเวทีอย่างสุภาพอ่อนโยน
"ว้าว อาจารย์โจวหล่อเหลาจังเลย"
หวังหมิ่นกระแทกเฉี่ยวเฉี่ยวด้วยความตื่นเต้นสุดขีด เฉี่ยวเฉี่ยวยิ้มบาง ในใจภาคภูมิใจเหลือล้น
เขา โจวเหวินฮุย คือสามีของฉัน
"พวกเธอผู้หญิงมองแต่ภายนอก ไม่รู้หรอกว่าในท้องมีของจริงหรือเปล่า" กู้ถงอันเอ่ยอย่างไม่พอใจ
"รูปร่างหน้าตาเป็นยังไง? พานอันรูปงาม แม้แต่เจ้าหญิงยังโปรดปราน พวกเราคนธรรมดาชอบผู้ชายหน้าตาดีก็ไม่ผิดไม่ใช่เหรอ?"
หวังหมิ่นโต้กลับ เธอเองเป็นหญิงที่แต่งงานแล้วยังใจเต้น เด็กสาวคนอื่น ๆ ยิ่งหัวใจพองโต