หยางเฉี่ยวกลับบ้านแล้วขึ้นไปบนชั้นสามทันที โจวจงไห่กำลังเล่นกับเสี่ยวเหวย เมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้ไม่สบอารมณ์ จึงถามอวี๋ฝูว่า "ยังโกรธอยู่หรือเปล่า"
"ดูเหมือนจะใช่ขอรับ"
"เจ้าขึ้นไปถามดูหน่อยสิ"
"ข้าไปไม่ดีแน่ ท่านไปเถิด"
"ที่ไหนมีพ่อผัวเข้าห้องลูกสะใภ้เล่า ข่าวแพร่ออกไปคงได้แย่ เจ้าไปสิ เจ้าไปเถอะ..."
"ข้า คนนอก ยิ่งไม่ควรเข้าห้องเจ้าของบ้านกระมัง"
ทั้งสองผลัดกันไปมา พลันโจวเหวินฮุยกลับจากที่ทำงานพอดี
"พ่อ ทำไมจู่ๆ พ่อถึงกลับมาล่ะขอรับ" โจวเหวินฮุยทั้งประหลาดใจและดีใจ
"ถ้าข้าไม่กลับมา อีกหน่อยเมียเจ้าคงหนีไปแล้ว" โจวจงไห่เอ่ยด้วยสีหน้าขุ่นเคือง
"เฉี่ยวเฉี่ยว เป็นอะไรไปหรือ"
"ถูกคนรังแกที่โรงเรียน"
"ใคร ใครรังแกนาง"
"พ่อไปที่โรงเรียนแล้ว เรื่องทะเลาะวิวาทจัดการเสร็จแล้ว เพียงแต่เฉี่ยวเฉี่ยวดูเหมือนยังไม่สบายใจ เจ้ารีบขึ้นไปปลอบนางเถิด"
โจวเหวินฮุยโยนกระเป๋าเอกสารทิ้ง แล้วรีบขึ้นชั้นบน เกิดเรื่องทะเลาะวิวาทอีกแล้วหรือ
เพิ่งเปิดเทอม กลับมีเรื่องถึงสองครั้งแล้ว
เฉี่ยวเฉี่ยวนอนคว่ำหน้าบนเตียง น้ำตาไหลไม่หยุด
ทั้งที่พ่อผัวให้ความยุติธรรมแก่ตนแท้ๆ เหตุใดจึงยังเศร้าใจนัก
บางทีอาจเป็นเพราะคำพูดของหวังหมิ่น หรือเสียงซุบซิบของเพื่อนร่วมชั้น
ใครจะทำเป็นทองไม่รู้ร้อนได้บ้าง
เฉี่ยวเฉี่ยวยอมรับว่าตอนนั้นที่แต่งกับโจวเหวินฮุย เพื่อผลประโยชน์ทั้งนั้น แต่ตอนนี้ นางรักโจวเหวินฮุยแล้ว ความรักใช้ผลประโยชน์มาชั่งตวงวัดไม่ได้อีก
เฉี่ยวเฉี่ยวปล้ำกับความคิดตนเอง อันที่จริง ไม่ว่าจะเป็นนางแต่งกับโจวเหวินฮุย หรือโจวเหวินฮุยแต่งกับนาง ต่างก็มีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้องทั้งคู่
"เฉี่ยวเฉี่ยว เป็นอะไรไป ร้องไห้หรือ" โจวเหวินฮุยถามอย่างระมัดระวัง