อวี๋ฝูไปเตรียมอาหารเย็นแล้ว เฉี่ยวเฉี่ยวพาแม่ไปที่ห้องพักแขก สองแม่ลูกยังมีเรื่องส่วนตัวอีกมากที่อยากคุยกัน
"แม่จ๋า ห้องนี้เป็นของพี่ชาย แม่นอนที่นี่นะ"
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวลูบที่นอนผ้าห่มนุ่ม ๆ พลางว่า "นุ่มจริง ๆ เลย เฉี่ยวเอ๋ย แม่กลัวแต่ลูกจะกินไม่อิ่มนอนไม่หลับ วันนี้ได้มาเห็น ความกังวลพวกนั้นก็หายไปหมดแล้ว บ้านตระกูลโจวมีห้องตั้งมากมาย แถมมีลานกว้างอีก นี่มันวิมานที่เซียนอยู่ ก็คงจะประมาณนี้แหละ"
"แม่จ๋า แม่ก็ไม่เคยเห็นวิมานนี่ จะไปรู้ได้ไงว่าหน้าตาเป็นยังไง"
"ไม่เคยเห็น แต่ก็เคยได้ยินนี่ ดูสิ นอกจากห้องที่พวกเจ้าอยู่เองแล้ว ยังมีห้องพักแขกอีก ใช่สิ เมื่อก่อนบ้านเจ้าที่ดินก็มีห้องพักแขกนะ แหวะ แหวะ แม่พูดถึงเจ้าที่ดินทำไมเนี่ย"
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวรีบหุบปาก เจ้าที่ดินน่ะ ต้องถูกวิพากษ์วิจารณ์นะ
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวดึงเฉี่ยวเฉี่ยวให้นั่งลงข้างเตียง มองท้องนาง หัวใจเต็มไปด้วยความยินดี "ตอนที่ป้าฟางของเจ้ามาสู่ขอ แม่ก็กลัวว่าเหวินฮุยจะมีลูกไม่ได้ หลังจากเจ้าแต่งงาน ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องลูก แม่ก็นอนไม่หลับทั้งคืน
คิดฟุ้งซ่านจนใจแทบแตกสลาย ตอนนี้เจ้าก็ตั้งท้องแล้ว แม่ดีใจจนนอนไม่หลับทุกคืนเลย เฉี่ยวเอ๋ย ลูกเป็นคนมีวาสนา พ่อผัวแม่ผัวดี สามีดี ยังมีลูกอีก ป้าฟางบอกว่า แต่งเข้าตระกูลโจวก็เหมือนการเดิมพัน นี่ไง เดิมพันถูกแล้ว"
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวยิ้มจนหุบปากไม่ลง
"พ่อผัวนิสัยกว้างขวาง แม่ผัวก็อ่อนโยน เหวินฮุยก็มีเหตุผล แม่จ๋า ต่อไปอย่าเป็นห่วงหนูเลย หนูสบายดีทุกอย่าง"
"ใช่แล้ว วันนี้ได้มาเห็น แม่ก็สบายใจแล้ว แต่ว่าพ่อของเจ้าสมัครให้หน่อยสิ เฉี่ยวเอ๋ย แม่นี่ใจเจ็บปวด คนดี ๆ แบบนี้ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้านเรา ก็เรียกแม่สื่อ ๆ ไม่หยุดเลย ไม่มีท่าทางถือตัวเลยสักนิด" แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวเศร้าใจมาก