เฉี่ยวเฉี่ยวนอนแล้วอ้วก อ้วกเสร็จก็นอน ไม่รู้เลยว่าพี่ชายเคยมา
วันรุ่งขึ้นก็ตื่นสายอีก โจวเหวินฮุยนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องนั่งเล่น อวี๋ฝูง่วนอยู่ในครัวเตรียมอาหารกลางวัน วันนี้มีกับข้าวเพิ่มหลายอย่าง เฉี่ยวเฉี่ยวงัวเงียไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
"เฉี่ยวเฉี่ยว อวี๋ฝูซื้อน้ำเต้าหู้มาจากโรงอาหาร ใส่กระติกเก็บความร้อนไว้ ดื่มสักหน่อยนะ ได้ยินว่าดื่มน้ำเต้าหู้ดีต่อเด็กในท้อง"
โจวเหวินฮุยช่วยเฉี่ยวเฉี่ยวหยิบกระติกเก็บความร้อน รินใส่ถ้วยเล็ก ๆ หนึ่งถ้วย "ลองชิมดูนะ ใส่น้ำตาลทรายขาว"
"แต่ฉันไม่รู้สึกอยากกินอะไรเลย ยังง่วงอยู่เลย" เฉี่ยวเฉี่ยวพึมพำ
"เด็กในท้องต้องการสารอาหารนะ ทานสักหน่อยเถอะนะ คนดี"
ปฏิเสธน้ำใจเขาไม่ลง ถือถ้วยน้ำเต้าหู้ขึ้นมา กลิ่นถั่วดิบลอยเข้ารูจมูก เฉี่ยวเฉี่ยวแทบจะอ้วกอีก
"เหวินฮุย เฉี่ยวเฉี่ยว แม่มาแล้ว" เสียงตะโกนของหยางเจิ้งดังลั่นมาจากนอกบ้าน
"แม่? พี่ชาย? เหวินฮุย ฉันหูแว่วใช่ไหม"
สิ้นเสียง หยางเจิ้งกับแม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวก็ผลักประตูเข้ามา
เฉี่ยวเฉี่ยวจ้องมองอย่างเหม่อลอย แล้วก็วางถ้วยน้ำเต้าหู้ลง โผเข้าไปในอ้อมกอดของแม่พลางร้องไห้โฮ "แม่คะ แม่มาได้ยังไง หิมะตกหนัก แม่คงหนาวแย่เลย พี่คะ ทำไมพาแม่มาโดยไม่บอกกล่าวเลย"
ยิ้มไปก็อยากจะร้องไห้ เฉี่ยวเฉี่ยวทิ้งความเข้มแข็งทั้งหมดลง กลายเป็นเหมือนเด็กคนหนึ่ง
"เฉี่ยวเฉี่ยวจ๋า คนดี ไม่ร้องนะ โตจะเป็นแม่คนแล้ว ร้องไห้ไม่สวยหรอก"
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวเช็ดน้ำตาให้ลูก สงสัยนักทำไมลูกสาวถึงซูบซีดเหลืองซีดแบบนี้
"เฉี่ยวเม่ย คราวนี้แม่มาจะอยู่ดูแลลูกจนคลอดเลย" หยางเจิ้งยิ้มซื่อ ๆ
โจวเหวินฮุยก็ตะโกนเรียกอวี๋ฝู "อวี๋ฝู แขกมาถึงแล้ว รีบผัดกับข้าว"