เจิ้งเฟิ่งหลินถือจดหมายสองฉบับ วิ่งเข้าไปในบ้านตระกูลหยาง
“อาแปะ ท่านปู่ เฉี่ยวเฉี่ยวเขียนจดหมายมาแล้ว”
เสียงอันดังของเจิ้งเฟิ่งหลินทำให้ผู้ใหญ่สี่คนของตระกูลหยางที่นั่งกินข้าวอยู่บนเตียงอิฐได้ยิน ปู่ของเฉี่ยวเฉี่ยวพูดว่า “เร็วเข้า เหวินจิ่น เฉี่ยวเฉี่ยวเขียนจดหมายมาแล้ว”
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวลงจากเตียงสวมรองเท้าแล้ว พ่อของเฉี่ยวเฉี่ยวมองไปที่หน้าต่าง ใบหน้าคล้ำยิ้มบานราวกับดอกไม้
เจิ้งเฟิ่งหลินเดินพรวดเข้ามาในห้อง ยื่นจดหมายของเฉี่ยวเฉี่ยวให้แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยว “เฉี่ยวเฉี่ยวเขียนถึงข้าด้วย เธอส่งแสตมป์มาแปดดวง พวกท่านเขียนจดหมายตอบแล้วข้าจะไปส่งที่ไปรษณีย์ให้”
“ดี ดี เฟิ่งหลิน ขอบใจเจ้ามาก”
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวยื่นจดหมายให้หยางเหวินจิ่น “รีบดูสิว่าเฉี่ยวเฉี่ยวพูดอะไรบ้าง”
เปิดจดหมายด้วยความรีบร้อน พ่อของเฉี่ยวเฉี่ยวพูดว่า “ในจดหมายเฉี่ยวเฉี่ยวบอกว่า ในเมืองมีของที่เรียกว่ากระติกเก็บความร้อน ใส่น้ำร้อนตอนเช้า ตอนค่ำก็ยังร้อนอยู่”
“ข้ารู้จัก ก็กระติกน้ำร้อนน่ะสิ ในอำเภอก็มีขาย ราคาตั้งเจ็ดแปดหยวน” เจิ้งเฟิ่งหลินแทรกขึ้นมา
“เจ็ดแปดหยวน? แพงขนาดนี้? ดูสิ ราคาสูงจริง” ย่าของเฉี่ยวเฉี่ยวร้อง
“เฉี่ยวเฉี่ยวบอกว่า ครั้งหน้าจะเอากลับมาให้ย่า ยาจะได้ไม่ต้องกินน้ำเย็น” พ่อของเฉี่ยวเฉี่ยวพูดพลางยิ้มกว้าง
“หลานสาวที่ข้ารัก กตัญญูที่สุดแล้ว”
“ยังมีอีก พ่อแม่ ในเมืองดีมาก ทุกวันมีซาลาเปาขาว กินพะโล้หมูทุกสามห้าวัน ข้าอ้วนขึ้นแล้ว”
“ดี ดี ซาลาเปาขาวก็ดี” ปู่ของเฉี่ยวเฉี่ยวกัดผักสดหนึ่งคำ ราวกับเป็นพะโล้หมูชิ้นโต
“พ่อแม่ เงินห้าร้อยหยวนที่ท่านซ่อนไว้ในผ้าห่ม ข้าเห็นแล้ว ข้าอยู่ในเมืองมีทุกอย่าง ท่านเอาเงินมาให้ข้า อยากร้องไห้จนอกแตกหรืออย่างไร? ปู่ย่าอายุมากแล้ว ท่านต้องทำงานในไร่ ท่านจงซื้อเนื้อมากินบ้าง…”
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวปาดน้ำตา ย่าพึมพำว่า “เราอายุปูนนี้แล้ว กินเนื้อไปก็เท่านั้น”