กลับมาถึงโรงงาน หยางเจิ้งถามอย่างประหม่า “อาจารย์ครับ อาจารย์ไม่ได้มีเรื่องกับผู้จัดการโรงงานถังใช่ไหม”
“ไม่มี อาจารย์ไม่ใช่คนแบบนั้น หยางเจิ้ง ไป ไปตรวจสายงานกับอาจารย์”
“ครับ”
หยางเจิ้งรีบไปหยิบสมุด ตรวจสายงานเจอปัญหาอะไร เขาจะจดไว้ ดูว่าอาจารย์แก้ปัญหาอย่างไร คราวหน้าเจออีก จะได้แก้เองได้
“ผู้จัดการโรงงานถัง ยังถือว่าซื่อสัตย์อยู่ หัวหน้าหน่วยของเธอ โดนปลดก็ปลดเถอะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” เฉินเหยียนทำเป็นพูดเรียบๆ
“ครับ จริงๆ แล้วผมเข้าโรงงานมาแค่ปีเดียว การเป็นหัวหน้าหน่วยไม่เหมาะสมจริงๆ”
“ไม่ใช่ว่าเธอไม่เหมาะสม แต่ระยะนี้ข้างบนกำลังตรวจสอบพนักงานที่ใช้เส้นสายเข้าโรงงาน เธอทำตัวเงียบๆ ไว้ดีกว่า แต่อย่างหนึ่งวางใจได้ อาจารย์ต้องรักษาเธอไว้ให้ได้”
“อาจารย์ครับ ผม…”
“ใช้เส้นสายก็จริง อดทนขยันก็จริง โรงงานใหญ่ขนาดนี้ จะมีแต่พวกนักเลงที่สืบทอดตำแหน่งกันเข้ามาหมดได้ยังไง ต้องมีคนมีการศึกษาบ้างสิ หยางเจิ้ง เรามาล่วงเวลากันต่อ รีบทำขาเทียมของเหวินฮุยออกมาให้เสร็จ คืนนี้เปิดแม่พิมพ์เบ้ารับขา หวังว่าคงไม่มีปัญหาอีกแล้ว”
“อาจารย์ครับ น้องสาวผมจะได้รับผลกระทบไหมครับ”
“น้ำใจคน เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็น ใครจะไปรู้ แต่ฉันดูแล้ว ฟางกวงหมิงปกติชอบเยาะเย้ยเธอ แต่ยามคับขันก็ไม่ได้เหยียบเธอ เพื่อนนะ พูดจาต่อว่าให้ถึงหน้าได้ แต่อย่าเอาไปแทงข้างหลังเด็ดขาด”
“ครับ”
“ไม่ว่าข้างหน้าจะเป็นอะไร เรียนวิชาให้เก่งถึงเป็นของตัวเอง ฉันว่าเนี่ย ถ้าโรงงานไม่เอาเธอแล้ว เธอไปทำขาเทียม รายได้ดีกว่าอยู่โรงงานตั้งเยอะ”
“จะไปได้ยังไงครับ ไม่ใช่การเก็งกำไรเถื่อนเหรอ”
“เก็งกำไรเถื่อน? ฉันบอกข่าวลับให้ เติ้งผู้นำขึ้นบริหารงานเต็มตัวแล้ว ได้ยินว่ากระสุนนัดแรกคือสอบเข้ามหาวิทยาลัย นัดที่สองคือปฏิรูปเศรษฐกิจทั่วประเทศ”
หยางเจิ้งรู้สึกฮึกเหิม “อาจารย์ครับ ที่อาจารย์พูดนี่จริงไหมครับ”
“ทำไม เธอจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย หรือจะร่วมปฏิรูปเศรษฐกิจ”