ช่วงพักเที่ยง ห้องพักในโรงหลอมเหล็กคึกคักเป็นพิเศษ
หยางเจิ้งฉีกน่องไก่ย่างสองชิ้นใส่กล่องข้าวของอาจารย์ก่อน
“หยางเจิ้ง นายวางใจได้เลย น่องไก่สองชิ้น นอกจากอาจารย์เฉินแล้วใครกล้ากิน? ฉันชอบกินเต้าหู้ กินแตงกวาดอง...”
“ฮ่าๆๆ ฉันก็ชอบกินแตงกวาดอง”
“พวกเด็กบ้าเอ๊ย อาหารก็ปิดปากพวกแกไม่อยู่หรือไง”
เฉินเหยียนกัดน่องไก่ย่างคำโต เอ่ยปากด่าอย่างอารมณ์ดี
“พวกกินแตงกวากันไป ฉันกินไก่ย่าง”
ฟางกวงหมิงคว้าปีกไก่มา แล้วฉีกเนื้อออกมาก้อนหนึ่ง
“เฮ้ย เหลือให้ฉันบ้างสิ ไก่ย่างน่ะมีค่าขนาดไหน”
“ไก่ย่างมีค่ายิ่งกว่าผู้หญิงอีกหรือไง?”
“ไหนล่ะผู้หญิง โรงงานมีแต่ผู้ชาย อาจารย์เฉิน ท่านต้องไปบอกผู้จัดการโรงงานถัง มาจัดงานสังสรรค์กับสาวโรงงานทอผ้าหน่อยสิ ไม่มีเมียไว้กกไฟบนเตียง งานที่โรงงานสั่งลงมาก็ไม่มีทางสำเร็จหรอก”
“ใช่ๆ ผู้ชายโรงงานเครื่องจักรน่ะ ทำงานหามรุ่งหามค่ำ จะสู้สาวโรงงานทอผ้าไม่ได้เชียวหรือ?”
เฉินเหยียนเหล่ตามองแล้วพูดว่า “ปีหนึ่งจัดสังสรรค์สามรอบ ไอ้พวกที่จะต้องเป็นโสด มันก็ยังเป็นโสดอยู่วันยังค่ำ ดูบ้านนอกอย่างพวกสิ ห่างไกลจากหนุ่มโรงงานปูนซีเมนต์นัก พูดออกไปก็ขายหน้า”
“จัดอีกสักรอบ เราจะต้องทำตัวดีแน่ ยังไงก็ต้องคว้าเอาผู้หญิงมาสักแปดเก้าคน”
ในโรงงานน่ะ ทำเป็นเก่งกล้าท้าทายนัก แต่พอเจอผู้หญิงเข้าหน่อย ก็ก้มหน้างุดพูดอะไรไม่ออก ขายหน้าเสียจริง
หยางเจิ้งก้มหน้ากินข้าว เต้าหู้ที่เฉี่ยวเม่ยทำให้อร่อยมาก เขากินไปสามชิ้น
หลิวต้าเป่าเข้ากะเช้าวันนี้ กินข้าวเสร็จผ่านมาทางห้องพักโรงงาน ได้ยินเสียงหัวเราะสนุกสนาน ก็ผลักประตูเข้ามา