หูเซี่ยวเหมยเป็นคนอ่อนไหว จึงพยายามทำงานให้มากขึ้น เพราะกลัวว่าตระกูลโจวจะเอ่ยปากไม่ให้ดูแลเด็ก
โจวเสี่ยวเหวยคือเสาหลักทางใจที่ทำให้เธอใช้ชีวิตได้อย่างมีศักดิ์ศรี แม้แต่พี่หลิวยังบอกว่า ตั้งแต่หูเซี่ยวเหมยมาอยู่ตระกูลโจว เธอก็กลายเป็นคนปกติ
เมื่อก่อนเธอไม่ใช่คนปกติ ไม่ใช่คน แต่เป็นผีที่ยังมีลมหายใจ
ลั่วเหม่ยอวิ๋นขึ้นไปชั้นสาม หยิบถุงยางอนามัยสามกล่องออกมา วางไว้บนหัวเตียงของเหวินฮุยและเฉี่ยวเฉี่ยว แต่คิดแล้วว่ามันจงใจเกินไป จึงย้ายไปวางบนโต๊ะหนังสือ แต่ก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเห็นหรือไม่
ถุงยางสามกล่องถูกย้ายไปมา สุดท้ายก็วางไว้บนหมอน
ตอนเที่ยง เด็กๆ ไม่อยู่บ้าน จึงกินกันตามสบาย แค่บะหมี่หนึ่งชาม กับไข่ดาวตุ๋นพุทราจีนคนละถ้วย ใส่น้ำตาลทรายแดงหนึ่งช้อน ดื่มแล้วร่างกายอบอุ่น
"กินทุกวัน ติดต่อกันหนึ่งเดือน อย่าเสียดาย" หลังจากดื่มซุปพุทราจีนหมด ลั่วเหม่ยอวิ๋นก็พูดกับหูเซี่ยวเหมย
"จะ จะดีหรือ? กินไข่วันละฟองทุกวัน ขนาดบ้านเจ้าที่ดินยังกินไม่ได้เลย"
"ทำไม? ข้าเป็นภรรยาเจ้าที่ดินหรือ?"
"ไม่ใช่ ไม่ใช่ ฉัน..."
"เซี่ยวเหมย ถึงแม่จะเป็นหมอศัลยกรรม แต่ร่างกายของเธอที่อายุสี่สิบกว่า กลับซูบโทรมแบบนี้ มันเป็นผลพวงจากการตรากตรำอดทนมาหลายปี โรคของเราพวกนี้ เป็นโรคทางใจ เกิดจากความวิตกกังวลที่ฝังลึกเกินไป ฉวยโอกาสที่บ้านเราตอนนี้ยังพอมีฐานะ ดื่มซุปพุทราจีนได้ ก็รีบบำรุงเสีย โจวเสี่ยวเหวยโตขึ้นแล้ว เฉี่ยวเฉี่ยวยังต้องมีลูกคนที่สอง ถ้าสุขภาพเธอพังลง ใครจะดูแลเด็ก?" ลั่วเหม่ยอวิ๋นพูดเกลี้ยกล่อมด้วยความจริงใจ
"พวกคุณ จะให้ฉันดูแลตลอดไปหรือ?"