วีรบุรุษอีกคนหนึ่ง อีกเรื่องเล่าที่สร้างแรงบันดาลใจเกี่ยวกับการฟื้นคืนชีพจากเปลวเพลิง
โจวเหวินฮุยและโจวจงไห่ต่างก็เป็นตัวอย่างความสำเร็จที่หวนคืนจากความตาย เพียงแต่เบื้องหลังความสำเร็จนั้น ต้องแลกมาด้วยความทุกข์ระทมและหยาดน้ำตาอีกมากมายเพียงใด?
ลั่วเหม่ยอวิ๋นรู้ดีกว่าใคร และเข้าใจแจ่มแจ้งกว่าใครว่า การที่เฉินเหยียนจะกลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกตินั้น เขาต้องผ่านประตูนรกไปหลายยก
แผลไฟไหม้สร้างความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส อาการคันยุบยิบนั้นราวกับเข็มละเอียดนับหมื่นเล่ม ปักลงบนผิวหนังอย่างหนาแน่น แต่เกาไม่ได้ ยาแก้คันนั้นที่หน่วยทหารก็มี แต่เป็นของล้ำค่ามาก นำเข้าจากต่างประเทศ แม้แต่ในท้องถิ่นก็ยังไม่เคยเห็น ต้องฝืนทนเอาเพียงอย่างเดียว
ตอนนี้ยังไม่ได้ปลูกถ่ายผิวหนัง ก็ยังใช้ยาระงับประสาทบรรเทาความทรมานได้ ภายหลังเมื่อปลูกถ่ายผิวหนังแล้ว ยาจำเป็นต้องหยุดใช้ เพื่อให้ผิวหนังใหม่สมานตัวได้ดี
นั่นคือการต่อสู้แบบไหนกันนะ ทหารที่ถูกไฟไหม้มากมายซึ่งไม่มีโอกาสได้ใช้ยาแก้คัน ยอมตายเสียดีกว่า ทนทุกข์กับการถูกเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงหัวใจทั้งวันทั้งคืน
กลับมาถึงแผนกศัลยกรรม ลั่วเหม่ยอวิ๋นไปรายงานตัวที่ห้องทำงานผู้อำนวยการ
"ผู้อำนวยการสือ สวัสดีค่ะ ดิฉันลั่วเหม่ยอวิ๋นที่เพิ่งย้ายมาใหม่"
ผู้อำนวยการสือหมิงอายุสามสิบกว่า ก้มหน้ามองอะไรบางอย่าง
"ลั่วเหม่ยอวิ๋น? อ๋อ ผู้อำนวยการซ่งโทรมาแจ้งผมแล้ว ให้คุณรับผิดชอบการรักษาสหายเฉินเหยียนที่แผนกแผลไฟไหม้เป็นหลัก คุณยังเป็นหมอแผนกศัลยกรรมของเรา ต้องจัดห้องทำงานให้คุณแยกต่างหาก"
ผู้อำนวยการสือครุ่นคิดแล้วพูดว่า: "สุดทางเดินมีห้องเก็บของอยู่ห้องหนึ่ง จัดเก็บให้คุณใช้เป็นห้องทำงาน ได้ไหม?"
"ได้ค่ะ"
"ต้องขอโทษด้วยนะ จริง ๆ แล้วไม่มีห้องทำงานว่างแล้ว บ่ายนี้ผมจะให้คนจัดเก็บ พรุ่งนี้ก็ใช้ได้ วันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก ไม่อย่างนั้นคุณกลับก่อนก็ได้นะ"