“ถึงแกจะไม่โลภ แต่ก็ไม่ใช่คนดี ตอนนี้มาว่ากันเรื่องของแก”
เฝิงซื่อกวงปรายตามองโจวจงไห่แวบหนึ่ง โจวจงไห่ก็สงบลงทันที
“ปืนที่สภาทหารให้แกไว้เป็นที่ระลึก ส่งคืนเดี๋ยวนี้ เพราะแกไม่เคารพระเบียบวินัย ถือปืนข่มขู่เจ้าหน้าที่ระดับสูง ให้พักงานไว้รอสังเกตการณ์ครึ่งปี หากยังมีการกระทำผิดระเบียบวินัยอีก จะถูกขับออกจากพรรคและปลดจากราชการทหาร…”
“แล้วเงินเดือนสวัสดิการยังจ่ายตามปกติไหม”
“แกจะถูกขับออกจากพรรคอยู่แล้ว ยังจะมาห่วงเงินเดือนอีก”
“ฉันรักษาตัวยังติดหนี้ลูกชายคนเล็กอยู่ตั้งเยอะนะ หัวหน้ากองกระทรวงเกษตร ฟังดูเป็นตำแหน่งสูงเงินเดือนดี แต่จริงๆ ไม่ได้มีอะไรเลย”
“โจวจงไห่…”
“อย่ามาเรียกโจวจงไห่เลย แกไล่ฉันออกเลยก็ได้ ดูซิว่าใครยังกล้ารับตำแหน่งของฉันต่อ แค่เมืองเล็กๆ เมืองเดียว สิบกว่าอำเภอ หกอำเภอทุจริตคอร์รัปชันด้านการเกษตร แกเป็นถึงผู้ว่าการมณฑลนะ ไร้น้ำยาโดยสิ้นเชิง”
“แก…”
“ถ้าแกหักเงินเดือนฉัน ฉันจะไปกินไปนอนอยู่ที่บ้านแกให้หมดเลย เอาล่ะ ฉันจะไปมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แล้ว ใครมีเวลามาฟังแกสอน”
“โจว… ได้ ได้ แกไปเถอะ”
เฝิงซื่อกวงโบกมือ โจวจงไห่ก็ไม่เกรงใจ หยิบกระเป๋าเอกสารแล้วเดินออกไป
เฝิงซื่อกวงทิ้งตัวลงนั่งอย่างผ่อนคลาย โจวจงไห่พูดถูกนะ แค่กระทรวงเกษตรเดียวก็มีข้าราชการฉ้อราษฎร์บังหลวงใหญ่โตขนาดนี้ แล้ววงการอื่นๆ ล่ะ
ไม่ได้แล้ว ต้องเรียกประชุม ต้องประชุมเดี๋ยวนี้ แจ้งคณะกรรมการตรวจสอบวินัย ทั่วมณฑลต้องดำเนินการตรวจสอบการละเมิดระเบียบวินัยเป็นเวลาสามเดือน