ประตูไม้ของลานบ้านเฉี่ยวเฉี่ยวไม่ได้ลงกลอน แค่ผลักก็เปิดออก
หานตานไม่ได้เข้าไปในบ้าน มัววุ่นวายอยู่ในแปลงผัก
ผักตากแห้งถูกกวาดมากองรวมกันแล้วจุดไฟเผา หานตานเริ่มขุดดิน
เข้าสู่ช่วงหน้าร้อนปลายฝนที่ร้อนที่สุดของปีนี้ ทำงานได้ไม่นาน หานตานก็มีเหงื่อท่วมตัว
วันนี้ต้องพลิกหน้าดิน ตากแดดจัด ๆ ฆ่าเชื้อโรค หลังจากวันชาติผ่านไป ลมหนาวจะมา ก็ต้องเริ่มปลูกผักฤดูใบไม้ร่วงแล้ว
เฉี่ยวเฉี่ยวกับโจวเหวินฮุยอยู่ในห้องหนังสือ คนหนึ่งเขียนนิยาย คนหนึ่งเรียบเรียงต้นฉบับ คัดลอกต้นฉบับ ไม่รู้ว่าหานตานกำลังพลิกดินอยู่ข้างนอก
สำนักพิมพ์โทรศัพท์มา เตรียมตีพิมพ์ "วีรชนเงียบงัน" ปีนี้ต้องเขียนให้เสร็จทั้งเล่ม
ใกล้จะตุลาคมแล้ว เหลือเวลาอีกสามเดือน โจวเหวินฮุยกับเฉี่ยวเฉี่ยวเร่งทำงานกันทั้งวันทั้งคืน
ส่วนหน้าของนิยายเขียนถึงเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่โจวเหวินฮุยกับเพื่อนร่วมรบได้อยู่ด้วยกัน สนุกสนานและมีความสุข
ส่วนหลังเขียนถึงการเสียสละของเพื่อนร่วมรบ หดหู่และเจ็บปวด
โจวเหวินฮุยเขียนได้แค่วันละสี่พันตัวอักษร ถ้าเกินนั้นจะจมดิ่งอยู่ในนิยาย จนซึมเศร้าเกินจะทนไหว
เพื่อให้อารมณ์ของโจวเหวินฮุยผ่อนคลาย เฉี่ยวเฉี่ยวยังต้องหาเรื่องคุยเบี่ยงเบนความคิดของเขา
"พี่ชายเขียนจดหมายมา อาจารย์เฉินเหยียนบอกว่าทำขาเทียมได้"
ขาเทียมเป็นเรื่องที่โจวเหวินฮุยเต็มใจฟังที่สุด ขาเทียมทำให้เขามีความหวังที่จะโอบกอดชีวิตใหม่อีกครั้ง
"เริ่มหลังเทศกาลไหว้พระจันทร์หรือ?" โจวเหวินฮุยวางปากกา ดื่มน้ำหนึ่งอึกแล้วถาม
"ใช่ คุณว่าพ่อกับแม่จะกลับมาตอนเทศกาลไหว้พระจันทร์ไหม? ฉันอยากบอกข่าวดีนี้กับท่าน"