หลิวต้าเป่าเป็นบ้าไปแล้ว เป็นความคลั่งที่เกิดจากการได้ครอบครองสมบัติล้ำค่า
ท่ามกลางฟ้าดินและจักรวาล เขาได้สมบัติล้ำค่าที่เฝ้าฝันมาทั้งชีวิต สายฟ้าเอ๋ย จงฟาดข้าตายเสียเถิด ให้ข้าได้ควบม้าอิสระในอ้อมกอดของผืนดินหรือ?
สายฝนเอ๋ย ชะล้างความชั่วร้ายทั้งหมดให้สิ้นเถิด ให้ข้า ให้ข้าและเธอ หลอมรวมไปกับสายฝน จมหายลงในผืนดิน อย่าได้ตื่นขึ้นอีกเลย...
ในที่สุดก็กลับคืนสู่ความสงบ ข่งเซียนเกอไม่กรีดร้องอีกต่อไป หลิวต้าเป่าก็ไม่คลั่งอีก เขาคุกเข่าลงในดินโคลน อ้อนวอนขอให้ข่งเซียนเกอยกโทษให้
"ถึงฉันตาย ก็ไม่มีวันยกโทษให้เธอ รอเถอะ พรุ่งนี้คือวันตายของเธอ"
ข่งเซียนเกอพูดอย่างเย็นชา เธอมีเพียงความเกลียดชัง เธอต้องการให้ปีศาจตนนี้เข้าคุก เธอต้องการฆ่าปีศาจตนนี้
"เซียนเกอ เรากลายเป็นของกันและกันแล้ว เธอแต่งงานกับฉันเถอะนะ ฉันสัญญาว่าจะดีกับเธอ"
"เธอ...ฝัน...ไป...เถอะ...ฉันจะกินเลือดเธอ ถลกหนังเธอ ฉันจะทำให้เธอ ทำให้ทั้งครอบครัวเธอตกนรก..."
คำพูดเย็นชาของข่งเซียนเกอ มีเพียงความแค้น
"เซียนเกอ ฉันรักเธอจริง ๆ นะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันอดใจไม่ไหวจริง ๆ มีกี่คืนวันที่ผ่านมา แค่คิดถึงเธอ ฉันก็ควบคุมตัวเองไม่ได้...เซียนเกอ ชาตินี้ฉันจะเป็นวัวเป็นม้าคอยรับใช้เธอ เธอแต่งงานกับฉันเถอะนะ?"
"ปีศาจอย่างเธอ ฉันข่งเซียนเกอต่อให้ตาย ก็ไม่แต่งงานกับผู้ชายที่อัปลักษณ์ใจทรามอย่างเธอ..."
"ทำไม ทำไมเล่า? ดีนัก ถ้าเธออยากตายนัก งั้นฉันก็จะทำให้สมใจ"
หลิวต้าเป่ากระชากคอข่งเซียนเกอ บีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ข่งเซียนเกอดิ้นรน ดิ้นรน แล้วก็หยุดดิ้น
"เซียนเกอ เธอเป็นอะไรไป? ฟื้นสิ เซียนเกอ ฉันแค่อยากขู่เธอเล่นเท่านั้นเอง"
ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ หลิวต้าเป่ากอดข่งเซียนเกอแน่น ตะโกนร้อง โหยหวน ฟ้าดินเอ๋ย ข้าทำอะไรลงไป?
เมื่อร้องไห้จนหมดแรง หลิวต้าเป่าสีหน้าเฉยเมย โยนร่างข่งเซียนเกอลงแม่น้ำสายเล็ก สายน้ำเชี่ยวกรากพัดพา วันรุ่งขึ้นพบศพเธอในแอ่งน้ำแห่งหนึ่ง