หลิวเสี่ยวเฉ่าเห็นพี่ชายถึงกับตกใจ จากสถานกักกันมาคุก แค่เดือนกว่าเอง ทำไมพี่ชายถึงผอมโซอย่างนี้?
"พี่ เป็นอะไรไป? อิ่มท้องหรือเปล่า"
ความขุ่นเคืองที่มีแต่แรกหายไปหมด เหลือแต่ความสงสาร
"ไม่เป็นไร สภาพจิตใจยังดีอยู่"
ในห้องเยี่ยม หลิวต้าเป่าและหลิวเสี่ยวเฉ่านั่งประจันหน้ากัน
"แม่ฝากเสื้อผ้าตามฤดูกับพะโล้หมูมาให้ พี่กินสักหน่อย"
"คราวหน้าอย่าส่งของมาเลย ในคุกมีเสื้อผ้า มีของกิน เนื้อสัตว์เก็บไว้ให้พ่อแม่เถอะ ท่านอายุมากแล้วยังต้องมาเป็นห่วงเรื่องของฉัน ฉันรู้สึกผิดต่อพวกคุณจริง ๆ"
"พี่ เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เราก็ยอมรับความจริงเถอะ พี่กลับเนื้อกลับตัวให้ดี ชดใช้ความผิดของตัวเอง เราจะรอพี่ออกมา" พูดไป น้ำตาก็เอ่อคลอในดวงตาของเสี่ยวเฉ่า
แปดปี สุขภาพของพ่อกับแม่ยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าจะรอได้ถึงแปดปีหรือเปล่า
"เสี่ยวเฉ่า เธอกับแฟนยังดีกันอยู่ไหม?"
"อือ ดีมากค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงเรา"
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว ชีวิตของพี่ไม่มีความหวังอะไรอีกแล้ว ถ้ามันมาทำให้เรื่องแต่งงานของเธอพังไปด้วย พี่จะยิ่งรู้สึกผิดกว่านี้"
หลังจากหลิวต้าเป่าเกิดเรื่อง แฟนของเสี่ยวเฉ่าก็เลิกกับเธอทันที ไม่มีเหตุผล ไม่มีความลังเล
เสี่ยวเฉ่าคิดถึงหยางเจิ้งอีกครั้ง ถึงแม้ว่าพ่อแม่ไม่ควรให้เขาไปขอความช่วยเหลือ แต่ยังไงเขาก็เป็นเพื่อนของพี่ หลังจากเกิดเรื่องก็หายหน้าไปอย่างไร้ร่องรอย
"พี่ พี่สะใภ้...ไปแล้ว"
"ไปก็ไปแล้วเถอะ ที่ไหนจะมีคู่ทุกข์คู่ยากกันจริง ๆ เสี่ยวเฉ่า พี่ก็แค่หวังว่าพ่อแม่จะแข็งแรงดี แล้วเธอช่วยพี่ดูแลตอบแทนท่านด้วย"