เฉี่ยวเฉี่ยวไม่มีเวลามานั่งจมอยู่กับความหม่นหมองอีกแล้ว เพราะเธอต้องอ่านหนังสือ
วิชาภาษาจีนระดับมัธยมปลาย เธอยังพอทำได้ หนังสือภาษาจีนของพี่ชายถูกเธอเปิดจนแทบขาด เวลาทำงานในไร่ คนอื่นนินทาเธอก็ท่องบทกวีโบราณ ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกสนุก
คณิตศาสตร์ ม.4 เฉี่ยวเฉี่ยวพอเข้าใจบ้าง แต่ของ ม.5 และ ม.6 นี่ต่างกับหนังสือสวรรค์ไม่มีผิด
ส่วนภาษาอังกฤษ เธอเคยเรียนมา ขอแค่มีสัทอักษร ไม่ต้องสนว่าออกเสียงถูกหรือเปล่า ยังไงก็พออ่านออกได้
สังคมศึกษา ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ก็พออ่านออก อาศัยท่องจำเอา ก็น่าจะเข้าใจบ้าง
ว่าไปแล้ว ที่ยากที่สุดก็คือคณิตศาสตร์กับภาษาอังกฤษนี่แหละ
พี่ชายเรียนสายวิทย์ เคมี ฟิสิกส์ เฉี่ยวเฉี่ยวดูแล้วไม่เข้าใจเลยสักนิด
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวคอยเป็นห่วงลูกในท้องพลางให้กำลังใจเธอว่า “ถ้าหนูสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ตระกูลหยางของเราถึงจะได้หน้าได้ตาอย่างแท้จริง พ่อหนู ปู่หนู คงจะดีใจกันแค่ไหน เรียนเถอะ หนูเรียน ลูกในท้องก็ได้เรียนไปด้วย”
“แม่คะ เลขพวกนี้พี่ชายสอนตั้งหลายรอบ หนูก็ยังไม่เข้าใจ”
เฉี่ยวเฉี่ยวแทบจะร้องไห้ เธออยากขุดดิน อยากปลูกผัก อยากไปทำงานที่โรงงานน้ำแข็งด้วยซ้ำ
“ปู่หนูบอกไว้นะ ใช่ว่าที่บ้านเราจน หนูถึงเรียนไม่เก่ง ความจริงผลการเรียนหนูดีกว่าพี่ชายอีก เฉี่ยวเฉี่ยวเป็นคนฉลาดจะตาย”
“ปู่เป็นคนพูด หรือแม่เป็นคนพูดกันแน่คะ”
“ปู่พูดสิ ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามปู่ดู”
“โอเค โอเค หนูจะเรียน ตั้งใจเรียนก็ได้”
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวสงสารเฉี่ยวเฉี่ยว แต่ก็รู้สึกว่าสิ่งที่ลูกชายและลูกเขยพูดก็ถูก เก่งด้วยตัวเองดีกว่าพึ่งคนอื่น