หานตานพรวนดินเสร็จ ก็ถือถั่วฝักยาวที่เหี่ยวแห้งจำนวนมากเข้าไปในครัว: "เฉี่ยวเฉี่ยว ถั่วนี่แก่แล้ว แต่เมล็ดข้างในอร่อยมากนะ ปอกเปลือกออก เอาเมล็ดไปผัดพริก เป็นกับข้าวดีๆ ได้จานนึงเลย"
"จริงค่ะ ให้คุณโจวเหวินฮุยปอกสิ จะได้ไม่เอาแต่กินไม่ทำงาน" เฉี่ยวเฉี่ยวถือถั่วฝักยาวกับชามหนึ่ง นั่งลงให้โจวเหวินฮุยในห้องนั่งเล่นช่วยปอกเมล็ดถั่ว
"พี่หาน พี่หลินเจี๋ยไปทำงานเหรอคะ"
"เปล่า วันนี้เข้ากะดึก นอนอยู่บ้าน ต้องนอนถึงบ่ายโน่น"
"งั้นอย่าทำข้าวเที่ยงเลย กินที่บ้านฉันนะ ดูสิ มีปลาด้วย"
"จะดีเหรอ ฉันผัดผักกินง่ายๆ ก็พอแล้ว"
"เราสองคนจะเกรงใจกันไปทำไม กินที่บ้านฉันนี่แหละ"
"งั้น...ก็ได้ ฉันช่วยเด็ดผักนะ"
ทั้งสองคนลงมือทำอาหารในครัวอย่างขะมักเขม้น
"พี่หาน กลับบ้านช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ไหมคะ"
"กลับสิ หลินเจี๋ยกลับกับฉันด้วย แล้วเธอล่ะ"
เฉี่ยวเฉี่ยวถอนหายใจแล้วตอบ: "กลับค่ะ แต่เหวินฮุยไม่ยอมกลับ ฉันจะกลับกับพี่ชาย"
"คงต้องใช้เวลาหน่อย อย่าเศร้าไปเลย ค่อยเป็นค่อยไปนะ"
"อืม เราแต่งงานแบบไม่ปกติตั้งแต่แรกแล้ว จะทำยังไงได้ล่ะ" เฉี่ยวเฉี่ยวยิ้ม
หานตานรู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ จริงๆ แล้วเฉี่ยวเฉี่ยวเองก็มีเรื่องจนใจเหมือนกัน
"เฉี่ยวเฉี่ยว เมื่อเช้านี้ฉันทะเลาะกับแม่สามีมา"
"ทะเลาะกัน แม่สามีคุณมาที่บ้านคุณบ่อยเหรอ"
"ใช่ เงินเดือนกับสวัสดิการของหลินเจี๋ย หล่อนเอาไปมากกว่าครึ่งทุกที"
"แล้ว งั้นพวกคุณจะอยู่กันยังไง"
"ก็ประหยัดๆ ไป แต่ทะเลาะกันแล้ว หล่อนคงไม่มาขออีกแล้ว และ..."
หานตานลดเสียงลงพูดว่า: "แม่สามีฉันตกลงรับเลี้ยงเด็กคนนึงแล้ว มีเด็ก มีเงินในมือ ชีวิตก็ดีขึ้นเยอะ"
"งั้นคุณกับหลินเจี๋ย ก็ทนอยู่กันแบบนี้เหรอ"