ลั่วเหม่ยอวิ๋นรีบร้อนเข้าไปในห้องผู้ป่วย ไม่ทันได้ปลอบโจวเหวินฮุยที่น้ำตาไหลพราก ก้มลงกระซิบข้างหูผู้บัญชาการกองพลโจวว่า "ท่านโจว เฉี่ยวเฉี่ยวมีครรภ์แล้ว ท่านกำลังจะได้เป็นคุณปู่"
เพียงประโยคเดียว มือของโจวจงไห่ก็ขยับ หลานชาย (หลานสาว) คือกำลังใจสูงสุดของเขา
"พ่อขยับแล้ว มือขยับแล้ว" โจวเหวินฮุยร้องขึ้นด้วยความตกใจ
ลั่วเหม่ยอวิ๋นทั้งน้ำตาพยักหน้า "ท่านโจว รอเรากลับบ้าน ก็จะได้เห็นหลานชายตัวน้อยหลานสาวตัวน้อยแล้วนะ ต้องอดทนให้ได้"
โจวเหวินฮุยปาดน้ำตา "แม่ครับ แปลว่าเฉี่ยวเฉี่ยวท้องหรือ"
"ใช่ เจ้าเด็กโง่ สามเดือนกว่าแล้ว พวกเจ้าไม่รู้ตัวเลยหรือ"
"พ่อครับ พ่อกำลังจะได้เป็นคุณปู่ ลูกกำลังจะได้เป็นพ่อคน"
ความโศกเศร้ามหาศาลและความยินดีมหาศาลถักทอเข้าด้วยกัน ไม่มีเวลาให้พวกเขาได้จัดการอารมณ์มากนัก โจวจงไห่ต้องถูกส่งตัวไปรักษาที่โซเวียตแล้ว
ในห้องทำงานของโรงพยาบาล ลั่วเหม่ยอวิ๋นจูงมือของโจวเหวินฮุยและเฉี่ยวเฉี่ยวไว้ "ได้พบหน้าพ่อแล้ว ก็ถือว่าได้แสดงความกตัญญูแล้ว ไม่ว่าพ่อจะกลับมาได้หรือไม่ พวกเจ้าอย่าได้กังวล เหวินฮุย เจ้าเป็นลูกผู้ชาย เฉี่ยวเฉี่ยวท้องแล้ว อย่าจมอยู่ในความเศร้าฝ่ายเดียว ลุกขึ้นสู้ ดูแลเฉี่ยวเฉี่ยวให้ดี"
"ครับ ผมจะดูแลครับ แม่ครับ แม่ต้องรักษาสุขภาพนะครับ"
ลั่วเหม่ยอวิ๋นกำมือของเด็กทั้งสองไว้แน่น "แม่ไม่เป็นไร แม่เป็นทหาร จะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด เหวินฮุย เฉี่ยวเฉี่ยวท้องแล้ว อย่าให้เธอเหนื่อยเกินไป ให้อวี๋ฝูดูแลการกินอยู่ของเจ้า
เดือนที่มากขึ้นก็ยิ่งอันตราย ให้แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวมาดูแลเธอ เงินเดือนของพ่อกับแม่ สหภาพแรงงานจะส่งไปให้ที่บ้าน อย่าประหยัด ต้องกินดีๆ"