ค่ำวันรุ่งขึ้นกลับถึงบ้าน อวี๋ฝูเฝ้าอยู่ที่เรือนใหญ่ตระกูลโจว เตาถ่านในบ้านเปลวไฟแรงดี ทั้งบ้านอบอุ่นน่าอยู่
"ผู้อำนวยการโจว พี่สะใภ้ ผมจะทำอาหารให้พวกท่าน"
อวี๋ฝูไม่ถามอะไรมาก รีบเปิดช่องลมเตา ซาวข้าวหุง
"อวี๋ฝู ขอบใจนะ กินอะไรมารึยัง?"
"ผมกินมาแล้ว กินที่โรงอาหารครับ พี่สะใภ้ ซุปกระดูกหมูใส่หัวไชเท้าตุ๋นอยู่ ร้อนอยู่เลย ท่านผู้อำนวยการทานจากแผนกประชาสัมพันธ์มาแล้ว บอกว่าพวกท่านจะกลับมาตอนค่ำ ผมเลยเฝ้าอยู่ที่บ้านตลอด"
อวี๋ฝูเปิดหม้อซุปหัวไชเท้าที่ควันร้อนกรุ่น บอกว่า "พวกท่านดื่มซุปสักชามก่อนนะ ข้าวสุกเร็ว ๆ นี้"
โจวเหวินฮุยกับเฉี่ยวเฉี่ยวดื่มซุปคนละชาม ตุ๋นตั้งแต่เมื่อวานถึงวันนี้ น้ำซุปหวานกลมกล่อม ดื่มแล้วชื่นใจ
"พี่สะใภ้ ผู้บัญชาการกองพลโจวน่ะ..." รอจนโจวเหวินฮุยเข้าเรือนไปพัก อวี๋ฝูถึงกล้าถามเฉี่ยวเฉี่ยวด้วยเสียงเบา
"มีกระสุนนัดหนึ่ง อยู่ห่างจากหัวใจแค่ไม่กี่มิลลิเมตร ในประเทศไม่มีใครกล้าผ่าตัด ส่งตัวไปโซเวียตแล้ว ทางนั้นมีศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญระดับสูง"
กระสุนนัดสำคัญนี้อาจถูกนำออกมาได้อย่างราบรื่น หรืออาจทำให้หลอดเลือดแตกในระหว่างผ่าตัด แล้วคนไข้ก็สิ้นชีวิตบนเตียงผ่าตัด
หรืออาจผ่าตัดสำเร็จ แต่คนไข้ไม่ฟื้นขึ้นมา
ความไม่แน่นอนนานัปการ ล้วนอาจพรากชีวิตของโจวจงไห่
"ผู้บัญชาการกองพลโจวเอาตัวบังกระสุนให้หลิวซงหมิง ทหารคนสนิทของท่าน หลิวซงหมิงเองก็บาดเจ็บสาหัส รักษาตัวอยู่แนวหน้า ยังไม่ได้กลับมา"
อวี๋ฝูเอ่ยเสียงแผ่วเบา ผู้บัญชาการยอมเอาตัวบังกระสุนให้ลูกน้อง มันช่างเป็นน้ำใจอันลึกซึ้งหนักหนาเพียงใด
เฉี่ยวเฉี่ยวอึ้งไปครู่หนึ่ง นางไม่รู้มาก่อนเลยว่าพ่อบาดเจ็บได้อย่างไร ที่แท้ก็เพื่อพี่ซ่งหมิงนี่เอง
"ในสนามรบมีแต่เพื่อนร่วมรบ ไม่มีหัวหมู่หัวกอง ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใคร พ่อก็คงจะพุ่งเข้าไปปกป้องทั้งนั้น" เฉี่ยวเฉี่ยวกล่าวอย่างสงบ