ลู่หานกลับถึงเมืองหวยหลิน สิ่งแรกที่ทำคือไปเยี่ยมเฉินเหยียน
ก่อนหน้านี้ ลู่หานกับเฉินเหยียนไม่ได้สนิทกันมากนัก โรงงานเครื่องจักรมีขนาดใหญ่มาก นอกจากโรงงานถลุงเหล็กแล้ว ยังมีโรงงานย่อยอีกมากมาย เช่น เครื่องมือกล เครื่องยนต์ ปั๊ม คอมเพรสเซอร์ ชิ้นส่วนหล่อ อุปกรณ์อัตโนมัติ และเครื่องจักรกลการเกษตร
อุปกรณ์และชิ้นส่วนของโรงงานเครื่องจักรถูกใช้ในเรือ อุปกรณ์ผลิตไฟฟ้า ก่อสร้าง อุตสาหกรรมเคมี เหมืองแร่ และอื่นๆ
เฉินเหยียนเป็นช่างฟิตระดับแปดของโรงงานถลุงเหล็ก มีชื่อเสียงโด่งดังในโรงงาน ลู่หานรู้จักเขา แต่ไม่ได้ติดต่อกันมากนัก
โรงงานเครื่องจักรเป็นรัฐวิสาหกิจ ถังผิงเป็นผู้จัดการโรงงานเครื่องจักร มีตำแหน่งเทียบเท่าเลขาธิการพรรคระดับเมือง แต่อำนาจของเขาจำกัดอยู่แค่ในโรงงานเท่านั้น
ฟู่ซันจวินดูแลทั้งเมือง แทบไม่มีอำนาจในการดำเนินงานการผลิตของโรงงาน แต่เอกสารทางการบริหารของโรงงานจะออกโดยทางเมือง
ดังนั้น ตอนที่อู๋เจิงไคตรวจสอบการเคลื่อนไหวเรื่องการลักลอบเข้าโรงงานผ่านทางเส้นสายลับ โรงงานเครื่องจักรจึงต้องปฏิบัติตามคำสั่งของคณะกรรมการพรรคระดับเมือง
ที่สามารถปกป้องหยางเจิ้งไว้ได้ ก็เพราะอู๋เจิงไคไม่อยากให้ความสัมพันธ์กับถังผิงตึงเครียดเกินไป
พูดง่ายๆ คือแม้จะเป็นอิสระต่อกัน แต่ก็เกี่ยวพันกันอย่างลึกซึ้ง
ลู่หานคิดถึงความจริงที่ยากจะยอมรับมากมาย พอเห็นเฉินเหยียนก็อดไม่ได้ที่ขอบตาจะแดงขึ้นมา
ชายชราที่เคยดูสง่างาม ถึงขนาดเดินยังทำให้พื้นสะเทือนได้ บัดนี้กลับมีใบหน้าดุดัน หลังคดโค้ง ราวกับคนใกล้ฝั่ง
“อาจารย์เฉิน…” พอเอ่ยปาก เสียงก็สั่นเครือ