ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว รถก็ติดต่อไว้แล้ว รอแค่อีกสองวันก็จะกลับบ้านเกิด
เฉี่ยวเฉี่ยวเอาของทั้งหมดใส่ในกระเป๋าเดินทางทหาร หมูเค็ม เนื้อปลา ไข่เค็ม รอวันกลับบ้านค่อยใส่ อากาศร้อนกลัวจะเน่าเสีย
เฉี่ยวเฉี่ยวยังติดต่ออวี๋ฝูไว้ด้วย รอถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์ เขาจะมาดูแลโจวเหวินฮุย
ก่อนกลับบ้าน จิตใจตื่นเต้น หัวใจของเฉี่ยวเฉี่ยวกลับไปถึงหมู่บ้านต้าสุ่ยตั้งนานแล้ว
เหนือความคาดหมาย วันก่อนกลับบ้าน โจวจงไห่และลั่วเหม่ยอวิ๋นกลับมา
“แม่ กะทันหันจริง ๆ ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม หนูไปทำกับข้าวให้”
พอพ่อแม่สามีถึงบ้าน ฟ้าก็มืดแล้ว เฉี่ยวเฉี่ยวดีใจมาก รีบไปหาก้อนถ่านก่อไฟทำอาหาร
“เฉี่ยวเฉี่ยว ลงเส้นหมี่ก็พอ พรุ่งนี้ค่อยทำ” ลั่วเหม่ยอวิ๋นเหนื่อยล้าพลางพูด
“พ่อ แม่ หนูกับเหวินฮุยปรึกษากันแล้ว พรุ่งนี้จะกลับหมู่บ้านต้าสุ่ยฉลองเทศกาล”
เฉี่ยวเฉี่ยวพูดอ้อมแอ้ม จะทิ้งโจวเหวินฮุยไว้ที่บ้านคนเดียว ส่วนตัวเองกลับบ้านพ่อแม่ ดูยังไงก็...
“กลับหมู่บ้านต้าสุ่ย? ดีนะ กลับเถอะ เหวินฮุยก็กลับด้วยเหรอ?” โจวจงไห่ถามอย่างดีใจ
“เขา เขาไม่ไปค่ะ หนูตกลงกับอวี๋ฝูไว้แล้ว เขาจะมาดูแลเหวินฮุย” เฉี่ยวเฉี่ยวรีบอธิบาย
“เหวินฮุย ลูกก็น่าจะไปพบพ่อแม่ของสะใภ้บ้างนะ ทำไมถึงไม่ไปเล่า?” โจวจงไห่มองไปที่โจวเหวินฮุย สภาพจิตใจของลูกชายดูดีมาก
“ผม เอ่อ รอให้หยางเจิ้งทำขาเทียมให้เสร็จก่อนดีกว่าค่อยไป”
“หยางเจิ้งทำขาเทียม?”
“ใช่ครับ เขาไปเรียนที่อู๋ซี แล้วแวะไปเซี่ยงไฮ้ ไปหาความรู้เรื่องเทคโนโลยีขาเทียม เขาอยากลองทำมาให้ผม” โจวเหวินฮุยพูดอย่างราบเรียบ