ฝันร้ายที่ไม่มีวันจางหาย
หลิวต้าเป่าถูกความหวาดกลัวมหาศาลครอบงำ ในสมองของเขามีแต่ภาพวินาทีเตาหลอมซ้ำไปซ้ำมา
หลิวต้าเป่ากับเพื่อนร่วมงานในกะกำลังดื่มกินเนื้อสัตว์กันอยู่ในห้องพัก คิดว่าวันขึ้นปีใหม่คงไม่มีผู้ใหญ่มาตรวจการ
ทันใดนั้นเอง เสียงระเบิดสนั่นก็ดังมาจากด้านนอก หลิวต้าเป่าสร่างเมาในชั่วพริบตา เขารู้ดีว่าเสียงระเบิดจากโรงเตาหลอมหมายความว่าอะไร
เขารีบวิ่งไปที่โรงงาน เปลวไฟก้อนหนึ่งพุ่งออกมาจากเตาหลอม ภายในเตายังคงร้อนขึ้นเรื่อยๆ การปิดเบรกเกอร์เพื่อตัดแหล่งความร้อน หลิวต้าเป่ารู้ดีว่าควรทำเช่นไร แต่เท้าของเขากลับก้าวไม่ออก
เบรกเกอร์อยู่ใกล้เตาหลอมมาก หากเกิดระเบิดขึ้นอีกครั้งก็ต้องตายแน่
ในขณะที่กำลังหวาดกลัวและลังเล เขาเห็นร่างที่กำลังลุกเป็นไฟผู้หนึ่งวิ่งออกมาจากด้านหลังเตาหลอม นั่นคือเฉินเหยียน
เขาหวดเสียวปิดเบรกเกอร์ เปลวไฟที่พุ่งออกจากเตาหลอมได้เผาผิวหนังของเขาจนไหม้
เพื่อนร่วมงานต่างรีบเข้าไปช่วยเหลือ เตาหลอมส่งเสียงระเบิดกระหึ่มเป็นระยะๆ เพื่อนร่วมงานมีแผลไฟไหม้เล็กน้อย โชคดีที่ไม่มีระเบิดรุนแรงเกิดขึ้นอีก
หลิวต้าเป่าถูกคุมขังได้สามเดือนแล้ว ถูกสอบปากคำหลายครั้ง แต่ยังไม่มีการพิพากษา
เรื่องมันกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?
ทุกอย่างต้องย้อนไปที่คำพูดเพ้อเจ้อในคืนนั้น
หลังจากแต่งงาน หลิวต้าเป่ากับภรรยาอวี๋ฮวาเซียงก็นับว่ารักใคร่กลมเกลียวกันดี จนกระทั่งวันนั้น ทั้งคู่กำลังร่วมรักกัน ทันใดนั้นพายุฝนก็กระหน่ำจากนอกหน้าต่าง หลิวต้าเป่าควบคุมตัวเองไม่อยู่ บีบคออวี๋ฮวาเซียงพลางตะคอกว่า “ทำไม ทำไมแกต้องไปชอบลู่หานด้วย อีนี่ ฉันมันไม่ดีตรงไหน ในเมื่อแกบอกว่ายอมตายก็ไม่อยากอยู่กับฉัน งั้นแกก็ตายซะ... ตายซะ... อีดอกทอง”