เวลาอาหารค่ำ ยังคงคึกคักเช่นเคย
โจวเสี่ยวเหวยไม่ให้หูเซี่ยวเหมยป้อน จะกินเอง
หูเซี่ยวเหมยปล่อยให้เขากินเอง ผลคือข้าวหมูสับหนึ่งชาม หล่นลงพื้นเกินครึ่ง หูเซี่ยวเหมยเสียดายหมู จะป้อน โจวเสี่ยวเหวยก็ตีช้อนกระเด็น
โจวเหวินฮุยโกรธมาก หยิบตะเกียบมา ฟาดดังป้าบๆ ไม่กี่ที ตีจนโจวเสี่ยวเหวยร้องไห้โฮ
หูเซี่ยวเหมยสงสาร อุ้มมาโอ๋ โจวเหวินฮุยจะจับเขาโยนเข้า 'คอกหมู' ให้ร้องให้พอ
เฉี่ยวเฉี่ยวเขี่ยเมล็ดข้าว เหม่อลอย
"เฉี่ยวเฉี่ยว มีเรื่องกังวลอยู่หรือ?" ลั่วเหม่ยอวิ๋นถามด้วยความเป็นห่วง
"แม่คะ มีเรื่องหนึ่ง พูดยากทีเดียว"
"คนบ้านเดียวกัน มีอะไรพูดไม่ได้ล่ะ? เล่ามา เราช่วยกันวิเคราะห์"
"สองวันก่อนพวกเราสอบคณิตศาสตร์ ข้อสอบเหมือนกับข้อสอบเอ็นทรานซ์เป๊ะเลยค่ะ แม่รู้ไหมว่าทำไม?"
"ทำไมล่ะ?"
"เพื่อตรวจสอบนักเรียนที่สอบแทน"
"อืม นี่เป็นวิธีที่ดี ควรจะเป็นเช่นนั้น ผู้นำเติ้งก็พูดไว้ชัดเจนแล้ว ต้องพึ่งความรู้ความสามารถจริง ใช้เส้นสายไม่ได้ ทำเรื่องนอกลู่นอกทางไม่ได้" ลั่วเหม่ยอวิ๋นพูดอย่างชื่นชม
"กลุ่มสี่คนราชวงศ์อู่โจวของเรา มีคนหนึ่งสอบแทนค่ะ เขาตกใจจนป่วย ไม่อยากกลับ อยากหางานในเมือง ฉันกับเขาเป็นเพื่อนกัน อยากช่วยเขา แต่ฉันก็ไม่มีงานดีๆ" เฉี่ยวเฉี่ยวก้มหน้ามองโจวเหวินฮุย
"เรื่องนี้ลำบากใจนะ หนึ่งงานก็มีคนหนึ่งคน อีกทั้งยังมีปัญญาชนลงชนบทจำนวนมากจะกลับเข้าเมือง ต่อให้เป็นงานกวาดส้วมก็มีคนแย่งกันทำ"
โจวเหวินฮุยมองเฉี่ยวเฉี่ยวอย่างอ่อนโยนพลางพูดว่า "แต่ฉันลองถามหัวหน้าบรรณาธิการดูได้นะ ว่าแผนกบรรณาธิการของเราต้องการคนไหม เธอเองก็อย่าตั้งความหวังมากไป คนทำความสะอาดที่เป็นป้าพวกนั้น ก็ล้วนเป็นอัตราจ้างประจำที่หน่วยงานอื่นยัดเข้ามาทั้งนั้น"