หลี่ชุนเหลียนยังไม่ทันตื่นนอน ลูกชายก็มาเคาะประตูเสียแล้ว
“ไอ้ลูกไม่เอาไหน เช้าตรู่ร้องโวยวายอะไรนักหนา” หลี่ชุนเหลียนตะโกนด่า
เปิดประตู เห็นหลินเจี๋ยอุ้มห้าวห้าวด้วยมือข้างเดียวยืนอยู่หน้าประตู ก็ตกใจแทบตาย “เกิดอะไรขึ้น”
“ฉันทะเลาะกับหานตาน เธอตีเด็กครับแม่ นี่คูปองเนื้อหนึ่งชั่ง เงินสองหยวน ฝากห้าวห้าวไว้กับแม่สักสองสามวันนะครับ”
หลินเจี๋ยยัดลูกกับเงินใส่มือหลี่ชุนเหลียน จะหันหลังเดินหนี หลี่ชุนเหลียนก็ดึงตัวเขาเข้าไปในบ้าน
“เป็นอะไรไป หานตานรู้แล้วเหรอว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของน้องชายแก”
“ไม่รู้ครับแม่ แม่อย่าถามเลย ผมจะหย่ากับหานตาน”
“หย่า แกจะตายนักหรือไง ร่างกายแกสภาพนี้จะหย่าได้ยังไง”
“แม่ ชีวิตแบบนี้ผมทนต่อไปอีกสักวันก็ไม่ไหวแล้ว”
“ก็อยู่ดีกันมาตลอดไม่ใช่เหรอ”
“เงินเดือนผมเดือนละ 78 หยวน แถมมีคูปองเนื้อคูปองไข่ หานตานทำแต่มันฝรั่งเส้น กะหล่ำปลี ให้ผมกินทุกวัน เมื่อคืนนี้ผมอารมณ์เสีย เลยถีบโต๊ะพัง เธอ...เธอก็ตีห้าวห้าว” หลินเจี๋ยจิตใจว้าวุ่นมาก
“เธอใช้งานแกอย่างกับทาสอย่างนี้เหรอ”
“ใช่ เธอจับปมที่ผมมีลูกไม่ได้เอามาดูถูกเหยียดหยามผม แม่ ผมจะไร้ความสามารถยังไงก็ยังเป็นผู้ชายนะ จะให้ใช้ชีวิตอย่างต่ำต้อยแบบนี้ไปตลอดชีวิตเลยหรือ”
“แกอย่าร้องดังสิ ถ้าเรื่องลือออกไปมันจะเข้าท่าไง ลูกชายเอ๋ย หย่าไม่ได้นะ ถ้าหย่า ข่าวลือเรื่องแกก็จะแพร่ออกไป อีกอย่างห้าวห้าว ถ้าหานตานเอาไปจะเอาไง”
“แม่ เรื่องของผมแม่อย่าเข้ามายุ่งเลย ผมต้องหย่าให้ได้ ตอนนี้ผมจะไปรับพ่อแม่เธอเข้ามาในเมือง ผมจะเอาลูกสาวบ้านเขา คืนให้พวกเขาแบบไม่บุบสลายสักนิด”