บ้านเลขที่ 105 อาคาร 3 เขตครอบครัวของหนังสือพิมพ์รายวันเมืองหวยหลิน คือบ้านใหม่ของเฉี่ยวเฉี่ยว
เคยชินกับการอยู่บ้านหลังใหญ่ พอมาอยู่บ้านสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น แค่ตดดังทีเดียวคนทั้งบ้านก็ได้ยิน
หยางเจิ้งมารอที่บ้านใหม่นานแล้ว ที่ทำงานของเขาห่างจากบ้านเฉี่ยวเฉี่ยวแค่รถเมล์สองสาย เลิกงานแล้วก็มาบ้านเฉี่ยวเฉี่ยวได้ คอยกำกับการเรียนของเธอ
เพียงแต่ บ้านเล็กเกินไป โจวเหวินฮุยชี้ไปที่สวนหลังบ้านพูดว่า "หยางเจิ้ง สร้างห้องสักห้องตรงนี้ ให้พี่อยู่"
สวนใหญ่มาก ก่อห้องนอนหนึ่งห้อง ยังเหลือที่อีกครึ่งหนึ่ง ไว้ตากผ้าได้
"ได้ เดี๋ยวผมหาเพื่อนร่วมงานมาช่วย สองวันก็เสร็จ เปิดประตูหลังบ้าน ต่อไปสวนนี้ก็เป็นรังของผมแล้ว"
หยางเจิ้งไม่รังเกียจที่จะอยู่ตรงสวน ได้เจอแม่ทุกวัน ต่อให้อยู่ห้องนั่งเล่นก็ได้
เฉี่ยวเฉี่ยววางลูกชายลงในเปล แล้วช่วยแม่เก็บข้าวของจิปาถะ
"เทียบกับสวนใหญ่หลังนั้นแล้ว บ้านนี้เหมือนกรงนกเลย แถมไม่มีที่ปลูกผัก ต้องใช้เงินทุกอย่าง" แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวบ่นพึมพำ
"แม่ ก็ดีไม่ใช่เหรอ อยู่ในตัวเมือง พี่ชายได้กลับบ้านทุกวัน อยู่ที่บ้านพักครอบครัวทหาร พี่ชายเดือนหนึ่งยังไม่ค่อยได้ไปสักครั้ง แล้วก็ เหวินฮุยออกจากเขตครอบครัวเลี้ยวขวาไปแค่สิบกว่าเมตรก็ถึงสำนักพิมพ์ ไปทำงานสะดวกแค่ไหน"
เฉี่ยวเฉี่ยวเองก็รู้สึกว่าบ้านเล็กเกินไป แต่เธอก็พอใจมาก
บ้านหลังใหญ่ในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร เป็นของพ่อสามีแม่สามี ที่นี่ต่างหากคือบ้านที่แท้จริงของเธอ
"ก็ให้พี่ชายกลับมาอยู่ทุกวันไม่ได้หรอก มีคนเพิ่มก็ต้องมีกับข้าวเพิ่ม อย่างไรเสียก็เป็นน้องเขย"