หยางเจิ้งถือของขวัญให้หลานชายตัวน้อย รีบขึ้นรถเที่ยวสุดท้ายตอนบ่ายวันเสาร์มาที่บ้านน้องสาว
ไม่มีภาพเด็กเล็กที่ร้องไห้ หรือผู้ใหญ่ส่งเสียงเอะอะโวยวาย กลับเงียบสงบดี หลานชายตัวน้อยน่ารักของเขาภายใต้การบังคับของพ่อ กำลังนอนหลับอย่างเรียบร้อย
ส่วนน้องสาวสุดที่รักของเขา นั่งหมกตัวอยู่ใต้โคมไฟในห้องอ่านหนังสือ กำลังแทบจะควักสมองตัวเองออกมา
"พี่ ทำไมเพิ่งมาล่ะ ฉันจะถูกโจวเหวินฮุยบีบตายอยู่แล้ว"
สิ่งแรกที่เฉี่ยวเฉี่ยวทำคือฟ้อง
"เป็นอะไรไปล่ะ เหวินฮุยดูแลลูกก็ดีนะ" หยางเจิ้งฉงนงงงวย
"เหวินฮุยบังคับให้น้องสาวพี่อ่านหนังสือ เฉี่ยวเฉี่ยวไม่ยอมอ่าน อย่างนี้ก็เลยฟ้องน่ะสิ" แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวพูดพลางหัวเราะ แล้วรีบไปอุ่นข้าวให้หยางเจิ้ง
"เฉี่ยวเม่ย วันนี้พี่มานอกจากเอาของขวัญให้หลานแล้ว ก็เรื่องการสอบเอ็นทรานซ์นี่แหละ ทางส่วนกลางออกเอกสารแล้ว ฟื้นฟูการสอบเอ็นทรานซ์ อย่างช้าที่สุดปีหน้าเราก็ไปสอบเอ็นทรานซ์ได้แล้ว"
พูดถึงการสอบเอ็นทรานซ์ หยางเจิ้งตื่นเต้นกว่าโจวเหวินฮุยเสียอีก
"อีกนานขนาดนั้น เหวินฮุยก็บังคับให้ฉันอ่านหนังสือ การอยู่เดือนยังไม่ครบเลยนะ" เฉี่ยวเฉี่ยวโกรธเคืองไม่หาย
โจวเหวินฮุยยิ้มอย่างเอ็นดู "ถ้าเธอเก่งเหมือนพี่ชายเธอ ฉันก็ไม่บังคับแล้ว อย่างว่าไง นกโง่ต้องบินก่อน เธอต้องบินก่อนนะ"
"ว้า บอกว่าฉันโง่นะ" เฉี่ยวเฉี่ยวยืดปากกว้างอย่างเกินจริง
"ไม่ ๆ ไม่โง่ ก็แค่โง่กว่าพี่ชายเธอนิดหน่อย เฉี่ยวเฉี่ยว เพิ่งฟื้นฟูสอบเอ็นทรานซ์ พื้นฐานทุกคนก็ยังไม่ดี ถ้ารอถึงวันหลัง พวกคนเก่ง ๆ เริ่มเรียนกันหมด โอกาสของเธอก็น้อยลง หรือเรียกง่าย ๆ ว่าไม่มีเลย ดังนั้นฉันถึงบังคับให้เธอเรียนไง" โจวเหวินฮุยอธิบายอย่างใจเย็น