งานเลี้ยงแต่งงานของหลิวต้าเป่าจัดขึ้นที่โรงอาหารของหน่วย มีโต๊ะอยู่สิบโต๊ะ นอกจากเพื่อนร่วมงานของหลิวต้าเป่าแล้ว ยังมีเพื่อนเก่าของคุณลุงหลิวด้วย
หยางเจิ้งกับเฉินหงนั่งอยู่ด้วยกัน เฉินหงล้วงลูกอมสีแดงเขียวออกมาหลายเม็ดจากกระเป๋า "ท่านพี่หยางเจิ้ง ฉันแย่งมาได้ ท่านกินสิ"
หยางเจิ้งยิ้มออกมา "เด็กผู้หญิงซะกินกว่านะถึงจะกินลูกอม พี่ไม่กิน"
"กินเถอะน่า กินลูกอมงานแต่งแล้วท่านก็จะมีแฟน"
"อ้อ กินลูกอมแล้วจะมีแฟน งั้นเด็กหนุ่มที่มางานเลี้ยงวันนี้ก็กินลูกอมกันหมด ก็ต้องมีแฟนกันทุกคนสิ"
หยางเจิ้งหัวเราะ "พรืด" ออกมา คำพูดมุขตลกของเด็กน้อยช่างมีเอกลักษณ์จริง ๆ
"งั้น ท่านกินลูกอมแล้วก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้" เฉินหงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเปลี่ยนเป็นอีกคำพูด
"อืม คำนี้เพราะดีนะ งั้นพี่กินลูกอมสีแดงหนึ่งเม็ด รอให้พี่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว จะส่งลูกอมสีแดงให้เธอหนึ่งกระสอบใหญ่ เธอเองก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยในภายหลัง"
"ดีจ้ะ หนึ่งคำพูดสัญญา"
เฉินหงพอใจแล้วจึงเก็บลูกอมที่เหลือใส่กระเป๋าชุดกระโปรงลายดอกไม้ นั่งรอคอยอย่างตั้งใจให้ยกอาหารขึ้นโต๊ะ
งานเลี้ยงวันนี้ โต๊ะละยี่สิบหยวน ช่างหรูหรายิ่งนัก
มีหมูสามชั้น ปลาหลีฮงตุ๋นซีอิ๊ว เต้าหู้ทอดน้ำมัน เครื่องในหมูสับ ซาลาเปาไส้เนื้อ ถั่วเขียวกวน...
หยางเจิ้งไม่มีเวลาสนใจกินเอง ต้องคอยคีบหมูสามชั้น คีบเนื้อปลาให้เฉินหง...
"ฉันไม่เอาเนื้อสัตว์ เลี่ยนตาย" เฉินหงไม่พอใจ เอาพะโล้หมูใส่ชามของหยางเจิ้ง
"โอ้โห คุณหนูของฉันนี่ แม้แต่พะโล้หมูก็ไม่กินแล้วเหรอ"
"ไม่อร่อย ฉันจะกินแตงกวาดองเปรี้ยวของพี่สาว"
'พี่สาว' ที่เฉินหงพูดถึง ก็คือเฉี่ยวเฉี่ยว
เฉี่ยวเฉี่ยวตั้งครรภ์ หานตานก็ย้ายออกไปแล้ว ผักในสวนครัวปลูกไว้น้อยขึ้น ปีนี้จึงไม่ได้ทำแตงกวาดองเปรี้ยว