ขณะนั้นเอง ชายหนุ่มคนหนึ่งถือไวน์ชั้นดีเดินมาหาเซิงหยิงหราน
"สวัสดีครับ ผมชื่อเฉินเว่ย เจ้าของร้านอาหารนี้ รู้สึกเป็นเกียรติมากที่สาวสวยชุดฮั่นฝูมารับประทานอาหารที่นี่ อาหารเลิศรสจะขาดสุราอันเลอค่าไปได้อย่างไร สุราดีมอบให้หญิงงาม หวังว่าคุณจะชอบนะครับ"
เซิงหยิงหรานปฏิเสธอย่างสุภาพ: "ขอบคุณค่ะ ไม่ต้องแล้ว"
เฉินเว่ยยังคงใจเย็น: "การเดินทางด้วยเรือสำราญไกล ๆ ทำให้เหนื่อยล้า การดื่มไวน์แดงสักหน่อยช่วยคลายความเหนื่อยได้ นี่คือไวน์ปี 2008 จากไร่องุ่นชาโตมาร์โก ลองชิมดูสิครับ"
เพื่อนสนิทสามคนเห็นเหตุการณ์นี้ผ่านวิดีโอคอล
ถงเมิ่งซี: [อะไรคือซิกม่า?]
หลัวเหม่ยนา: [คือมาร์โก ไร่องุ่นไวน์ชื่อดังของฝรั่งเศส ปี 08 ขวดหนึ่งประมาณสี่พัน]
อี๋ยีน่า: [คนเมืองมั่วตูเห็นอะไรมาเยอะจริง ๆ]
ถงเมิ่งซี: [หญิงงามชุดฮั่นฝูอย่างหยิงหรานไม่เหมือนใครจริง ๆ ไปที่ไหนก็มีคนมาประจบเอาใจ ยกเว้นหนุ่มน้อยฝั่งตรงข้ามที่สายตามองแค่อาหาร ไม่มองสาวงามเลย (เอามือปิดปากหัวเราะ)]
"ขอบคุณในความหวังดี แต่ฉันไม่ดื่มแอลกอฮอล์ ขอบคุณค่ะ" เซิงหยิงหรานปฏิเสธอีกครั้ง
"รู้จักกันสักหน่อยก็สนิทกันแล้ว" เฉินเว่ยใช้ความหน้าด้านได้อย่างเต็มที่
พนักงานบริการด้านหลังรู้สึกหมดคำพูด เจ้าของร้านปล่อยให้ไอ้ลูกชายเป๋าปี้คนนี้มาดูแลกิจการได้ยังไง ร้านทุกวันไม่มีใครมากินข้าว พากันหนีไปหมดเพราะเขา
ในเวลานี้ ซูจิ่งเอ่ยปากในที่สุด: "คุณเจ้าของร้าน ผมกับเพื่อนกำลังกินข้าวอยู่ รบกวนอย่ามารบกวนเราทานข้าวได้ไหมครับ"
ที่ซูจิ่งเงียบมาตลอด ไม่ใช่เพราะโรคกลัวสังคม โรคกลัวสังคมไม่ใช่ความขี้ขลาด แต่เป็นเพราะเฉินเว่ยเอาไวน์มาดื่มแล้วเข้าหาเซิงหยิงหราน ซูจิ่งไม่รู้จักเซิงหยิงหรานดีพอ ไหนจะรู้ว่าเธอจะยอมรับไวน์แล้วเต็มใจให้ไอ้ลูกเศรษฐีคนนี้เข้าหรือไม่?
ตอนนี้รู้แล้วว่าเธอไม่อยากให้คนแปลกหน้าเข้ามาหา ในฐานะเพื่อนร่วมโต๊ะ ก็ควรออกมาปกป้อง
ในวิดีโอ เพื่อนสนิทสามคนเริ่มสนใจทันที ไม่คิดว่าหนุ่มน้อยคนนี้จะกล้าขนาดนี้
เฉินเว่ยเหลือบมองซูจิ่ง ใส่เสื้อผ้าราคาถูก ๆ รวมกันอาจไม่ถึง 200 หยวน หน้าตาก็ไม่ค่อยดี ดูยังไงก็เป็นเด็กจน
คิดไม่ออกว่าตัวเองแพ้ตรงไหน?
คงเป็นเพราะสาวสวยคนนี้รสนิยมแปลก!
เฉินเว่ยหมดความสนใจทันที หันหลังเดินจากไป
ซูจิ่ง: "ไวน์ของคุณ"
เฉินเว่ยหันกลับมา: "เปิดแล้ว ผมเอากลับไปก็ทิ้งถังขยะอยู่ดี ไม่เอาแล้ว ให้คุณไว้ค่อย ๆ ดื่มเถอะ"
เซิงหยิงหรานโกรธ: "คุณหมายความว่ายังไง? ดูถูกใครอยู่หรือเปล่า! ไม่เชื่อลองดูว่าฉันจะแจ้งความร้านคุณไหม"
ในวิดีโอ เพื่อนสนิทสามคนตกใจ ไม่คิดว่าผู้หญิงเมืองซานเฉิงคนนี้จะโกรธแทนหนุ่มน้อยถึงขนาดนี้?
ต้องแบบนี้สิ!
สำหรับเซิงหยิงหรานแล้ว ออกนอกบ้าน ถูกเข้าหา อีกฝ่ายก็เป็นเจ้าของร้าน ไม่อยากมีเรื่อง ก็สามารถกลั้นความขยะแขยงแล้วปฏิเสธได้
แต่การปฏิบัติกับเพื่อนของตัวเองแบบไล่ขอทานแบบนี้ เซิงหยิงหรานทนไม่ได้เด็ดขาด และก็ไม่กลัวเรื่องด้วย!
เฉินเว่ยแค่ส่งเสียง "เช่" แล้วเดินจากไปตรง ๆ ทิ้งให้พนักงานบริการต้องคอยขอโทษตลอดทาง
ซูจิ่งวางไวน์แดงลงในมือพนักงานบริการอย่างใจเย็น: "ผมไม่ดื่มเหล้าปลอม"
ได้ยินดังนั้น เฉินเว่ยวิ่งกลับมา: "แกพูดบ้า ๆ อะไร!"
ซูจิ่งจิบไปคำหนึ่ง แล้วก็บ้วนออกมา: "แทนนินของของแท้ต้องละเอียดอ่อน เนื้อสัมผัสเหมือนผ้าไหม รสชาติที่ติดปลายลิ้นมีกลิ่นแบล็กเคอร์แรนต์ ไวโอเล็ต และซีดาร์ นี่ของคุณเข้าปากแล้วฝาดมาก แทนนินหยาบ รสชาติที่ติดปลายลิ้นมีกลิ่นเหมือนสนิมเหล็ก และมีความเปรี้ยวของน้ำส้มสายชูนิดหน่อย เป็นมาร์โกปลอมจริง ๆ"
"แกพูดเล่นหรือเปล่า?" เฉินเว่ยดูถูก "แกแต่งตัวแบบนี้ รวมกันยังไม่ถึง 200 หยวน ไซ่ฉางกั้นหงแดงแท้ ๆ แกยังดื่มไม่ไหว แล้วไวน์นำเข้าจากฝั่งซ้ายแม่น้ำบอร์โดซ์ของฝรั่งเศสอย่างมาร์โกอีก แกลองทำเป็นเก่งไปได้"
"เถียงอะไรกัน?" ตอนนี้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก
เฉินเว่ยรีบบอก: "พ่อครับ คนนี้มาหาเรื่องกล่าวหาว่าร้านเราขายเหล้าปลอม"
ชายวัยกลางคนมองไปที่ซูจิ่ง: "หนูน้อย ข้าวกินผิดได้ แต่คำพูดพูดผิดไม่ได้นะ จะมีเรื่องเอาได้"
ซูจิ่งไม่โกรธ วิเคราะห์ต่อ: "รสชาติไวน์ที่บ้านคุณขายนี้ ไม่ใช่สไตล์ฝั่งซ้ายแม่น้ำบอร์โดซ์ แต่เหมือนกับ AOC ทั่วไปของแหล่งผลิตลองเกอด็อกมากกว่า ไวน์จากแหล่งผลิตนั้นโดยทั่วไปแทนนินหนัก รสชาติผลไม้น้อย มีกลิ่นสนิมเหล็ก ถ้าคุณไม่เชื่อก็หาผู้เชี่ยวชาญมาตรวจสอบได้"
ชายวัยกลางคนรินไวน์หนึ่งแก้ว ชิมดู ทำปากจู๊จู๊ คิ้วขมวดมุ่น วางแก้วลง แล้วมองไปที่ลูกชาย
"แกไปเอาเหล้าที่ไหนมา?"
"จากเกาหยวน เพื่อนผมครับ พ่อว่ายังไง?"
"นี่คือเหล้าปลอม!"
"เป็นไปไม่ได้"
"พ่อเปิดร้านอาหารตะวันตกมาหลายสิบปี คลุกคลีกับไวน์แดงมาทั้งชีวิต จะชิมไม่ออกหรือว่าแท้หรือปลอม? อย่างที่คุณชายคนนี้พูด รสชาติไวน์นี้ไม่ใช่รสชาติฝั่งซ้ายแม่น้ำบอร์โดซ์ เห็นได้ชัดว่าเป็นแหล่งผลิตลองเกอด็อก"
ชายวัยกลางคนตบหน้าลูกชายหนึ่งที
"บอกแกกี่ครั้งแล้วว่าเหล้าชั้นดีต้องซื้อจากช่องทางที่ถูกต้อง คนทั่วไปชิมไม่ออกเพราะไม่เคยดื่มไวน์แดงบอร์โดซ์ คนรวยจริง ๆ ดื่มไวน์แดงบอร์โดซ์เป็นประจำ ดื่มคำเดียวก็รู้แท้หรือปลอม แกจะทำลายร้านอาหารของเราหรือไง?"
ชายวัยกลางคนโค้งคำนับซูจิ่งและเซิงหยิงหรานอย่างลึก
"สองท่าน ต้องขอโทษจริง ๆ ขอโทษด้วยครับ"
ในเวลานี้ รอบ ๆ มีคนมุงดูเป็นวงแล้ว บางคนถ่ายวิดีโอ บางคนกระซิบกระซาบกัน
ซูจิ่งใจเต้น ตายแล้ว กลายเป็นจุดสนใจได้ยังไง?
"เหล้าไม่ใช่พวกเราสั่ง ไม่จำเป็นต้องขอโทษพวกเรา" ความเร็วในการพูดของซูจิ่งเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า "ให้ลูกชายคุณไปดื่มไวน์แดงบอร์โดซ์แท้ ๆ สักหน่อยเถอะ จะได้ไม่แยกไม่ออกว่าแท้หรือปลอม แล้วเอาเหล้าปลอมไปก่อกวนแขกผู้หญิงเรื่อย ๆ ให้ชาวบ้านเขาหัวเราะเยาะ"
พูดจบ ก็หันหลังเดินจากไป
[ติ้ง!]
[ทำการบริโภคที่ได้เงินคืนสิบเท่าครบหนึ่งครั้ง ได้รับเงิน 24,000 หยวน]
ชื่อ: ซูจิ่ง
ทรัพย์สิน: 24,020 หยวน
"แกยังเอาหล้าปลอมไปก่อกวนแขกผู้หญิงอีก แกไม่ละอายใจบ้างหรือไง กูจะตีให้แกตาย!"
"พ่อครับ อย่าตีครับ ผมไม่กล้าแล้ว ๆ"
ชายวัยกลางคนชกต่อยลูกชายไม่ยั้ง
ในกลุ่มเพื่อนสนิทแตกฮือ
ถงเมิ่งซี: "หนุ่มน้อยคนนี้เท่ห์มาก!";
อี๋ยีน่า: "สอนเสร็จก็เดินจากไป ดูเย็นชานิดหน่อย";
หูเหม่ยนา: "เก่งมาก ดื่มคำเดียวก็รู้แท้หรือปลอม สมกับที่เจ้าของร้านพูดไว้ เหล้าปลอมหลอกคนรวยไม่ได้";
ถงเมิ่งซี: "อันนี้ฉันเข้าใจ ไส้กรอกย่างห้าหยวนที่หน้าโรงเรียน เมื่อวานฉันกินแล้วรู้สึกผิดปกติทันที (เอามือปิดปากหัวเราะ)";
เซิงหยิงหรานมองไปที่ซูจิ่ง
เขาใส่เสื้อยืดธรรมดา สะพายกล้องเก่า ๆ มองยังไงก็ไม่เหมือนเด็กบ้านรวย
แต่เขาดื่มคำเดียวก็รู้ว่าเหล้าปลอม ยังรู้ถึงความแตกต่างของแหล่งผลิต ถ้าไม่ดื่มไวน์บอร์โดซ์เป็นประจำจะชิมรสชาติแท้ปลอมออกได้ยังไง?
เขามีฐานะครอบครัวแบบไหนกันแน่นะ~
ที่ซูจิ่งชิมออกมาได้ ก็เพราะลิ้นไวปรี๊ดเพียงแค่สัมผัสไวน์แดง ก็มีข้อมูลรายละเอียดขึ้นมา
นี่ต่างหากคือวิธีใช้ลิ้นไวปรี๊ดที่ถูกต้อง!
เทพเซียนรวยน่ะ ใส่ใจของที่เข้าปากอย่างยิ่ง
[ติ้ง——]
[ได้รับรอยยิ้มจากสาวสี่คน]
[รางวัล: การจัดระเบียบบุคลิก]
[สกิลนี้สามารถค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงจากรายละเอียดอย่างท่าเดิน ท่านั่ง ท่ายืน กิริยาการกิน]
เป็นสกิลเทพอีกหนึ่งอย่าง
ในช่วงวัยเจริญเติบโต ซูจิ่งก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย จริง ๆ หลังค่อมนิดหน่อย มีสิ่งนี้สามารถแก้ไขท่าทางที่ไม่ดีทั้งหมดได้
แต่ปัญหาคือ...
บ้าหรือไง สี่สาวที่ไหนกันแน่?
......
เซิงหยิงหรานเดินออกมา พูดอย่างอารมณ์ดี: "ซูจิ่ง ขอบใจที่ช่วยฉันแก้หน้าเมื่อกี้ ต่อไปเธอเรียนที่มั่วตู พี่สาวคนนี้ดูแลเอง"
"พี่สาว?" ซูจิ่งงง "แอบมาเอาเปรียบฉันหรือเปล่า?"
เซิงหยิงหรานพูด "เอ๊ะ~" ในใจคิดว่าเมื่อก่อนมีแต่ผู้ชายหาทางเข้าหา ถูกฉันปฏิเสธทีละคน วันนี้ฉันเต็มใจที่จะรู้จักผู้ชายคนหนึ่งเป็นครั้งแรก กลับบอกว่าฉันเอาเปรียบเขา?
เซิงหยิงหรานไม่โกรธ กลับรู้สึกว่าซูจิ่งน่าสนใจมาก
"ฉันอายุมากกว่าเธอ ไม่ใช่พี่สาวหรือไง?"
"เออ... ใช่ พี่หยิงหราน"
"นี่ถึงจะน่ารักหน่อย ไป เดี๋ยวพี่พาไปเที่ยว"
"กระเป๋าเป้ฉันเสีย ฉันว่าจะไปซื้อกระเป๋าใหม่"
"ข้างหน้ามีร้านขายเสื้อผ้ากระเป๋าลดราคาหลากหลาย"
"โอเค"
ซูจิ่งเดินตรงไปข้างหน้า
เซิงหยิงหรานอยู่ข้างหลังเล่าเรื่องตลกของซูจิ่งให้เพื่อนสนิทฟัง
ข้างหน้า
ที่นี่ไม่เพียงมีร้านลดราคา แต่ยังมีร้านแบรนด์เนมหรูอย่างปร๊าด้า หน้าประตูสองข้างมีพนักงานขายชุดออฟฟิศยืนอยู่ข้างละสองคน
ซูจิ่งถอนหายใจในใจ
พวกเธอยืนอยู่ที่ประตู ลูกค้าคนอินโทรเวิร์ตจะกล้าเข้าไปได้ยังไง?
ถ้าไม่ใช่เพราะเงินคืนสิบเท่า ซูจิ่งจะเดินจากไปทันทีแน่นอน
"ยินดีต้อนรับสู่ปร๊าด้า คุณผู้ชายต้องการอะไรคะ ฉันจะแนะนำให้"
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ฉันดูเอง"
ซูจิ่งเดินเร็วไปยังโซนกระเป๋า สายตามองไปรอบหนึ่ง ชี้ไปที่กระเป๋าเป้สีดำ: "อันนี้"
พนักงานขายอึ้งไปครู่หนึ่ง: "คุณผู้ชาย ไม่ลองสะพายดูก่อนหรือคะ?"
"ไม่ต้อง" ซูจิ่งยื่นบัตรให้แล้ว
พนักงานขาย: ???
เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?
......
หน้าร้าน
เซิงหยิงหรานที่เดินช้ากว่าครึ่งก้าวเข้าไปในร้านลดราคาไม่เห็นซูจิ่ง ออกมาส่ายตามองรอบหนึ่ง เห็นเขาอยู่หน้าเคาน์เตอร์ปร๊าด้าฝั่งตรงข้าม
เซิงหยิงหรานเดินเข้าไป: "เธอมาซื้อกระเป๋าที่นี่เหรอ?"
"ซื้อเสร็จแล้ว" ซูจิ่งรับถุงปร๊าด้าแล้วถือไว้
เซิงหยิงหรานประหลาดใจ: "ไม่ใช่สิ เราแค่เดินคลาดกันไม่ถึงสิบวินาที เธอก็ซื้อเสร็จแล้ว?"
ซูจิ่งเดินออกจากร้าน พูดไปว่า: "มองถูกก็ซื้อเลย"
"เท่าไหร่"
"23,999"
"!!!"
เซิงหยิงหรานตกใจมาก
สำหรับกระเป๋าแบรนด์เนมหรู 23,999 จริง ๆ ไม่มาก สิ่งที่ทำให้เซิงหยิงหรานตกใจคือ แค่เผลอเพียงครู่เดียว เดินคลาดกันไม่ถึงสิบวินาที เขาก็ใช้เงินไป 23,999 หยวน!
เท่ากับเข้าไปแล้วจัดการทันที!
23,999 หยวนนะ เขาซื้อเหมือนผักราคาถูกเลยเหรอ?
เอาล่ะ คนรวยก็อารมณ์ดีแบบนี้แหละ
[ทำการเงินคืนสิบเท่าครั้งที่สองสำเร็จ ได้รับเงิน 239,999 หยวน]
ทรัพย์สิน: 240,020
อีกหนึ่งโอกาส ก็เป็นเศรษฐีแล้ว
"พี่หยิงหราน ผมจะกลับห้องนะ พี่กลับไหม?"
"เมื่อกี้กินเยอะไป ฉันว่าจะไปยิมออกกำลังกายหน่อย"
"งั้นพี่ไปเถอะ ผมไปก่อนนะ บาย"
ซูจิ่งหันหลังเดินจากไป ทันทีทันใด
เซิงหยิงหรานงงมาก: ???
เมื่อก่อนมีแต่ผู้ชายหาทางอยู่ด้วยอีกสักครู่ ไอ้คนนี้กลับกัน ซื้อกระเป๋าเสร็จก็รีบวิ่ง หัวไม่หันกลับมามองเลย
ฉันเป็นสัตว์ดุร้ายอะไรหรือไง?
จริง ๆ แล้วแค่คนอินโทรเวิร์ตที่เป็นโรคกลัวสังคมใช้เวลาอยู่กับคนสังคมจัดอย่างเธอทั้งวัน พลังสังคมหมดแล้ว ต้องกลับไปชาร์จแบต}