ระหว่างทางที่ทั้งคู่ออกจากห้องไปยังห้องอาหาร เซิงหยิงหรานทำท่าทางผ่อนคลายเพลิดเพลินกับการท่องเที่ยวบนเรือสำราญ แกว่งหยกที่เอวไปมา ฮัมเพลงเบา ๆ ก้าวเท้าอย่างร่าเริง
แต่ซูจิ่งกลับไม่พูดอะไรเลยตลอดทาง ก้มหน้ากดโทรศัพท์ตลอดเวลา
เด็กคนนี้นี่ดูนิ่ง ๆ นะ～
ที่ไหนได้ ไม่ได้นิ่งอะไรเลย เป็นโรคกลัวสังคมแบบอินโทรเวิร์ตล้วน ๆ ไม่ถนัดเข้าสังคมเลยใช้โทรศัพท์เป็นเกราะกำบัง
แต่ซูจิ่งสังเกตเห็นว่าคนรอบข้างพากันมองเขากับเธอ
เดินคู่กับสาวชุดฮั่นฝูสวยเพ้อแบบนี้ อยากไม่เป็นจุดสนใจก็ยาก
"ป้า ๆ กำลังถ่ายรูปอยู่เหรอคะ หนูช่วยถ่ายให้ป้ากับลุงนะ ไม่ต้องขอบคุณ เรื่องเล็กน้อย"
"พี่ครับ ลูกสาวพี่น่ารักจัง~"
"เด็กน้อยคนนี้ห้ามขยะเกลื่อนกลาดนะจ๊ะ"
ซูจิ่งตะลึงไปเลย
เธอทักทายคนแปลกหน้าได้ยังไงเนี่ย?
สังคมจัดขนาดนั้นเลยเหรอ?
คนหนึ่งโรคกลัวสังคม อีกคนสังคมจัด คนหนึ่งเทพเซียนรวยหน้ามึน อีกคนปีศาจยั่วสวาท สองโลกคนละแบบมาเจอกัน ช่างเป็นชะตาฟ้าลิขิต～
เดินมาถึงห้องอาหารบุฟเฟ่ต์ฟรี มื้อเช้ากลางวันเย็นรวมอยู่ในค่าน้ำเรือแล้ว
พอดีช่วงเวลาอาหาร คนเยอะมาก โต๊ะทุกตัวมีแขกนั่งอยู่
"หนูน้อย ตรงนี้มีที่ว่าง"
ป้าที่เพิ่งถ่ายรูปไปเมื่อกี้เรียกอย่างเป็นมิตร
"ไป นั่งตรงนั้นกัน" เซิงหยิงหรานเรียกซูจิ่งแล้วเดินไปทางนั้น
ซูจิ่งมองไป ขาที่เพิ่งยกก็หดกลับ
ตรงนั้นไม่ใช่แค่ลุงป้าสองคน แต่มีแปดคน รวมเป็นกลุ่มทัวร์ตะวันตกดิน
ซูจิ่งในฐานะคนเป็นโรคกลัวสังคม เวลาเข้าห้องอาหารจะพยายามหาโต๊ะว่าง ๆ นั่งคนเดียว เพราะไม่ชอบนั่งกินข้าวกับคนแปลกหน้า แล้วนี่จะให้ไปนั่งกับลุงป้าทั้งโต๊ะเนี่ยนะ?
ช่างเถอะ ๆ～นั่งตรงนั้นกินข้าวคงย่อยยาก
ซูจิ่งสังเกตเห็นทางขวาของห้องอาหารมีประตูกระจกบานเลื่อน ข้างในเป็นห้องอาหารบรรยากาศดีเงียบสงบ คนน้อย เป็นสภาพแวดล้อมในการกินที่คนอินโทรเวิร์ตสบายใจที่สุด เลยเดินเข้าไป แต่ถูกพนักงานหน้าประตูยิ้มห้ามไว้
"คุณครับ ที่นี่เป็นห้องอาหารบุฟเฟ่ต์อาหารทะเลสไตล์ฝรั่งเศส ราคา 1,200 บาทต่อท่าน ล้วนเป็นอาหารทะเลสดนำเข้าจากต่างประเทศ เชิญกี่ท่านคะ?"
บนเรือสำราญไม่ได้มีแค่ห้องอาหารฟรี ยังมีห้องอาหารเก็บเงินอีกด้วย
ซูจิ่งเห็นในตู้ปลามีปูอลาสก้า กุ้งมังกรออสเตรเลีย เม่นทะเล และอาหารทะเลหรูอื่น ๆ อีกมากมายที่ไม่เคยกิน
บุฟเฟ่ต์ด้านนอกก็มีแผงอาหารทะเล แต่ล้วนเป็นของปรุงสุกแล้ว ไม่สดเท่าพวกนี้ที่เพิ่งฆ่า และไม่หรูเท่า
มีบัตรคืนเงิน 10 เท่า จะให้ตัวเองลำบากไม่ได้อยู่แล้ว
"หนึ่งท่าน..." ซูจิ่งนึกถึงเซิงหยิงหราน มากินข้าวด้วยกัน จะทิ้งเธอไว้ข้างนอกแล้วเข้าไปกินแพง ๆ คนเดียวก็ดูไม่มีความน้ำใจ ยังไงก็เงินคืนสิบเท่า กินเพิ่มอีกคนก็ไม่ขาดทุน
"สองท่าน เอาแบบนี้มาทำทุกอย่าง ฉันไปเรียกเพื่อนก่อน"
ซูจิ่งจ่ายเงิน 2,400 บาท แล้วหันไปมองกลุ่มตะวันตกดินที่ครึกครื้น สูดหายใจลึก กลั้นใจเดินไปหาเซิงหยิงหราน
"ซูจิ่ง ป้า ๆ เขาสนุกมากเลย 55~" เซิงหยิงหรานเข้ากับพวกเขาได้แล้วเห็น ๆ
คนสังคมจัดนี่ดีจริง ๆ ไปไหนก็เข้ากับคนได้หมด
"เอ่อ...คือว่า...ฉันหาโต๊ะว่างเจอแล้ว เราไม่รบกวนลุงป้าเขาดีกว่า ไปกินตรงนั้นกันเถอะ"
"ได้ค่ะ ลุงป้าเชิญนั่งต่อนะคะ เดี๋ยวไว้เล่นด้วยกันใหม่ บาย~"
เซิงหยิงหรานกล่าวลาแล้วเดินตามซูจิ่งผ่านห้องอาหารฟรีที่วุ่นวาย เข้าไปในห้องอาหารฝรั่งเศสที่เงียบสงบแล้วนั่งลง
หน้าต่างกระจกบานใหญ่เป็นวิวทะเลสาบสวยงาม
ระหว่างรออาหาร ซูจิ่งหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายแสงยามเย็น
เซิงหยิงหรานมองไปรอบ ๆ ด้วยความสงสัย "ทำไมที่นี่คนน้อยจัง?"
พนักงานเริ่มเสิร์ฟอาหาร แล้วพูดว่า "เพราะที่นี่เป็นห้องอาหารเก็บเงินค่ะ เชิญทานตามสบายนะคะ"
"เท่าไหร่?"
พนักงานยิ้ม "1,200 บาทต่อท่านค่ะ"
"เท่าไหร่นะ?" เซิงหยิงหรานตกใจมองซูจิ่งที่กำลังถ่ายวิวนอกหน้าต่าง "ซูจิ่ง 1,200 ต่อคนเนี่ยนะ? กินบุฟเฟ่ต์ฟรีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"
ราคา 1,200 ต่อท่าน ไม่ว่าห้องอาหารไหนก็ถือว่าแพงมาก ยิ่งเรือลำนี้รวมอาหารสามมื้อไว้แล้วด้วย
ปฏิกิริยาของเซิงหยิงหรานทำให้ซูจิ่งแปลกใจ คิดว่าเธอเป็นสาวสวยแบบนี้คงชอบห้องอาหารฝรั่งเศสบรรยากาศดีแบบนี้ ผลกลับกลายเป็นว่าเธอห่วงว่าซูจิ่งจะไม่คุ้ม
ซูจิ่งเป็นคนหน้านาง จะให้พูดว่า "ฉันไม่อยากกินกับลุงป้า ฉันโรคกลัวสังคม" ได้ยังไง
เลยพูดว่า "ที่นี่วิวสวย ถ่ายรูปสวย"
หา?
เซิงหยิงหรานงง
เขาจ่าย 1,200 เพื่อวิวสวย ถ่ายรูปได้?
โอ้โห~
เด็กคนนี้อะไรกันนักหนา?
แต่เขาพูดแบบนั้นแล้ว ถ้าตัวเองพูดมากไปก็ดูจุกจิก
"1,200 แพงไป นายกินเถอะ ฉันทานไม่ไหว ฉันไปกินข้างนอก"
เซิงหยิงหรานรู้จักกาลเทศะ ถึงจะมาด้วยกัน แต่ 1,200 แพงจริง ๆ ไม่ใช่ราคาที่ยอมรับได้ตั้งแต่เจอกันครั้งแรก
"ฉันจ่ายเงินไปแล้ว ถ้านายไป เขาไม่คืน"
"งั้น...ฉันขอจ่ายคนละครึ่ง" เซิงหยิงหรานเตรียมยอมจ่ายครึ่งหนึ่ง แต่พอเปิดดูวีแชทมีแค่ 1,082 บาท
เธอเที่ยวกลับมั่วตูคราวนี้พกเงินมาเท่านี้ เพราะไปเอารางวัลชนะเลิศมา ได้เงินรางวัล 10,000 บาท ไม่จำเป็นต้องขอเงินพ่อแม่เพิ่ม
"อย่านิ่งสิ กินสิ"
ซูจิ่งเขยิบอาหารบนโต๊ะไปใกล้เธอ
เซิงหยิงหรานคิดว่าไว้ค่อยเอาเงินที่ต้องออกคนละครึ่งให้เขาตอนได้รับรางวัลแล้ว
เมื่อเป็นแบบนั้น เซิงหยิงหรานก็ไม่รอช้า เริ่มมีความสุขกับอาหารมื้อนี้
ของแพงย่อมมีเหตุผล เซิงหยิงหรานกินอาหารเหล่านี้แล้วรู้สึกต่างจากข้างนอกจริง ๆ
ติ๊ดติ๊ด~
ตอนนี้เพื่อนสนิทหลัวเหม่ยนา send ข้อความมา:【ที่รัก~ ทำอะไรอยู่?】
เซิงหยิงหรานยกโทรศัพท์ถ่ายเซลฟี่มุม 45 องศาพร้อมอาหารทะเลสุดหรูบนโต๊ะส่งไปให้
หลัวเหม่ยนา:【โว้ย นั่งเรือสำราญหรูขนาดนั้น ปูอลาสก้าตัวโตขนาดนั้นกินฟรีเลยเหรอ?】
เซิงหยิงหราน:【คิดอะไรอยู่ล่ะ เสียเงิน 1,200 ต่อคน】
หลัวเหม่ยนา:【นายรวยแล้วเหรอ?】
เซิงหยิงหราน:【ฉันจะมีความสามารถพอจ่ายได้ยังไง ซูจิ่งพาฉันมากิน เจ้าผู้ชายที่ถ่ายรูปคนนั้นไง】
หลัวเหม่ยนา:【ไม่คิดว่านั่งเรือสำราญหนเดียวจะได้เจอเนื้อคู่】
เซิงหยิงหราน:【อย่าพูดไร้สาระ】
หลัวเหม่ยนา:【ฉันพูดไร้สาระตรงไหน เขาไม่มีเหตุผลจะชวนนายกินแพงขนาดนั้น ชวนแล้วนายก็ไปอีก ฉันเพิ่งเคยเห็นนายกล้าขนาดนี้นะเนี่ย~】
เซิงหยิงหราน:【ได้โปรดเถอะ ตอนแรกฉันไม่รู้ว่านี่เป็นห้องอาหารเก็บเงิน เขาบอกว่าที่นี่วิวสวยถ่ายรูปได้ ฉันอยากไป แต่พออาหารเสิร์ฟแล้วคืนเงินไม่ได้ ฉันก็เลยต้องกิน แล้วก็ไม่ใช่เขาชวนกินฟรีด้วย ฉันจะออกคนละครึ่ง】
หลัวเหม่ยนา:【คนละครึ่ง? เงินนายไม่พอจะออกครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ แล้วนายจะออกยังไง เอาอะไรมาแลก? (ยิ้มมุมปาก)】
เซิงหยิงหรานหน้าแดง:【นังบ้า เรื่องลามกอีกแล้ว กลับไปฉันจะฉีกปากแกให้ขาด】
ติ๊ดติ๊ด~
กลุ่ม【ใครมีแฟนเป็นหมา】ดังขึ้น
ถงเมิ่งซี:【@เซิงหยิงหราน ได้ยินว่ามีเนื้อคู่ ขอดูหน่อยสิว่าหล่อไหม?】
อี๋ยีน่า:【@เซิงหยิงหราน อย่าทำเป็นตายนะ รับวิดีโอสิ พวกเราจะดู】
เซิงหยิงหรานโคตรจะเอียนสามนังนี่
เรื่องขาว ๆ ยังพูดให้เป็นดำได้
ถ้าไม่ให้พวกมันดู กลับไปสามนังนี่คงรบกวนเธอจนตาย
เซิงหยิงหรานใส่หูฟัง รับวิดีโอ แล้วหันกล้องไปทางซูจิ่งฝั่งตรงข้าม
ในวิดีโอ มีสาวแนวโลลิตาน่ารักคนหนึ่ง แนวสาวตะวันตกคนหนึ่ง แนวราชินีเซ็กซี่คนหนึ่ง สามหัวรวมกัน จ้องตากลมโตมองซูจิ่ง
ซูจิ่งกำลังก้มหน้ากินอย่างเอร็ดอร่อย ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกเพื่อนสนิทของเซิงหยิงหรานจ้องมองอยู่ไกล ๆ
"หน้าตาใช้ได้อยู่นะ แต่ตัวดำไปหน่อย"
"ไม่ใช่นะ เขากินอยู่นั่นแหละ ไม่คุยกับนายเลยเหรอ?"
"สาวสวยไม่หอมเท่าอาหารเหรอ?"
เซิงหยิงหรานกระซิบ "บอกแล้วไง เขาไม่ได้มาทักฉัน เขามากินข้าวเพื่อถ่ายรูปต่างหาก เขาเพิ่งจบมัธยมปลาย เพิ่งอายุครบ 18 พวกแกอย่าใสซื่อเกินไปหน่อยเลย อย่าพูดไร้สาระ"
"เป็นเด็กหนุ่มนี่นา~"
"แต่ประเด็นคือพวกแกมากินข้าวด้วยกันได้ยังไง?"
"ก็เพราะฉันบอกว่าจะมากินข้าว คิดว่าเป็นฟรี แต่เขาอยากมาห้องอาหารเก็บเงินเพื่อถ่ายรูป เพราะฉันอยู่ด้วย เกรงใจฉันไม่ได้ เลยเลี้ยงฉัน ฉันจะใช้คืนให้"
เซิงหยิงหรานไม่มีทางบอกว่าพวกเขานอน"ห้องเดียวกัน"หรอก ถ้าบอกไปเพื่อนสนิทคงเดือด คิดไปไกลถึงไหนต่อไหน
"เพื่อถ่ายรูป กินข้าว 1,200 บาท เด็กคนนี้นี่มีเงินอยู่นะ~"
เซิงหยิงหรานก็รู้สึกว่าซูจิ่งคนนี้น่าจะมีเงินอยู่บ้าง แต่ก็ไม่แน่ใจ 2,400 ก็ไม่ได้เป็นเงินจำนวนมากมายอะไร
ตอนนี้ ซูจิ่งฝั่งตรงข้ามกำลังก้มหน้ากินหอยสังข์ทะเล ทีละตัวใส่ปาก ดูดเข้าลิ้นขยับ "ดูด~" เสียงดัง หอยสังข์อ้วนฉ่ำถูกดูดจนเกลี้ยงทันที
ทักษะลิ้นไวปรี๊ดดีจริง ๆ เหมือนสร้างมาเพื่อดูดหอยสังข์โดยเฉพาะ
ฝั่งนี้ เซิงหยิงหรานกับเพื่อนสนิทสามคนเบิกตากว้างมองซูจิ่งดูดหอยสังข์
"???" เซิงหยิงหรานมองซูจิ่งดูดหอยสังข์อย่างคล่องแคล่ว อุทานในใจว่าโอ้โห หน้าแดงขึ้นมาทันที ขายาวใต้โต๊ะยกไขว้กันโดยไม่รู้ตัว
ในวิดีโอ เพื่อนสนิทสามคนมองเซิงหยิงหรานด้วยความงง "นายหน้าแดงทำไม?"
"เปล่า แอร์ไม่ค่อยเย็น"
เซิงหยิงหรานแสร้งทำเป็นใจเย็น
【ติ๊ง——】
【ได้รับรอยยิ้มจากหญิงสาวสี่คน】
【รางวัล: เพิ่มความสูงได้ 8 เซนติเมตร ตามใจชอบ】
ซูจิ่งงง: ???
ฉันไม่ได้หยอกล้อผู้หญิงเลยสักคำ พูดไม่เคยพูดสักประโยค แค่นั่งดูดหอยเงียบ ๆ ตรงนี้ ได้รอยยิ้มหญิงสาวมาจากไหน? ยังเป็นสี่คนอีก?
ซูจิ่งมองไปรอบ ๆ ในห้องอาหารมีทั้งผู้ชายผู้หญิงกระจัดกระจาย แล้วมองเซิงหยิงหรานที่นั่งกินอยู่อย่างใจเย็นฝั่งตรงข้าม
ไม่รู้ว่ารอยยิ้มหญิงสาวสี่คนมาจากไหน
ช่างเถอะ มีรางวัลก็พอ
เพิ่มความสูงได้ 8 เซนติเมตรตามใจชอบ ถ้าซูจิ่งสูง 180 อยู่แล้ว คงเอาไปใช้ที่อื่น
ตอนนี้ไม่ลังเลเลยเอาไปเพิ่มความสูง
【เจ้าของดวงบรรลุเงื่อนไขส่วนสูง จะทำการเพิ่มความสูงให้เสร็จภายในหนึ่งเดือน】
ตอนนี้ซูจิ่งสูง 175 ไม่สูงไม่เตี้ย แต่พอได้เพิ่ม 8 เซนติเมตร อีกหนึ่งเดือนก็จะ 183
สุดยอด~