ที่ฝากสมอง—!
(หมายเหตุ: ช่วงนี้ผมเพิ่งอ่านนิยายเรื่องหนึ่งชื่อ “อะไรนะ ประเทศที่ผมตั้งค่าไว้กลายเป็นความจริงแล้ว” อ่านแล้วสะใจดี แต่เขียนไปเขียนมาก็หยุดค้างไว้กลางทาง ผมเลยต้องเขียนเองอ่านเอง ถ้าฉากอาร์คไนท์สกับฮงไค: สตาร์เรลในเรื่องนี้มีอะไรไม่ตรงกับต้นฉบับ ก็ถือว่าเป็นจักรวาลคู่ขนานไปแล้วกัน ตัวนิยายเรื่องนี้เองก็เขียนตามใจ ไม่มีโครงเรื่องอะไรเป็นพิเศษ เป้าหมายหลักคือเขียนเรื่องสนุก ๆ ให้อ่านเพลินเท่านั้น)
สหรัฐอเมริกา
สำนักงานลาดตระเวนแห่งชาติ
เวลา 04:17 น. มาร์ก ไวต์ลีย์ เจ้าหน้าที่เวรยกกาแฟแก้วที่เจ็ดขึ้นมา ในดวงตาเหม่อลอยจ้องจอภาพหกจอตรงหน้า บนจอเต็มไปด้วยข้อมูลภาพที่ดาวเทียมส่งกลับมา ทั้งภาพอินฟราเรดของกลุ่มเมฆเหนือมหาสมุทรแปซิฟิก แผนที่การกระจายอุณหภูมิผิวน้ำทะเล และข้อมูลเป้าหมายต่าง ๆ ที่เฝ้าตรวจสอบตามปกติ
ช่วงเวลาที่ทรมานที่สุดของการเข้าเวรกะดึกก็คือช่วงนี้แหละ
มาร์กยืดเส้นยืดสาย ก่อนกดเปิดข้อมูลชุดถัดไปที่ส่งกลับมา
ดาวเทียมลาดตระเวนคีย์โฮล-11 ดวงนี้เพิ่งผ่านเหนือมหาสมุทรแปซิฟิกตอนกลางค่อนไปทางเหนือเมื่อสามชั่วโมงก่อน ตามหลักแล้วในบริเวณนี้ไม่มีอะไรเลย นอกจากน้ำทะเลก็ยังคงเป็นน้ำทะเล ต่อให้หาเกาะหรือแนวปะการังที่ดูเป็นรูปเป็นร่างสักแห่งก็ยังยาก
โหลดข้อมูลเสร็จสิ้น
ภาพรีเฟรช
มือของมาร์กที่ถือกาแฟอยู่หยุดค้างกลางอากาศ
“...พระเจ้าช่วย!”
บนหน้าจอของเขา ผืนทะเลที่เดิมควรจะว่างเปล่า บัดนี้กลับมีผืนแผ่นดินปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน!?
นิ้วของมาร์กเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว เรียกข้อมูลดิบจากดาวเทียมขึ้นมาตรวจสอบพิกัด ตรวจสอบเวลาประทับ และตรวจสอบรหัสตรวจสอบของช่องสัญญาณ
ดาวเทียมไม่มีปัญหา สายส่งข้อมูลไม่มีแพ็กเก็ตสูญหาย อัลกอริทึมประมวลผลภาพก็ไม่มีบั๊ก
บนผิวน้ำมหาสมุทรแปซิฟิกทางเหนือของเส้นศูนย์สูตร ที่พิกัดละติจูด 27.43421 ลองจิจูด -175.64059 จู่ ๆ ก็มีผืนแผ่นดินขนาดมหึมาผุดขึ้นมา มีพื้นที่ใหญ่พอ ๆ กับออสเตรเลีย
“โอ้มายก็อด...”
มาร์กคว้าโทรศัพท์สายภายในบนโต๊ะ กดหมายเลขของหัวหน้าเวร สองเสียงเรียกเข้าก็มีคนรับสาย
“หัวหน้าครับ คุณควรมาดูจอหมายเลขสามเดี๋ยวนี้เลย”
“มีอะไรล่ะ มาร์ก แจ้งเตือนผิดพลาดเพราะสาหร่ายกองรวมกันอีกแล้วเหรอ?”
“ไม่ใช่สาหร่ายครับ”
มาร์กจ้องหน้าจอ
“มีผืนแผ่นดินเพิ่มขึ้นกลางมหาสมุทรแปซิฟิกครับ อืม เป็นแผ่นดินขนาดพอ ๆ กับออสเตรเลียเลย!”
“...นายพูดว่าอะไรนะ?”
“ผมบอกว่ามีผืนแผ่นดินเพิ่มขึ้นกลางมหาสมุทรแปซิฟิก” มาร์กเหลือบมองข้อมูลพื้นที่ที่ระบบคำนวณให้อัตโนมัติ น้ำเสียงสะดุดไปชั่วขณะ “เป็นแผ่นดินขนาดเจ็ดล้านหกแสนเก้าหมื่นตารางกิโลเมตรครับ”
ปลายสายเงียบไปเต็มห้าวินาที
“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”
เจ็ดนาทีต่อมา โทมัส เรย์โนลด์ส หัวหน้าเวรก็มายืนอยู่หน้าจอ
ไม่นานนัก นักวิเคราะห์อีกห้าคนที่ถูกปลุกให้ตื่นกลางดึกก็พากันมารวมตัวที่นี่ ทุกคนเงียบกริบ จ้องผืนแผ่นดินที่มีขอบเขตชัดเจนบนหน้าจอ
“ภาพของเมื่อวานเป็นยังไง?”
โทมัสเอ่ยปาก
มาร์กเรียกภาพถ่ายดาวเทียมของวันก่อนขึ้นมา แล้ววางเทียบกัน
ด้านซ้ายคือภาพของเมื่อวาน มหาสมุทรแปซิฟิกกว้างใหญ่ โล่งว่างและเป็นสีน้ำเงินสะอาดตา
ด้านขวาคือภาพของวันนี้ ผืนแผ่นดินขนาดมหึมาทอดขวางอยู่กลางทะเล แนวชายฝั่งคดเคี้ยวลดเลี้ยว
“เป็นไปไม่ได้ที่สิ่งนี้จะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ” โทมัสกล่าว “การเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลกต้องใช้เวลาหลายล้านปีกว่าจะก่อตัวเป็นเกาะสักเกาะ”
“แล้วไง?”
“เพราะงั้นฉันถึงต้องการข้อมูลเพิ่มเติม”
โทมัสหันหลังเดินไปยังโต๊ะสื่อสาร “ติดต่อสถานีภาคพื้นดินที่ฮาวาย ให้ดาวเทียมตรวจอากาศ GOES-West หันกล้องไปทางบริเวณนั้น อีกอย่าง ติดต่อฐานทัพเรือนอร์ฟอล์กด้วย แถวนั้นมีเรือรบของเราอยู่ไหม?”
“ผมเช็กให้...” นักวิเคราะห์คนหนึ่งเคาะแป้นพิมพ์สองสามครั้ง
“ลำที่อยู่ใกล้ที่สุดคือเรือพิฆาตชั้นอาร์ลีห์ เบิร์ก ชื่อพิงค์นีย์ ตอนนี้กำลังพักซ่อมบำรุงอยู่ที่กวม ห่างจากพื้นที่เป้าหมายประมาณสองพันสามร้อยกิโลเมตร”
“ให้เพนตากอนออกคำสั่ง เรือพิงค์นีย์ออกเดินทางไปลาดตระเวนพื้นที่เป้าหมายทันที”
เสียงของโทมัสเริ่มตึงเครียด “อีกอย่าง รายงานเรื่องนี้ให้ผู้อำนวยการทราบด้วย”
ในเวลาเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของโลก
ตงหวง เวลา 17:20 น. ตามเวลาเยียนตู
สำนักงานบริหารอวกาศแห่งชาติ
หวังเจี้ยนกั๋วเพิ่งชงชาหอมเก๋ากี้เสร็จ กำลังจะงีบสักพัก หลิวเจ้าหน้าที่เวรในห้องก็พรวดพราดเข้ามา
“วิศวกรหวัง ข้อมูลที่ดาวเทียมเฟิงหยุนหมายเลขสี่ บี ส่งกลับมาเมื่อยี่สิบนาทีก่อน คุณรีบมาดูนี่หน่อยครับ”
นักวิจัยหนุ่มเลื่อนเครื่องปลายทางมาตรงหน้าหวังเจี้ยนกั๋ว สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก
หวังเจี้ยนกั๋วถือกระติกน้ำร้อนเดินเข้าไปใกล้ หรี่ตามองแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างลังเลว่า
“ข้อมูลชุดนี้มีปัญหาหรือเปล่า?”
“ผมตรวจสอบสามรอบแล้วครับ ค่าพารามิเตอร์วงโคจรปกติ เซนเซอร์ปกติ การสอบเทียบก็ปกติ”
นักวิจัยชี้ไปยังขอบเขตของผืนแผ่นดินบนหน้าจอ
“พื้นที่บริเวณนี้เมื่อวานยังว่างเปล่าอยู่เลย แต่วันนี้กลับมีแล้วครับ
“แล้วก็ไม่ใช่แค่พวกเราเท่านั้น”
เขาเปิดอีกหน้าต่างขึ้นมา เป็นข้อมูลสาธารณะจากดาวเทียมชุดเซนทิเนลขององค์การอวกาศยุโรป
ในภาพ ผืนทะเลบริเวณเดียวกันปรากฏแนวชายฝั่งของแผ่นดินแบบเดียวกัน
“ดาวเทียมของยุโรปก็ถ่ายได้เหมือนกันครับ”
หวังเจี้ยนกั๋วจ้องหน้าจอ อ้าปากอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่มีเสียงหลุดออกมา
เขาทำงานด้านการสังเกตการณ์โลกมานานกว่าสามสิบปี ตั้งแต่เฟิงหยุนหมายเลขหนึ่งจนถึงเฟิงหยุนหมายเลขสี่ ตั้งแต่โครงการผันน้ำใต้สู่เหนือไปจนถึงการถมทะเลสร้างเกาะในทะเลจีนใต้ การเปลี่ยนแปลงของพื้นผิวโลกแบบไหนที่เขาไม่เคยเห็นบ้าง?
แต่ผืนแผ่นดินที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าแบบนี้...
“รายงานเบื้องบน”
หวังเจี้ยนกั๋วก้มลงเก็บฝาแก้วเก็บความร้อน มือสั่นเล็กน้อย “เดี๋ยวนี้ ทันที”
มอสโก ประเทศรัสเซีย ศูนย์บัญชาการกองกำลังอวกาศ
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
พันเอกอีวานอฟหัวเราะจนตัวโยนอยู่หน้าจอ
“ดาวเทียมของพวกอเมริกันโดนแฮ็กหรือไง? หรือพวกเขาดื่มหนักจนทำฐานข้อมูลพังกันเอง?”
“ท่านพันเอก นี่ไม่ใช่ดาวเทียมของพวกอเมริกันครับ”
คริส นักวิเคราะห์เอ่ยช้า ๆ “นี่เป็นดาวเทียมของพวกเรา”
เสียงหัวเราะหยุดลงทันควัน
“...ของพวกเรา?”
“เป็นข้อมูลที่ส่งกลับมาเมื่อสองชั่วโมงก่อนจากดาวเทียมลาดตระเวนทางแสงชุดคาแรคเตอร์ของเราครับ”
อีวานอฟขยับเข้าไปใกล้หน้าจอ จ้องผืนแผ่นดินที่ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าอยู่นาน สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากฉงนเป็นตกตะลึง แล้วจากตกตะลึงกลายเป็นความรู้สึกซับซ้อนที่อธิบายไม่ถูก
“เจ็ดล้านกว่าตารางกิโลเมตร... ใหญ่พอ ๆ กับออสเตรเลียเลย”
“ท่านพันเอก จะรายงานเบื้องบนไหมครับ?”
อีวานอฟกล่าวว่า “ยังต้องถามอีกเหรอ! ไม่รายงานแล้วจะรอให้โดนยิงทิ้งหรือไง!”
ญี่ปุ่น ศูนย์ข่าวกรองดาวเทียมประจำสำนักคณะรัฐมนตรี
“...ยืนยันแล้วใช่ไหมว่าไม่ใช่ภาพที่สร้างขึ้น?”
“ยืนยันสามรอบแล้วครับ ท่านผู้อำนวยการ”
“แจ้งทำเนียบนายกรัฐมนตรี”
อังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมนี อินเดีย แคนาดา ออสเตรเลีย... ทุกประเทศที่มีดาวเทียมสังเกตการณ์โลก ต่างพบเรื่องเดียวกันภายในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง
มีผืนแผ่นดินเพิ่มขึ้นกลางมหาสมุทรแปซิฟิก
มีพื้นที่เกือบเท่ากับออสเตรเลีย