ทำเนียบขาว
ประธานาธิบดีนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือกำแก้วโค้กที่ยังดื่มไม่หมดไว้ จอขนาดใหญ่ตรงหน้ากำลังฉายภาพเปรียบเทียบจากดาวเทียมที่แพร่ไปทั่วอินเทอร์เน็ตแล้ว
“ขอฉันเรียบเรียงก่อน”
ประธานาธิบดีนวดหว่างคิ้ว แล้ววางแก้วโค้กลงบนโต๊ะ
“นายกำลังจะบอกว่า กลางมหาสมุทรแปซิฟิก จู่ ๆ ก็มีผืนแผ่นดินขนาดเจ็ดล้านหกแสนเก้าหมื่นตารางกิโลเมตรเพิ่มขึ้นมาในชั่วข้ามคืนงั้นเหรอ”
รัฐมนตรีกลาโหมยืนอยู่หน้าจอ ชี้ไปยังแนวขอบสีเขียว
“ใช่ครับท่านประธานาธิบดี เมื่อวานตรงนั้นยังเป็นทะเลอยู่เลย แต่วันนี้มันกลับมาอยู่ตรงนั้นแล้ว”
ประธานาธิบดีจ้องหน้าจออยู่นาน
“นี่มันเรื่องล้อเล่นอะไรกัน หรือดาวเทียมของใครสมองเสียไปแล้ว?”
รัฐมนตรีกลาโหมส่ายหน้า
“เราตรวจสอบสามรอบแล้ว ทั้งล็อกฮีด นอร์ทรอป และเครือข่ายห้วงอวกาศลึกของ NASA เอง ต่างก็ตรวจสอบไขว้กันหมดแล้วครับ”
“และไม่ใช่แค่พวกเรา”
“ทั้งตงหวง พวกหมีขาว ญี่ปุ่น และยุโรป ต่างก็ถ่ายภาพสิ่งเดียวกันได้ทั้งหมด”
“ถ้านี่เป็นของปลอมเหมือนกัน งั้นดาวเทียมกว่าสามสิบดวงทั่วโลกก็คงต้องขัดข้องพร้อมกันด้วยอาการเดียวกัน”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองนักวิเคราะห์ทางเทคนิคที่อยู่ข้าง ๆ
นักวิเคราะห์กลืนน้ำลาย แล้วเปิดภาพอีกชุดขึ้นมา
“นี่เป็นภาพขยายครับ ท่านประธานาธิบดีเล่อผู่ โปรดดูบริเวณนี้”
บนหน้าจอปรากฏเค้าโครงของเมืองขนาดมหึมา
“ดูเหมือนจะเป็น...มหานครขนาดยักษ์งั้นเหรอ?”
“ใช่ครับ แต่ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ตรงนี้”
นักวิเคราะห์กดปุ่มเปลี่ยนหน้า
ภาพสองภาพปรากฏขึ้นเรียงกัน โดยเวลาที่บันทึกไว้ห่างกันสามชั่วโมง
“ภาพด้านซ้ายถ่ายไว้เมื่อสามชั่วโมงก่อน ส่วนภาพด้านขวาเพิ่งส่งกลับมาแบบเรียลไทม์เมื่อครู่ครับ”
“ต่างกันตรงไหน? นั่นก็เมืองเดียวกันไม่ใช่หรือ?”
“ตำแหน่งไม่ตรงกันครับ”
ห้องประชุมเงียบกริบทันที
ประธานาธิบดีหรี่ตา เพ่งเปรียบเทียบแนวชายฝั่งที่ใช้เป็นจุดอ้างอิงในภาพทั้งสองอย่างละเอียด
เมืองขนาดมหึมานั้นเคลื่อนที่ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือเกือบห้ากิโลเมตรจริง ๆ
“นายกำลังจะบอกว่า...เมืองนั้นเดินได้เองงั้นเหรอ?”
“จากข้อมูลในตอนนี้ ใช่ครับ และไม่ใช่แค่เมืองเดียวด้วย”
นักวิเคราะห์เปิดภาพอีกหลายภาพขึ้นมา พร้อมทำเครื่องหมายจุดสีแดงไว้กว่าสิบจุด
“จุดสว่างเหล่านี้กำลังเคลื่อนที่ทั้งหมด เมืองขนาดใหญ่ทั่วทั้งทวีปกำลังเคลื่อนที่อยู่ครับ”
“พระเจ้า...”
รัฐมนตรีต่างประเทศกุมศีรษะ
“เป็นไปได้ยังไงกัน? เมืองจะเคลื่อนที่ได้ยังไง? นั่นเป็นเมืองใหญ่ที่มีคนอาศัยอยู่หลายล้านคนเลยนะ! แล้วฐานรากใต้ดินล่ะ? ล้ออยู่ไหน? พวกเขาทำได้ยังไง?”
“ไม่ทราบครับ”
สีหน้าของรัฐมนตรีกลาโหมเคร่งขรึม
“แต่สิ่งนี้คือความจริง”
“อารยธรรมนั้น หรือพูดให้ถูกคือประเทศนั้น มีระดับเทคโนโลยีที่เหนือจินตนาการของเราไปมาก แค่คิดถึงเทคโนโลยีพลังงานที่ขับเคลื่อนเมืองทั้งเมืองให้เคลื่อนที่ได้ ก็ทำเอาขนลุกแล้วครับ”
ประธานาธิบดีเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วถอนหายใจยาว
บรรยากาศในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก
“พวกเขาเป็นมิตรหรือศัตรู?”
“ตอนนี้ยังไม่มีการติดต่อสื่อสารใด ๆ และไม่มีการกระทำที่เป็นปฏิปักษ์ครับ”
ประธานาธิบดีครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า
“ออกคำสั่ง ให้กองบัญชาการแปซิฟิกส่งกองเรือไปตรวจสอบสถานการณ์ อย่าเข้าใกล้เกินไป แค่แล่นวนอยู่ด้านนอกในระยะปลอดภัยก็พอ”
“อีกอย่าง ส่งเครื่องบินลาดตระเวนขึ้นไปตรวจการณ์จากระดับสูง ห้ามเข้าไปในน่านฟ้าของพวกเขา และให้วนอยู่ด้านนอกในระยะปลอดภัยเหมือนกัน”
“จำไว้ ฉันไม่อยากเห็นสงครามโลกครั้งที่สามปะทุขึ้นเพราะนักบินคนไหนมือสั่นเด็ดขาด”
“เข้าใจไหม?”
“ครับ!”
ถึงพวกอเมริกันอย่างพวกเขามักจะรับบทผู้ร้ายในภาพยนตร์ แถมยังดูทึ่ม ๆ
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าในชีวิตจริงพวกเขาโง่จริง ๆ
พวกเขาแค่เป็นคนเจ้าเล่ห์ ถ้าโง่จริง จะเป็นตำรวจโลกมานานหลายสิบปีได้ยังไง?
……
ในเวลาเดียวกัน
โตเกียว ทำเนียบนายกรัฐมนตรี
“มันเคลื่อนที่จริง ๆ เหรอ?”
นายกรัฐมนตรีจ้องหน้าจอ พลางถามอย่างลังเล
“ครับ หน่วยข่าวกรองติดตามต่อเนื่องเป็นเวลาหกชั่วโมงด้วยดาวเทียมสามดวง ข้อมูลการเคลื่อนที่ตรงกันทุกประการ”
หน้าผากของรัฐมนตรีกลาโหมเต็มไปด้วยเหงื่อ รายงานในมือถูกกำแน่นจนยับยู่ยี่
“นั่นขัดกับหลักฟิสิกส์โดยสิ้นเชิง”
“หลักฟิสิกส์งั้นเหรอ...”
นายกรัฐมนตรีหัวเราะอย่างขมขื่น
“วันนี้ยังมีเรื่องอะไรที่ไม่ขัดกับหลักฟิสิกส์อีกล่ะ? แค่มีทวีปผุดขึ้นมาจากความว่างเปล่าก็เหลือเชื่อพอแล้ว”
“ทางกองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศส่งเครื่องบินไปหรือยัง?”
“ส่งไปแล้วครับ เครื่องบิน F-15J สองลำ ออกเดินทางจากฐานทัพนาฮะ”
“บอกนักบินว่าให้บินวนอยู่ด้านนอกในระยะปลอดภัย ห้ามเข้าไปในน่านฟ้าของพวกเขาเด็ดขาด”
นายกรัฐมนตรีหันไปจ้องตารัฐมนตรีกลาโหม
“ครับ!”
……
ตงหวง
“มหาอำนาจต่าง ๆ เริ่มเคลื่อนไหวตามกันแล้ว”
“พวกอเมริกันส่งทั้งกองเรือและเครื่องบิน ส่วนญี่ปุ่นก็เหมือนกัน พวกหมีขาวก็ย้ายกำลังแล้ว”
“แล้วทวีปนั่นล่ะ? มีปฏิกิริยาอะไรบ้างไหม?”
“ไม่มีครับ เงียบสนิท”
“เงียบสนิท...”
ผู้นำมองพื้นที่ปริศนาบนจอขนาดใหญ่
“กองเรือของเราไปถึงไหนแล้ว?”
“เพิ่งถึงน่านน้ำทะเลจีนตะวันออกครับ กำลังรอคำสั่งอยู่”
“รอก่อน”
ผู้นำจุดบุหรี่
“อย่าเป็นคนแรกที่ออกหน้า และก็อย่าเป็นคนสุดท้ายที่เอาแต่หดหัว”
“นี่คือความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในรอบพันปี...”
เขาพ่นควันบุหรี่ออกมา แววตาลุ่มลึก
“ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้คนบนทวีปนั้น...มีท่าทีอย่างไรกันแน่”