ซางเฟยหว่านอธิบายว่า "คำสาปคือการใช้พลังแห่งความเกลียดชังไปลงบนตัวผู้อื่น เพื่อให้บรรลุจุดประสงค์ในการทำร้ายผู้อื่น ดูจากใบหน้าของคุณแล้ว คุณน่าจะถูกคนสาปเข้าสักคน"
เถียนปู้ล่าได้ยินแล้วก็โกรธมาก "ใครกันนะ ช่างน่าเบื่อมาสาปฉัน?"
ซางเฟยหว่านเตือนสติเขา "น่าจะเป็นเรื่องความสัมพันธ์"
เถียนปู้ล่าพูด "แต่ช่วงนี้ฉันไม่ได้มีแฟนนะ ที่ผ่านมาก็เคยคบสองคน แต่ก็จบกันด้วยดี... ก็ใช่ สาวๆ เขาทิ้งฉันเอง ไม่คิดว่าพอทิ้งฉันแล้วยังจะเกลียดฉันจนต้องมาสาปฉันด้วย ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีกับพวกเธอสักหน่อย"
ซางเฟยหว่านกล่าว "ความสัมพันธ์ไม่จำเป็นต้องเป็นแค่การคบหากัน ต่อให้ไม่ได้คบกันก็สามารถเกิดเรื่องได้ ช่วงเวลาที่คุณถูกสาปน่าจะเป็นปีที่แล้ว"
พอพูดแบบนี้ เถียนปู้ล่าก็นึกขึ้นได้ทันที "หรือจะเป็นเธอ? ชุยชุย!"
ผู้หญิงคนที่เขานึกออกคือเพื่อนร่วมงานเมื่อปีก่อน ชื่อจริงค่อนข้างจะออกเสียงยาก ทุกคนเลยเรียกชื่อเล่นว่า "ชุยชุย"
ตอนนั้น บริษัทเพิ่งรับเด็กฝึกงานจำนวนหนึ่งใหม่ ล้วนเป็นนักศึกษาที่เพิ่งจบมา
เด็กฝึกงานเหล่านี้ก็เริ่มสนิทกันอย่างรวดเร็ว ตอนเที่ยงก็ชวนกันไปกินข้าว
มีเพียงชุยชุยที่ขี้อายมากเกินไป ชอบก้มหน้ากลัวที่จะสบตาใคร ไม่เคยชวนใครคุยก่อน มีก็แต่จำเป็นต้องสื่อสารจริงๆ ถึงจะยอมเอ่ยปาก
ด้วยนิสัยแบบนี้ ทำงานมาได้ครึ่งเดือนก็ยังไม่สนิทกับเพื่อนร่วมงาน ไปไหนมาไหนคนเดียวเสมอ
เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ก็ไม่ค่อยชอบนิสัยของชุยชุย ไม่มีใครอยากคุยด้วย
เถียนปู้ล่าเป็นพนักงานเก่าที่หัวหน้ามอบหมายให้ดูแลเด็กฝึกงาน เวลาทำงานก็ต้องได้ติดต่อกับชุยชุยบ้าง จึงค่อยๆ สังเกตเห็นผู้หญิงคนนี้