"หย่าเหรอ?" ฉินตงหลินหัวเราะเย็นชา "การหย่าต้องแบ่งทรัพย์สิน ฉันจะยอมได้ยังไง? ฉันยิ่งไม่ยอมยกทุกสิ่งที่ฉันลำบากสร้างมาให้ลูกเลี้ยงสักคน!"
"ฉันก็มีลูกชายของตัวเอง มีสายเลือดของตัวเอง ทำไมต้องยกทุกอย่างให้ไอ้ลูกไม่มีพ่ออย่างฉินเยว่เอ๋อร์!"
"แต่ตราบใดที่เธอ สวี่อ้าวซวง ยังมีชีวิตอยู่ ครอบครัวฉินก็มีครึ่งนึงเป็นของเธอ ลูกชายฉันก็ไม่มีวันได้ออกหน้า!"
เขาถอนหายใจ น้ำเสียงกลับอ่อนโยนอีกครั้ง: "ที่รัก เธอช่วยฉันมามากแล้ว สู้ทำดีให้ถึงที่สุด ปล่อยฉันไป แล้วเธอก็ไปตายซะ!"
"มีแต่เธอตายเท่านั้น ทุกอย่างในบ้านถึงจะตกเป็นของฉันโดยสมบูรณ์!"
ตรงบันได ฉินเยว่เอ๋อร์ที่ได้ยินทั้งหมดเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ถ้าไม่ถูกคาถาปิดปากไว้ ป่านนี้เธอคงร้องลั่นออกมาแล้ว
ตอนที่ซางเฟยหว่านพูดถึงฉินตงหลินนั่นนี่ เธอไม่เชื่อ คิดว่าเป็นการใส่ร้าย
คุณนายฉินบอกความจริง เธอก็ยังไม่เชื่อ คิดว่าคุณนายฉินถูกซางเฟยหว่านสะกดจิตถึงพูดเช่นนั้น
แต่ตอนนี้ เธอได้ยินฉินตงหลินสารภาพทุกอย่างด้วยปากตัวเอง เห็นกับตาว่าเขาพูดด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว: เธอคือลูกเลี้ยง เป็นไอ้ลูกไม่มีพ่อ! ไม่คู่ควรสืบทอดทุกอย่างของตระกูลฉิน และถึงขั้นจะฆ่าแม่ของเธอเพราะเรื่องนี้!
ฉินเยว่เอ๋อร์ปิดปาก อยากร้องไห้ แต่ก็เปล่งเสียงใดไม่ออก มีเพียงน้ำตาที่ไหลทะลักท่วมท้น ตรงหน้าอกรู้สึกเหมือนถูกหินก้อนใหญ่ทับจนแทบหายใจไม่ออก