"นะ นะ นี่ อย่าเข้ามา!" เซี่ยวหวางตกใจจนแทบขาได้วิ่งหนี แต่ด้วยความตื่นตระหนกเกินไปกลับล้มลงนั่งคว่ำบนพื้น
"ฉันรอคุณอยู่นานแล้ว รอให้คุณมารับฉันกลับบ้าน ไม่ใช่เคยสัญญากันไว้ว่าจะมาดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันหรือ ฉันดูพระอาทิตย์ตกมานานแสนนาน แต่ก็ไม่เห็นคุณมาสักที ทำไมคุณไม่มาล่ะ?"
ใต้แสงจันทร์ ใบหน้างามของหญิงสาวเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ดวงตาคู่นั้นเหมือนกำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้
"ฉันรอมานานแสนนาน ทำไมคุณถึงมาแค่นี้?"
ยิ่งอยู่ใกล้ ใบหน้าของหญิงสาวก็ยิ่งชัดเจนขึ้นทุกที ใบหน้านี้เขาลงมือแกะสลักมันขึ้นมาเอง งดงามปราศจากตำหนิ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกได้แค่ความสยดสยอง
"ช่…ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!" ความหวาดกลัวทำให้เสียงของเซี่ยวหวางเพี้ยนไปหมด
"คนที่เธอรอไม่ใช่เขา" เสียงของซางเฟยหว่านดังแว่วมาจากโทรศัพท์
คิ้วโค้งเรียวงามของหญิงสาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่สายตาจะล็อกไปที่หน้าจอโทรศัพท์ "คือคุณที่พูดกับฉันอยู่งั้นหรือ? คุณเป็นใคร?"
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "ฉันเป็นใครไม่สำคัญ ที่สำคัญคือ เธอรู้ไหมว่าตัวเองเป็นใคร?"
"ฉัน?" หญิงสาวอึ้งไปชั่วขณะ แล้วก็หัวเราะขึ้นมา "ฉันคือหญิงงามหนังวาดที่ถูกสร้างขึ้นมาไง เขาลงมือวาดร่างฉันขึ้นด้วยตัวเอง แต่กลับทิ้งฉันให้ลืมเลือน"
"ทำไมถึงลืม?" เธอหันมาต่อว่าเซี่ยวหวางอีกครั้ง เสียงแฝงความขุ่นเคือง "คุณทิ้งฉันไป แต่ฉันก็ยังรอคุณอยู่ตลอด! ฉันรอไปเรื่อย ๆ รอมานานแสนนาน!"