เมื่อพระพุทธรูปหล่นลงกับพื้น เสียงเย็นชาประหลาดก็ดังขึ้นมาจากในร่างของเซินอวี่: "เวินเฉียง ฉันจะไม่มีวันให้อภัยนายเด็ดขาด!"
เซินอวี่: "ใคร? ใครพูดอยู่?"
เสียงเย็นชานั้นดังขึ้นอีกครั้ง: "ฉันคือเหอเซี่ย"
"เหอเซี่ย? ทำไมเธอถึงอยู่ในร่างของฉัน?"
"ทำไม? ทำไมกัน!"
คำถามผุดขึ้นมา แต่ในไม่ช้าความทรงจำแปลกๆ มากมายก็ผุดขึ้นในหัวของเธอ
ภาพในวัยเรียน การเดินเล่นในมหาวิทยาลัยพร้อมกับเวินเฉียง
ภาพหลังเรียนจบ วันที่ตกต่ำที่สุด พวกเขากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งชามด้วยกัน
และฉากสุดท้าย ภาพเหอเซี่ยกระโดดลงจากขอบหน้าต่างอย่างเด็ดเดี่ยว ท้องถนนที่เปื้อนเลือด...
"ฉันเป็นใครกันแน่?"
เธอพึมพำถามตัวเอง แล้วก็ตอบด้วยเสียงต่ำ:
"ฉันคือเซินอวี่"
"ฉันคือเหอเซี่ย"
เสียงสองเสียงที่ออกจากปากคนคนเดียว แต่น้ำเสียงต่างกันโดยสิ้นเชิง เหมือนคนโรคจิตกำลังคุยกับตัวเอง
"ทำไม... ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"
"จริงๆ แล้ววิญญาณของเหอเซี่ยหลับใหลอยู่ในร่างของเธอมาโดยตลอด" คนที่ตอบคือซางเฟยหว่าน
เวินเฉียงก็สังเกตเห็นซางเฟยหว่านบนหน้าจอ เขาคว้าโทรศัพท์ไปด้วยตาแดงก่ำ ตะคอก: "เธอเป็นใคร? มาวุ่นวายเรื่องไม่ใช่เรื่องทำไม?"
ซางเฟยหว่านกล่าว: "ผิดก็คือผิด ไม่ว่าเธอจะใช้วิธีไหนก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเหอเซี่ยตายไปแล้วไม่ได้! ไม่ว่าเซินอวี่หรือเหอเซี่ย ต่างก็เลือกแล้ว เธอไม่ควรไปบังคับพวกเธออีก!"
"ไปให้พ้น อย่ามายุ่ง!" เขายกโทรศัพท์ขึ้นด้วยความโกรธพลางทิ้งลง แต่จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นว่าเซินอวี่ยืนอยู่ที่ขอบหน้าต่างห้องนั่งเล่นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้