มือของเธอค่อยๆ ดึงออกจากฝ่ามือของเขา แล้วถอยหลังทีละก้าว
เวินเฉียงถามด้วยความงุนงง: "เป็นอะไรไป? เธอบอกว่าให้อภัยฉันแล้วไม่ใช่หรือ?"
เหอเซี่ยกล่าว: "ฉันให้อภัยนายแล้ว แต่ฉันไม่สามารถอยู่กับนายได้อีกต่อไป เซินอวี่เลือกแล้ว นั่นก็คือทางเลือกของฉันเช่นกัน ลาก่อน คนรักในอดีตของฉัน"
"เคยรักจริงๆ รักมากจริงๆ แต่ตอนที่นายมอบฉันให้คนอื่น ความรักของเราก็เปลี่ยนไปแล้ว"
"ความรักที่มีต่อนาย กลายเป็นความเกลียด เคยคิดจะลากนายลงนรกด้วย แต่ตอนนี้ ฉันไม่เกลียดนายแล้ว ไม่รัก ก็ไม่ต้องเกลียดอีก"
ไม่มีความยึดติด ไม่มีความแค้น แม้แต่พระพุทธรูปที่กักขังเธอไว้ที่นี่ก็แตกละเอียด แล้วเธอก็ควรจากไปโดยธรรมชาติ
ซางเฟยหว่านท่องคาถาประกอบพิธีส่งวิญญาณในจังหวะที่เหมาะสม แม้กั้นด้วยหน้าจอผลจะด้อยลงบ้าง แต่ก็ยังทำให้วิญญาณของเหอเซี่ยรู้สึกถึงความอบอุ่นสุดท้ายก่อนจากไป
แสงสีทองลอยออกจากร่างของเซินอวี่ พลิ้วไหว ลอยไปมา แล้วรวมตัวกันกลางอากาศเป็นรูปร่างของหญิงสาวสวยคนหนึ่ง
เธอมองซางเฟยหว่านในโทรศัพท์ท่ามกลางแสงทองสุกใส แล้วกล่าวจากใจจริง: "ขอบคุณ"
"เหอเซี่ย อย่าไป!" เวินเฉียงพุ่งเข้าไป แต่แสงทองสลายไปพร้อมกับวิญญาณของเหอเซี่ยจากโลกอันแสนไร้สาระนี้
ชายคนนั้นพุ่งเข้าไปไม่ทัน ล้มลงกับพื้น