สายตาของซางเฟยหว่านมองข้ามผู้เฒ่าไป จับจ้องชายที่อยู่ด้านหลังเขา "ฉันไม่ได้คิดจะปราบพวกเขา แค่รู้สึกว่ามีวิธีที่ดีกับทุกฝ่ายกว่านี้ เช่นพิธีส่งวิญญาณ ให้เขากลับชาติมาเกิด แบบนี้ไม่เพียงไม่กระทบคนเป็น ยังได้บุญกุศลด้วย"
น่าเสียดาย ครั้งนี้เขากลับไม่เงยหน้าขึ้นสบตา ราวกับเป็นเพียงผู้ช่วยตัวน้อยคนหนึ่งจริง ๆ ยืนเงียบไม่พูดสักคำ
"พิธีส่งวิญญาณงั้นรึ?" ปรมาจารย์ชิวหัวเราะลั่น "รู้อยู่แล้วว่าเธอไม่รู้ประสีประสา! เธอคิดว่ากุมารทองนี่เป็นวิญญาณธรรมดา จะส่งไปเกิดได้ง่าย ๆ หรือ? พวกมันถูกหลอมขึ้นมา แบกความแค้นก้อนใหญ่ ไม่มีทางส่งวิญญาณได้เลย!"
"คุณทำพิธีส่งวิญญาณไม่เป็น ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะทำไม่เป็น" ซางเฟยหว่านเยาะเย้ยเสียงเย็น แล้วหันไปบอกหลินหร่าน "ฉันช่วยคุณส่งเขาไปเกิดได้"
"เหลวไหล!" นักพรตเต๋าชิวตำหนิ "คุณคิดว่าพิธีส่งวิญญาณเป็นเรื่องเล่นหรือ? ไม่สำเร็จก็ลองใหม่อีกรอบอย่างนั้นรึ? การส่งวิญญาณต้องให้เขาเต็มใจ ไม่เช่นนั้นจะกระตุ้นให้ความแค้นของเขาระเบิดออกมา พอความแค้นระเบิดแล้ว ต่อให้ข้าลงมือเองจะจัดการเขาก็ไม่ง่ายเลย!"
หลิวหู่พูดอย่างหมดความอดทน "พอแล้วพอแล้ว เธอสตรีมเมอร์อะไรนั่น รีบไปเถอะ! บอกแล้วไงว่าที่นี่ไม่ต้องการเธอแล้ว ยังพูดมากอีก!"
ซางเฟยหว่านหันไปมองหลินหร่านอีกครั้ง
หลินหร่านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า "ขอโทษด้วยนะคะคุณซาง ทำให้คุณเสียเที่ยว แต่ค่าเหนื่อยที่รับปากไว้ก่อนหน้านี้ ฉันจะจ่ายให้ตามเดิมค่ะ"
"ฉันไม่ได้แก้ปัญหาให้คุณ เงินฉันก็จะไม่รับ" ซางเฟยหว่านตั้งใจช่วยจริง แต่ถ้าอีกฝ่ายยืนกรานปฏิเสธ เธอก็ไม่บังคับ
เพียงแต่ก่อนจะไป เธอก็อดไม่ได้ที่จะมองดวงชะตาของหลินหร่านอีกครั้ง และการมองครั้งนี้ก็เห็นความผิดปกติบางอย่างขึ้นมาอีก
"คุณหลิน ก่อนไป ฉันอยากให้คุณหนึ่งคำทำนาย"
หลินหร่าน "อะไรนะคะ?"
ซางเฟยหว่านชี้ไปที่ท้องของเธอ "ใกล้สามเดือนแล้วใช่ไหม?"
หลินหร่านพยักหน้า
ซางเฟยหว่านพูดว่า "ถ้าอยากรักษาเด็กคนนี้ไว้ สองวันนี้อย่าออกจากบ้านจะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นเด็กในครรภ์จะไม่รอด และตัวคุณเองก็จะบาดเจ็บเพราะการแท้งครั้งนี้ จนไม่มีวันเป็นแม่ได้อีกตลอดชีวิต"