ตาแก่ผมกระเซิงคนหนึ่งถามอย่างลังเลว่า "สรุปว่าคุณไม่ใช่หมอจับปีศาจ? แล้วก็จะไม่มาจับพวกเราด้วยใช่ไหม?"
ซางเฟยหว่านส่งเสียงเย็นชา "พวกแกวิ่งเข้ามาก่อกวนถึงที่ ฉันอยากบีบคอพวกแก่ ๆ นี่ให้ตายจริง ๆ"
เหล่าวิญญาณภูเขาและปีศาจพากันเปลี่ยนสีหน้า เบียดเสียดเข้ากลุ่มจนตัวสั่นงันงก
ส่วนตาแก่ผมกระเซิงกลับใจเย็นลง รีบให้คำมั่นทันทีว่า "พวกเราไม่กล้ามาสร้างความวุ่นวายต่อหน้าแม้แต่น้อยอีกแล้ว! ไม่ พวกเราจะไม่เต้นระบำจัตุรัสอีกเลย!"
ต่อให้ตัดกิเลสทิ้งจะทารุณปานไหน แต่ชีวิตก็สำคัญกว่าอยู่ดี
พอเห็นซางเฟยหว่านไม่มีทีท่าจะลงมือ ตาแก่ก็ส่งสายตาให้พวกพ้อง เตรียมตัวจะพากันแอบหนีไป
ทันใดนั้นเองที่กำลังจะก้าวพ้นประตูห้อง ก็ได้ยินซางเฟยหว่านตวาดเสียงเย็นว่า "หยุด!"
เหล่าปีศาจตัวสั่นงันงก แทบอยากยกขาวิ่งหนี แต่ก็กลัวจะยั่วโมโหผู้หญิงที่แข็งแกร่งกว่าพวกเขามากเกินไปคนนี้
ซางเฟยหว่านกล่าวเสียงเย็นว่า "มาย่ำยีฉันแล้วก็จะหมุนก้นเผ่นหนี? เรื่องง่ายขนาดนั้นที่ไหน?"
"ถะ ถ้าอย่างนั้น... ท่านจะเอายังไง?" ป้าซิ่งถามเสียงสั่น
ซางเฟยหว่านชี้ไปรอบ ๆ ตัว "ในวิลล่าสกปรกเกินไป พวกแกช่วยขัดถูให้ฉันทั้งข้างบนข้างล่างสะอาดสะอ้านเสียให้หมด หากมีฝุ่นสักเม็ด ฉันจะฆ่าหนึ่งคน สองเม็ดฆ่าสองคน!"
เหล่าปีศาจตัวสั่นสะท้าน เร่งมือทำงานทันที กลัวว่าแค่ขยับช้าไปก้าว ก็จะถูกซางเฟยหว่านจัดการทิ้ง
ว่าไปแล้ว พละกำลังและประสิทธิภาพของเผ่าปีศาจก็ใช่เล่น
แค่ชั่วโมงเดียวก็ทำความสะอาดวิลล่าหลังใหญ่จนเงาวับ แถมยังถอนหญ้ารก ๆ ในสวนหน้าสวนหลังจนเกลี้ยงอีกด้วย
ป้าซิ่งยิ้มประจบถามว่า "ทำความสะอาดตั้งสามรอบแล้ว ท่านพอใจหรือยัง?"
ซางเฟยหว่านมองรอบหนึ่งแล้วพยักหน้า "ไม่เลว พอใจมาก"
"พอใจก็ดีแล้ว พอใจก็ดีแล้ว! พวกเราไปก่อนนะ!"
"เดี๋ยวก่อน เนื่องจากพวกแกแสดงผลงานได้ดี ฉันตัดสินใจว่า ต่อจากนี้จะมอบหมายงานทำความสะอาดวิลล่าให้พวกแกทั้งหมดรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว"
เหล่าปีศาจ: "..."
อยู่วิลล่ามันดีทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องความสะอาดทั้งในนอกตัวตึก แล้วก็งานดูแลสวนมันยุ่งยากเกินไป จะจ้างคนสักคน แน่นอนก็ได้ แต่ปัญหาคือมันต้องใช้เงิน