การบำเพ็ญตนของต้นไม้นั้นยากยิ่งนัก ต่อให้แปลงกายเป็นมนุษย์ได้แล้ว หากอยากจะก้าวหน้าต่อไปก็ยังยากกว่าสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น
ยกตัวอย่างเช่น สิ่งมีชีวิตชนิดอื่น เมื่อแปลงกายเป็นมนุษย์แล้วก็สามารถคงสภาพความหนุ่มสาวไว้ได้อย่างง่ายดาย
แต่ปีศาจต้นไม้ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของเธอคงอยู่ได้เพียงร้อยปีเท่านั้น หลังจากนั้นก็จะค่อยๆ แก่ลง
ยิ่งไปกว่านั้น หากระดับการบำเพ็ญไม่เพิ่มขึ้นเป็นเวลานาน ก็จะเสื่อมถอยกลับไปเป็นไม้ผุ นั่นคือการหวนคืนสู่สภาพดั้งเดิมของต้นไม้ และเติบโตต่อไปในธรรมชาติโดยไร้ซึ่งความรู้สึก
วันหนึ่ง ขณะที่ปีศาจต้นท้อกำลังลุยน้ำข้ามแม่น้ำ เธอก้มลงมองแล้วก็ต้องตกใจ เมื่อพบว่ามุมตาของตนมีริ้วรอยเล็กๆ ขึ้นแล้ว
เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนตามหาเขามานานกว่าหนึ่งร้อยปีแล้ว นานเสียจนใบหน้าเริ่มจะแก่ลง
จู่ๆ เธอก็รู้สึกหวาดกลัว กลัวว่าหากตามหาเขาพบในตอนนี้ ตนเองคงกลายเป็นยายแก่ไปแล้ว
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงยอมสละพลังปราณวิญญาณเพื่อรักษาความอ่อนเยาว์ไว้ ราคาที่ต้องจ่ายก็คือระดับการบำเพ็ญของเธอก้าวหน้าช้า และพลังในการต่อสู้ก็อ่อนแอ
แต่ตราบใดที่ได้ปรากฏกายต่อหน้าเขาอย่างงดงามที่สุด ไม่ว่าจะแลกด้วยสิ่งใดเธอก็ยอม
คืนวันหนึ่ง ขณะที่เธออาศัยความมืดเป็นที่กำบัง เดินเล่นอยู่ในตลาด ก็ได้พบกับขอทานคนหนึ่ง
เขาผอมแห้งจนแทบเป็นโครงกระดูก เสื้อผ้าขาดวิ่น แต่ดวงตากลับใสสะอาดราวกับน้ำ ปราศจากมลทิน
ใช่เขา!
เธอจำเขาได้ในทันที นั่นคือชาติภพใหม่ของเขา พวกเขาหน้าตาเหมือนกันทุกอย่าง