รถตู้ของจางเสวี่ยเสวี่ยแล่นเข้าสู่เจี้ยงเยว่ซานจวง ส่วนอวี๋เป่ยหมิงก็กลับมาถึงพอดี
เขานั่งรถที่บริษัทตัวแทนส่งมา เมื่อถึงสี่แยกก็ลงจากรถ ส่งคนขับและรถกลับไปก่อน
จางเสวี่ยเสวี่ยรีบเรียกให้หยุดรถ แล้วพูดกับซางเฟยหว่านว่า "ไม่ไกลแล้ว เราเดินไปด้วยกันเถอะ"
ในเขตวิลล่าระดับไฮเอนด์ ผู้คนสัญจรน้อยมาก เงียบสงบอย่างยิ่ง
จางเสวี่ยเสวี่ยลากซางเฟยหว่านลงจากรถ ตามทันอวี๋เป่ยหมิง
"ประมุขเขาอวี๋ เพชรสีชมพู...ดาราสวรรค์ นั่นของจริงหรือของปลอมกันแน่?"
จางเสวี่ยเสวี่ยเคยเห็นบทความเกี่ยวกับดาราสวรรค์ในนิตยสารมาก่อน ต่อให้เป็นปลาคาร์พที่เคยเห็นของดีมามากก็อดใจไม่ไหว
อวี๋เป่ยหมิงหยุดฝีเท้า ตอบ "เป็นของจริงแน่นอน"
จางเสวี่ยเสวี่ยถามต่อ "แต่ทำไมมันถึงสว่างขนาดนั้น? ฉันก็มีเพชรไม่น้อย ตั้งแต่ไม่กี่ส่วนจนถึงหลายกะรัต แต่ไม่มีสักเม็ดที่สว่างเท่าเพชรของคุณ"
อวี๋เป่ยหมิงหยิบดาราสวรรค์ออกมาจากกระเป๋าสูท ยื่นให้จางเสวี่ยเสวี่ยอย่างไม่หวง
จางเสวี่ยเสวี่ยพิจารณาอย่างละเอียดแล้วก็ว่า "จริงด้วยที่เป็นของแท้ ไม่แปลกใจที่มันสว่างกว่าเพชรทั่วไป ที่แท้ก็มีพลังปราณวิญญาณล้อมรอบ แต่เพชรจะดูดซับพลังปราณวิญญาณได้อย่างไรกัน?"
พูดจบก็ส่งเพชรสีชมพูให้ซางเฟยหว่านดู "ถูกต้องใช่ไหมว่าเป็นพลังปราณวิญญาณ? และความเข้มข้นสูงมากด้วย"
ซางเฟยหว่านเหลือบมองแวบหนึ่งก็เห็นความผิดปกติ "ไม่ใช่แค่พลังปราณวิญญาณ ยังมีพลังมังกรอีก ทำไมถึงมีพลังมังกร?"