หมาป่าปีศาจร้องไห้จนปีศาจต้นหวยใจอ่อน พูดกับชิวผู้เฒ่าว่า "ปีศาจน้อยตนนี้น่าสงสารไม่เบาเลยนะ ชิวผู้เฒ่า ปล่อยมันไปเถอะ?"
ปรมาจารย์ชิวว่า "พวกปีศาจอยู่ในโลกมนุษย์ มักก่อปัญหาได้ง่าย ผมเองก็เคยพบงูปีศาจเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่ง ร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนขอให้ผมปล่อยมันไป ตอนนั้นผมก็ใจอ่อน เห็นมันอ่อนแอ คิดจะปล่อยมันไปสักทาง ใครจะรู้ว่าพอผมก้าวเท้าจากไป มันก็วิ่งเข้าไปในหมู่บ้านกินคน ก่อหายนะใหญ่หลวง"
หลังจากเรื่องนั้น ปรมาจารย์ชิวรู้สึกผิดอย่างยิ่ง ไม่เพียงต้องทนทุกข์กับความรู้สึกผิดในใจ ยังต้องแบกรับหนี้กรรมอีกด้วย
ด้วยเหตุนี้เอง ปรมาจารย์ชิวจึงไม่หลงเหลือความเมตตาให้เหล่าปีศาจและผีอีกเลย
ที่ปล่อยพวกปีศาจต้นไม้ไว้โดยไม่จัดการ ก็เพราะมีซางเฟยหว่านคอยควบคุมอยู่เบื้องบน
ซางเฟยหว่านว่า "หมาป่าปีศาจตัวนี้มีชื่อเสียงในโลกเน็ตอยู่บ้าง แถมมีทะเบียนในสวนสัตว์แล้ว ทางที่ดีที่สุดคือส่งไปสวนสัตว์"
ปรมาจารย์ชิวไม่วางใจ "ผมจะไปเฝ้าสวนสัตว์ทุกวันก็ไม่ได้นะ ถ้ามันสันดานชั่วแก้ไม่หาย เกิดทำร้ายคนก่อเรื่องขึ้นมาจะทำอย่างไร?"
ซางเฟยหว่านตอบอย่างมั่นใจ "ไม่เกิดแน่"
ปรมาจารย์ชิวถอนหายใจ "ตอนนั้นที่ผมปล่อยงูปีศาจไป ผมก็มั่นใจเหมือนเธอไม่ผิด"
ซางเฟยหว่านยิ้ม "ฉันกับท่านไม่เหมือนกัน ท่านมองรากฐานธรรมชาติของปีศาจไม่ออกว่าดีหรือร้าย จึงเหมารวมเข่นฆ่าหมด แต่ข้ามองออก"
นี่ก็แค่หมาป่าที่ตะกละและขี้เกียจตัวหนึ่งเท่านั้น ให้อาหารหน่อยก็ร้องออดอ้อน เกลือกกลิ้งชูพุง จะมีจิตใจชั่วร้ายอะไรได้?
ชิวผู้เฒ่ารู้สึกว่าหัวใจตัวเองถูกซางเฟยหว่านทิ่มแทง แต่ก็ระเบิดโทสะใส่ไม่ได้ เพราะเธอเป็นคนที่แม้แต่ท่านอาจารย์ยังต้องยอมให้