"บทเพลงอาลัยชั่วนิรันดร์" คนเขียนบทจ้าวจื้อหย่ง หลังจากครึ่งเดือนที่ทุ่มเทจนลืมกินลืมนอน เขียนอย่างขะมักเขม้น ในที่สุดก็เขียนบทละครที่แก้ไขใหม่เสร็จ
เหล่านักแสดงในกองถ่ายก็ถูกเรียกตัวกลับมารวมตัวอีกครั้ง
ซางเฟยหว่านพาผู้ช่วยตัวน้อยต้นหลิวกลับมาที่กองถ่าย ตอนนั้นกองถ่ายกำลังถ่ายทำฉากของตัวละครนำอยู่
โจวตงตงที่รับบทเป็นโซ่วอ๋องเองก็เพิ่งมาพักที่โรงแรมที่กองถ่ายจัดให้
พอเห็นซางเฟยหว่าน โจวตงตงก็ดูดีอกดีใจ "อ้าว คุณซาง วันนี้คุณก็มีงานเหมือนกันเหรอ?"
ซางเฟยหว่านบอก "ใช่ค่ะ แต่บทฉันไม่เยอะ แค่ไม่กี่วันก็เร่งทำให้เสร็จได้"
โจวตงตงบอก "บทผมเองก็ตอนแรกไม่เยอะ แต่ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ก็แจ้งว่าต้องแก้เนื้อหาบางส่วน ให้สละเวลามากองถ่ายสักรอบ คุณซาง ทราบไหมครับว่าทำไม?"
ซางเฟยหว่านยิ้มบาง ๆ "คงเป็นความตั้งใจของหยางกุ้ยเฟยกระมัง"
โจวตงตง "หา???"
พอมาถึงฐานถ่ายทำภาพยนตร์ จากไกลก็เห็นฉินเยว่เอ๋อร์กำลังเอนตัวอยู่บนเก้าอี้โซฟานุ่มสบาย พูดกับผู้ช่วยด้วยท่าทีไม่พอใจ
"ใครให้แกซื้อกาแฟสำเร็จรูปมา? ฉันดื่มแต่แบบบดมือ แกไม่รู้เหรอ?"
โจวตงตงกระซิบบอกซางเฟยหว่าน "คุณหนูใหญ่คนนั้นกำลังระบายอารมณ์อีกแล้ว เราอยู่ห่าง ๆ หน่อยดีกว่า จะได้ไม่โดนหาเรื่องทีหลัง!"
พูดยังไม่ทันขาดคำ ฉินเยว่เอ๋อร์เงยหน้าก็เห็นซางเฟยหว่าน ถึงกับไม่สนใจดุใครอีก รีบลุกขึ้นมาทักทาย
ซางเฟยหว่านไม่ได้พูดอะไรมาก ไปยังพื้นที่พักผ่อนอีกฝั่ง